Είμαστε Έλληνες Πομάκοι. Tούρκους δεν μπορούν να μας κάνουν με το ζόρι…

 

Η Μελαχροινή Μαρτίδου και η εφημερίδα “Χρόνος” της Κομοτηνής δεν καταθέτουν τα όπλα στην υποστήριξη του δικαιώματος των Πομάκων, να αρνούνται τον εκτουρκισμό τους. Και όπως είναι γνωστό, σʼ αυτόν τον αγώνα έχουν αντίπαλο και την αβελτηρία – για να το πούμε κομψά – πολιτικών και παραγόντων της τοπικής, αλλά και της κεντρικής εξουσίας.
Αναδημοσιεύουμε κατωτέρω τη συνέντευξή της με τον κ. Κεμάλ Εμίνογλου, εκδότη της “Ζαγάλισα”, πομακικής εφημερίδας της Ξάνθης.

Χρειαζόμαστε υποδομές, σχολεία, τουρισμό στα 45 Πομακοχώρια στην Ξάνθη
Έλληνες και Βούλγαροι Πομάκοι συναντιούνται στο Γκότσε Ντέλτσεφ ενώ ξεκινά ένας αγώνας αναγνώρισης των δικαιωμάτων τους. «Στην Ελλάδα δεν έχουμε παράπονα» θα πει ο Κεμάλ Εμίνογλου, ο Πομάκος από την Ξάνθη που τα λέει χύμα χωρίς να φοβάται το όποιο κλίμα θέλουν να επιβάλλουν τρομοκρατώντας τους κατοίκους της ορεινής περιοχής στον γειτονικό νομό.

Ερ. Είστε η φωνή των Πομάκων κ. Εμίνογλου που αντιστέκεται από ό,τι μαθαίνουμε.

Απ. Βεβαίως, συνεχίζουμε τον αγώνα μας, δεν πρόκειται να σταματήσουμε και δόξα τον Θεό έχουμε κόσμο και πάμε πολύ καλά.

Αυτό θέλουμε να μεταφέρουμε, ένα κλίμα, γιατί κάποιοι θέλουν να ομογενοποιήσουν τα πράγματα, να μιλάνε μόνο για “Τούρκους” στον χώρο της Θράκης. Δεν είναι έτσι όμως.
Αυτό το πράγμα δεν είναι σημερινό, το ξέρουμε, το έχουμε συνηθίσει καθημερινά και ξέρουμε ότι Πομάκοι υπάρχουν, υπήρχαν εδώ και 2.500 χρόνια, από τον Μέγα Αλέξανδρο.

Ερ. Εσείς τι κάνετε από την πλευρά σας ως Πομάκοι; Δηλαδή καταγράφετε τις μουσικές, τα παραμύθια, κάνετε εκδηλώσεις, βγάζετε εφημερίδες, δραστηριοποιείστε. Θυμάμαι τότε που ήμασταν μαζί στις Βρυξέλες όταν βρεθήκαμε σε εκείνη την απαράδεκτη εκδήλωση όπου είχατε το σθένος να μιλήσετε, να πάρετε τον λόγο. Κύριε Κεμάλ Εμίνογλου αυτά δεν τα ξέρει ο πολύς κόσμος και γι` αυτό ανοίγουμε ένα βήμα επικοινωνίας μαζί σας σήμερα.

Απ. Εγώ από τότε μέχρι σήμερα συνεχίζω τον αγώνα και έχω αποκτήσει πάρα πολλούς φίλους Πομάκους και σήμερα με στηρίζουν αυτοί εμένα. Εγώ σήμερα είμαι μόνος μου και με στηρίζουν αυτοί.

Ερ. Ήθελα να σας ρωτήσω για την πομακική γλώσσα. Γίνεται μία προσπάθεια, θεωρείται από τις λιγότερο ομιλούμενες γλώσσες της Ε.Ε. οι οποίες όμως στηρίζονται. Είχε γίνει και μία πρόταση αυτή η γλώσσα να διδάσκεται και στο πανεπιστήμιο Θράκης μέσα από ένα ειδικό τμήμα. Δεν προχώρησαν αυτές οι προτάσεις. Σκέφτεστε να κάνετε κάποιες ενέργειες και εσείς;

Απ. Εμείς κάνουμε ενέργειες, πηγαίνουμε στα χωριά, πηγαίνουμε παντού, έχουμε πάει και στην Βουλγαρία και αύριο έχουμε πάλι συνάντηση στην Βουλγαρία Ελληνοπομάκοι και Βούλγαροι Πομάκοι, θα έχουμε μεγάλες εκδηλώσεις και ομιλίες.

Ερ. Πώς θα πάτε εσείς εκεί; Θα πάμε μέσω Σερρών, μέσω Έβρου;
Απ. Μέσω Δράμας, από την Εσοχή και από εκεί θα πάμε στην Σόφια. Θα έχει Πομάκους από τις Βρυξέλες, από την Τουρκία, από την Γιουγκοσλαβία, την Βουλγαρία και από την Ελλάδα.

Ερ. Ποιο είναι το θέμα;
Απ. Το θέμα είναι να αναγνωρίσουν ότι υπάρχουν παντού Πομάκοι σε αυτά τα μέρη και να πάρουμε τα δικαιώματά μας. Υπάρχει ήδη σύλλογος Πομάκων με τον Ταχήρ Κόντε πρόεδρο, υπάρχουν εφημερίδες η «Ζαγάλισα», η εφημερίδα «Νατ Πρές» του Σεμπ. Καραχότζα, υπάρχουν εκδόσεις, μουσικά cd για τα οποία και ο κρατικός μηχανισμός πρέπει να ενδιαφερθεί. Από ό,τι βλέπω δεν δίνει σημασία κανένας σε αυτά τα πράγματα. Εμείς έχουμε σε κάθε χωριό ανθρώπους που μας εμπιστεύονται. Έχουμε πολύ κόσμο, τουλάχιστον 800-900 άτομα αν θελήσω σήμερα να τα μαζέψω θα το κάνω. Ο μόνος άνθρωπος από το 1964 που κράτησε τους Πομάκους, ήταν ο πατέρας μου που ήταν πρόεδρος της κοινότητας Μύκης και μετά από αυτόν από ακολούθησαν τρεις πρόεδροι, βοήθησαν. Όταν αυτοί οι άνθρωποι έφυγαν διαλύθηκαν τα πράγματα και μετά συνέχισα εγώ και μέχρι σήμερα δεν έχω σταματήσει. Έχω επαφές και στα 45 πομακοχώρια. Είναι Σμίνθη, Μύκη, Πάχνη, Γλαύκη, Κένταυρος, Αιώρα, Άλμα, Κοτύλη, Κύκνος, Εχίνος, Μελίβια, Μέδουσα, Κύρνος, πάρα πολλά χωριά.
Και να πούμε ότι είναι ανοικτόκαρδα χωριά. Μπορεί κανείς να πάει να πιει ένα ποτό, να πάει σε μία καφετέρια, να βρει μία όμορφη ταβέρνα, να απολαύσει. Οι επισκέπτες είναι ευπρόσδεκτοι, τους αγαπούν, έτσι δεν είναι;
Κοιτάξτε, εμείς οι Πομάκοι ποτέ στην Θράκη δεν έχουμε δημιουργήσει το παραμικρό. Και την Ελλάδα και τον τουρισμό και την παιδεία την αγαπάμε και την εκτιμάμε και θέλουμε να έχουμε τουρισμό επάνω στα χωριά, γιατί τα καπνά τελειώνουν. Πώς θα ζήσει αυτός ο κόσμος; Ή πρέπει το ελληνικό κράτος να μας βοηθήσει ή θα τα παρατήσουν και θα φύγουν στις πόλεις και θα διαλυθούν τα χωριά. Πρέπει να έχουν υποδομές σχολεία, τουρισμό, τα πάντα επάνω. Να μας φτιάξουν τους δρόμους, να δώσουν κίνητρα στους νέους για δουλειές.

Ερ. Πείτε μας για κάποια πανηγύρια, ποιες εποχές είναι καλές κανείς να έρθει στα πομακοχώρια πέρα από την άνοιξη που είναι η ομορφιά της φύσης;

Απ. Είναι η πρωτομαγιά που γίνεται στην Μέδουσα, στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα που γίνεται το αντάμωμα. Κάποτε ανάβαμε φωτιές, πηγαίναμε με τα ζώα, με τον κόσμο σε χαρακτηριστικές τοποθεσίες. Όλα αυτά θέλουμε να τα ξαναζωντανέψουμε. Θέλω να συνεχίσουμε τον αγώνα, να μην σταματήσουμε. Ο κόσμος δεν με αφήνει, με αγαπά, με εκτιμά και είναι μαζί μου.

Ερ. Υπάρχουν κάποιοι που φοβούνται να προσδιοριστούν ως Πομάκοι;
Απ. Υπάρχουν. Να σας πω ένα πράγμα. Εμείς δεν φοβόμαστε από τους τουρκόφωνους. Εάν είχα φοβηθεί δεν θα είχα συνεχίσει, θα είχα σταματήσει από πολύ καιρό. Εγώ για την πατρίδα μου, για την Ελλάδα μου ας πεθάνω και αύριο. Το πολύ – πολύ θα με κάνουν ήρωα αν με σκοτώσουν οι τουρκόφωνοι. Δεν φοβάμαι. Εμείς δεν θα αφήσουμε να γίνει Κόσοβο στην Θράκη. Είμαστε Θρακιώτες, την πονάμε, την αγαπάμε την περιοχή εδώ θα μείνουμε. Είμαστε γνήσιοι Πομάκοι, δεν μας έφεραν, μας βρήκαν.

Ερ. Σας ενοχλούν τα δημοσιεύματα του τουρκόφωνου Τύπου;

 
Απ. Εμάς δεν μας ενδιαφέρει τι γράφει και πώς είναι και τι κάνουν. Εμείς έχουμε τον δικό μας αγώνα, ότι είμαστε Πομάκοι, ότι θα παραμείνουμε Πομάκοι. Απλώς θέλουμε το ελληνικό κράτος να το έχουμε δίπλα μας. Όπως οι περιφερειάρχες της Κομοτηνής, όπως οι υπουργοί, όπως μερικοί που έρχονται που είναι στην Θράκη να το καταλαβαίνουν αυτό το πράγμα.

Ερ. Πόσοι είναι τελικά οι Πομάκοι;
Απ. Έχουμε τον αρχηγό της Βουλγαρίας, που εκπροσωπεί 400.000 Πομάκους στην Βουλγαρία ενώ εμείς είμαστε στην Θράκη 35-36.000 Πομάκοι. Άσε που λένε οι τουρκόφωνοι ότι δεν υπάρχουν Πομάκοι και διάφορα άλλα. Αυτό είναι δικό τους πρόβλημα, εμείς δεν τους ενοχλούμε. Εγώ τους έχω πει, ειδικά μόνος μου, παιδιά δεν σας ενοχλούμε εμείς. Εσείς μην μας ενοχλείτε. Καθημερινά έχουμε προβλήματα. Να μας παρατήσουν. Εγώ είμαι Πομάκος, δεν μπορεί αυτός να με κάνει Τούρκο. Δεν πρόκειται να με κάνει. Γιατί επιμένει; Εμείς δεν πάμε για κομματικά, εμείς πάμε για την πατρίδα μας, για την Ελλάδα μας, για την Θράκη μας. Οι πρόγονοί μας έχουν περάσει στην ιστορία, μας έχουν αφήσει, τα έχουμε βρει όλα καλά και ωραία και να μην τα χαλάσουμε.

Σημ. εκδότη: Στην ετήσια έκθεση του Στέητ Ντηπάρτμεντ για τα ανθρώπινα δικαιώματα γίνεται για πρώτη φορά λόγος για καταπίεση των Πομάκων της Θράκης από τους τουρκόφωνους μουσουλμάνους: «Όπως δηλώνουν οι ίδιοι οι Πομάκοι πιέζονται από τους τουρκόφωνους για να αρνηθούν την ύπαρξη της πομακικής ταυτότητας ως διακριτής από την τουρκική».
Έστω και μʼ αυτόν τον συγκεκαλυμμένο τρόπο αναγνωρίζεται η ύπαρξη του προβλήματος. Σε αντίθεση με την ελληνική πολιτεία η οποία αποφεύγει επιμελώς να ενοχλήσει τους ανθρώπους του τουρκικού Προξενείου, οι οποίοι δρουν ανενόχλητοι εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων.
Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστικό, ότι ακόμη και πολιτικοί αρχηγοί αποφεύγουν τον προσδιορισμό “Πομάκος”, αρκούμενοι σε αναφορά στους “κατοίκους της ορεινής Ξάνθης”.

της Μελαχροινής Μαρτίδου, δημοσιογράφου

Diktyo21

Related posts:

Want more of this? See these Posts:

  1. Σάμος – Mας αδελφοποίη​σαν με το ζόρι με τους Σκοπι​ανούς!!!
  2. Μιλόσοσκι: “Η Ελλάδα δεν μπορεί να μας κλείσει τα μάτια”…
  3. Μάθε παιδί μου τουρκικά (με το ζόρι)
  4. Ιωάννης Χασιώτης: Εφόσον το ζήτημα του ονόματος με τα Σκόπια δεν λύθηκε δεν έληξε και ο αγώνας
  5. Αρχαία τέχνη για όσους μπορούν να… νοιώσουν
Comments
MEXMET IMAM says:

«ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΜΕΡΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΨΙΕ ΜΟΥ,
ΑΛΛΑ!!!… ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΜΑΣ!….”

Το γεγονός που θα αναφέρουμε, σε γλώσσα λαϊκή και απλή, όπως ακριβώς χυδαίο και αποτρόπαιο ήταν το έγκλημα που διαπράχθηκε, είδε για πρώτη φορά τα φώτα της δημοσιότητας το γεγονός αυτό στην ιστοσελίδα του Πανελληνιου Συνδέσεμου Συμπαραστάσεως των Μουσουλμάνων στην Ελλάδα, «Η Φιλότητα» και στο ιστότοπο-τμήμα Πομάκοι Ημεδαποί Μουσουλμάνοι της Ελλάδας, στις 05 Ιουνίου 2005 και σ’ όλα τα «γρουπ» της Φιλότητας.

Επίσης, το γεγονός αυτό, για πρώτη φορά γράφτηκε απο τον Μεχμέτ Ιμάμ και η επιμέλεια του κειμένου έγινε απο την Ελιζ Ι. Παγωνούλη.

Για να μάθουν οι υπόλοιποι Έλληνες, τι έχουν τραβήξει οι «άλλοι» Έλληνες στα υψίπεδα της Ροδόπης…

Θα σας φανεί η γλώσσα μας σκληρή! αλλά το ίδιο σκληρή ήταν και η πραγματικότητα…..

Όταν ήμουν μικρός, πολλές φορές όταν έλειπαν οι δικοί μου στα χωράφια, με αφήνανε δίπλα στο θείο μου. Ο θείος αυτός, για το πόσο χρονών ήταν κανένας δεν το ήξερε, αλλά ούτε και ο ίδιος.

Διότι, στα Πομακοχώρια δεν υπήρχε δομή και υποδομή κράτους. Αλλά και η Κοινότητα Θερμών μια φορά καικε και τις αλλες φορές που την κάψανε, κανείς εκείνη την περίοδο δεν υπήρχε αρμόδιος για εννέα χωριά.

Ο θείος μου, είχε ζήσει την Οθωμανική περίοδο, τους Νεότουρκους, τον Πρώτο και Δεύτερο Βαλκανικό πόλεμο, την πρώτη Ελεύθερη Δημοκρατία της Θράκης και την δεύτερη Δημοκρατία Δυτικής και Βόριας Θράκης, την κατοχή των βουλγάρων, τον ανταρτοπόλεμο, τον πρώτο και δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, τις σχέσεις συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή και γνώριζε πολύ καλά τα δεδομένα και την ιστορία της περιοχής. Με λίγα λόγια, ήταν μια βιβλιοθήκη δίποδι.

Πάντως πριν πεθάνει του βγήκαν άλλα δόντια και με βάση τα στοιχεία αυτά, που μας εξηγούσε, πρέπει να έζησε από 117-123 χρόνια και ήταν ο παλιός ΙΜΑΜΗΣ (Παππάς) του χωριού μας, γνωστός και με το όνομα Ιμάμ Εφέντη Χουσεϊν, στο χωριό Άνω Θερμών του Νομού Ξάνθης.

Αυτός ο θείος και Ιμάμης του χωριού μας, ήταν ο μοναδικός διάδοχος του προηγούμενου Ιμάμη, ο οποίος ήταν πατέρας του, επίσης Ιμάμης στις Άνω Θέρμες και του είχαν ζητήσει το μοναδικό διάδοχό ( γιο ) του να τον παραδώσει στους αντάρτες ( Σουμκάρεν ή τσέτετε, όπως τους ονομάζουμε στην Πομάκικη γλώσσα) για να τον σκοτώσουν.

Αυτός, βέβαια, όταν είδε ότι δεν πρόκειτε να το αφήσουν, αλλά ούτε υπάρχει περίπτωση να γλυτώσει από αυτούς, τους είπε: «εγώ έζησα, γύρισα, αλλά ένα παιδί επτά χρονών γιατί να σας το παραδώσω…». Φυσικά, αυτοί τους ήθελαν και τους δυο, όμως αυτό δεν επετεύχθει, λόγο που είχε καταλάβει ότι ήθελαν και τους δυο να τους σκοτώσουν. Το αποτέλεσμα είναι ότι βρήκε τον πιο «φρικτό» θάνατο.

Σύμφωνα μετά λεγόμενα του θείο, αλλά και τον υπόλοιπον συγχωριανών μας και ένας που ήταν μαζί με τους ΤΣΕΤΕΣ τον τιμώρησαν και τον πέρασαν από διάφορα βασανιστήρια. Η χρύση βίας των «Σουμκάρεν» στην ευρύτερη περιοχή των Πομακοχωρίων είναι γνωστή. Αφού ξεκίνησαν από ανάποδη κρεμάλα σε πρώτη φάση, μετά υπήρχε η φαλάκρα και μετά που δεν λύγισε ο Ιμάμης, τότες προχωρούσαν στα επόμενα βήματα. Πρώτα τον έκαψαν με σίδερο καυτό σε όλο το σώμα του και αφού το έκαψαν-εώησαν το σώμα του του ξαναζήτησαν να παραδώσει το παιδί του, αλλά εκείνος ήταν ανένδοτος φυσικά. Όταν λοιπόν αυτοί κατάλαβαν ότι δεν πρόκειται να το παραδώσει και προδώσει το αίμα του, προχώρησαν στη συνέχεια στα βασαντιστήρια, του έβγαλαν τα νύχια του με πένσα και του έκοψαν τα αυτιά του και τα έβαλαν στον κώλο του. Τα δάχτυλα των χεριών του κομμένα, τα μάτια του βγαλμένα και το πέος του κομμένο και το βάλαν για μπιμπερό και ό,τι άλλο χυδαίο τρόπο μπορεί να σκεφτεί κανείς, αυτά τα κτήνοι διέπραξαν, ώστε να μειώσουν, να ταπεινώσουν και να φοβερίσουν τους πιστούς του χωριού, αλλά και την ευρύτερη περιοχή. Οι Σουμκάρεν αυτά που έκαναν σε εναν ιερό μας, μας θυμίζει το γεγονός του Αθανάσιου Διάκου που το σουβλάδησαν οι Οθωμανοί.

Ζήτησαν να εκτελέσουν το θείο μου, που ήταν μόλις επτά χρονών για να δώσουν το μήνυμα ότι τα παιδιά σας δεν πρέπει να είναι στο δρόμο μας. Έτσι, αναγκάστηκε το χωριό στην πρώτη μετανάστευση που γίνεται το 19ο αιώνα και είναι προς τα Μελύβοια και τον Εχίνο. Που είναι κεφαλαιοχώρια στα Πομακοχώρια και είναι προς τη Βόρεια της Ξάνθης και στη Βόρεια της Θράκης, δίπλα στα σύνορα της Βουλγαρίας.

Η περίοδος αυτή κατά τα λεγόμενα του θείου μου του ΙΜΑΜΗ πρέπει να ήταν στην περίοδο 1877-1885. Επίσης, όσοι ασχολούνται με την ιστορία και τα γεγονότα της ιστορίας θα διαπιστώσουν, ότι εκείνη την περίοδο υπάρχει κενό στην ιστορία της Θράκης. Παρόλο, που υπήρχαν ανακατατάξεις, ξεριζομούς των ανθρώπων απο τις εστίες τους, βιασμούς, αναρχική, τρομοκράτες, … μέχρι σήμερα τίποτα δεν γράφτηκε και γιατί; Ήταν μια περίοδος, που ο κόσμος για να βγάλει και τα προς την ζήν, έπρεπε απο τα χαράματα να σηκωθεί και από τα Μελύβια ανεβαίνανε στα Χωριά και στα χωράφια τους να πάνε να σκάψουν και να φυτέψουν όλοι ημέρα και πριν νυχτώσει να έχουν επιστρέψει πάλη στα Μελύβια και στο Εχίνου. Γιατί υπήρχε ο φόβος του γερο-θείου μου στον κόσμο.

Σήμερα, όμως, αυτός αναπαύεται στο πιο ψηλό μέρος που έχει πάρει και το όνομά του σε σχέση με το θάνατό του. Λέγεται «ΙΜΑΜΣΚΕΤ ΜΕΖΑΡ», που σημαίνει το νεκροταφείο του Ιμάμ.

Σήμερα, εμείς οι νέοι πόσοι ξέρουν από αυτά τα γεγονότα. Σας διαβεβαιώνω κανείς. Εκτός από τους γέροντες που μπορούν να σου το εξηγήσουν σαν ένα μύθο του τόπου.

Γι’ αυτό εμείς οι Πομάκοι, διαβάζουμε τις ιστορίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της Βουλγαρίας, της Τουρκίας και της Ελλάδας. Αυτά όλα καλά είναι, όμως, έτσι δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσουμε γνώσεις για εμάς τους ίδιους.

Οι Πομάκοι για να αποκτήσουν γνώση, πρέπει κάποια ώρα οι Ροδοπαίοι και οι Θρακιώτες νέοι να γράψουν τη δικιά τους ιστορία. Να καταγράψουν τα ήθη-έθιμα μας, τις γιορτές μας, τα πολιτιστικά δρόμενα, τα βιώματα των γέρων ανθρώπων μας ώς μια αρχή και μετά θα αναδειχθεί η διαφορά μεταξύ των άλλων στην ευρύτερη περιοχή. Κάποτε δεν υπήρχε στήριγμα και βοήθεια προς τους Πομάκους, σήμερα αυτο το θέμα λίγο πολύ έχει λυθει.

Στο Σύλλογο των Πομάκων και στην Εταιρεία Πομακικών Ερευνών πέφτει το βάρος για την αποκατάσταση των Πομάκων, όπως και την ιστορική πραγματικότητα. Μόνο έτσι θα σταματήσει οι καταπάτηση των δικαιώματων μας, που γίνεται επί αιώνες…

Επίσης, δεν είναι τυχαίο μετά την σύσταση των φορέων αυτόν εκμέρους των Πομάκων της Ελλάδας, αμέσως ιδρύθηκαν σύλλογοι, οργανώσεις και ινστιτούτα στις γειτονικές χώρες. Μάλιστα, ο κύριος Ερδογάν μόλις πρόσφατα αναγνώρισε ότι οι Πομάκοι δεν είναι Τούρκοι. Θα ήθελα να ακούσω τους προδότες μας, τι έχουν να πουν για την δήλωση αυτή, αλλά! μάλλον κατάπιαν την γλώσσα τους και είναι βουβοί!!!

Μεχμέτ Ιμάμ
(Οικονομολόγος-Ερευνητής)
ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ
ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
«Η ΦΙΛΟΤΗΤΑ»