Γιατί αποτυγχάνει η Ελληνική Διπλωματία!

 

obama papandreou Γιατί αποτυγχάνει η Ελληνική Διπλωματία!

8.03.2010

Του ΧΡΙΣΤΟΥ Α. ΤΕΖΑ,
τ. Καθηγητή Φιλοσοφίας Παν/μίου Ιωαννίνων

Κατά τα πρώτα χρόνια της πρωθυπουργίας του Κώστα Καραμανλή με υπουργό Εξωτερικών τον Πέτρο Μολυβιάτη, διπλωμάτη που μαθήτευσε επί χρόνια κοντά στον Κωνσταντίνο Καραμανλή ως το «δεξί του χέρι», αναπτύχθηκε μια όχι μόνο διπλωματική, αλλά και φιλική σχέση ανάμεσα στον Έλληνα Πρωθυπουργό και τον Ρώσο -τότε- Πρόεδρο Βλαδιμίρ Πούτιν. Με την ευκαιρία κάποιον γεγονότων, τα οποία θα λάβαιναν χώρα με την εκπροσώπηση των δύο χωρών σε υπουργικό το πολύ επίπεδο, οι δύο άνδρες θεωρούσαν ευκαιρία μιας νέας μεταξύ των συνάντησης.
Αποτέλεσμα αυτών των συναντήσεων ήταν νʼ αναπτυχθεί μια τέτοια σχέση, ώστε ο πανίσχυρος τότε -αλλά και τώρα- Β. Πούτιν να θεωρεί την Ελλάδα «στρατηγικό εταίρο» της Ρωσίας, στην προσπάθειά της νʼ αναδειχθεί σε ενεργειακή υπερδύναμη, με κύριο πελάτη της μάλιστα την Ευρωπαϊκή Ένωση, και κατʼ αυτόν τον τρόπο να σπάσει τον μονοπολικό χαρακτήρα της διαμορφωθείσης μετά το 1989 καταστάσεως, όπως ο ίδιος διακήρυξε με περισσή παρρησία στο Μόναχο πριν από μερικά χρόνια, ενώπιον Αμερικανών και Ευρωπαίων ηγετών. Ήταν η εποχή που εκτός από μερικούς οξυδερκείς συγγραφείς διπλωμάτες κυρίως παλαιάς γενεάς κανείς δεν τολμούσε νʼ αμφισβητήσει το προνόμιο της αμερικανικής κυριαρχίας επί του πλανήτη, παρά το φιάσκο της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.
Τις αρχές αυτής της πολιτικής, της απόκτησης από την Ελλάδα ακόμη μιας μεγάλης δύναμης ως στρατηγικού εταίρου, θα μπορούσε να τις αναζητήσει κανείς στη δεκαετία του 1950, τότε που ο Πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, διαβλέποντας ότι η Τουρκία στην αμερικανική διπλωματία, όπως άλλωστε και στην αγγλική (θυμίζω ότι το 2009, αν θυμάμαι καλά, ο πρώην Πρωθυπουργός της Αγγλίας Τόνι Μπλερ διακήρυξε, χωρίς καμία διπλωματική αιδώ, ότι θεωρεί την Κωνσταντινούπολη ως τη δεύτερη σημαντικότερη πόλη στον κόσμο μετά το Λονδίνο), αγωνίστηκε να προσδέσει την Ελλάδα στο άρμα της τότε ΕΟΚ και κατόπιν (1992) Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η ορθή κρίση του επιβεβαιώθηκε το 1974, όταν με τις ευλογίες των ΗΠΑ οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Κύπρο και κατέχουν έκτοτε το 37% του κυπριακού εδάφους, προσπαθώντας μάλιστα να το εκτουρκίσουν, ακολουθώντας τις αρχές των Νεοτούρκων (1908), που κάτω από τον μανδύα φιλελευθέρων διακηρύξεων, έκρυβαν έμμονες ιδέες εκτουρκισμού της τότε ακόμη Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Γιʼ αυτό και η γενοκτονία πρώτα των Αρμενίων (1915), κατόπιν των Ποντίων πριν από το 1922, και άλλων εθνοτήτων. Γιʼ αυτό και τα εξοντωτικά μέτρα κατά των Ελλήνων κατά τη διάρκεια του Βʼ Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς και το πονγκρόμ κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης στις 5/6 Σεπτεμβίου 1955, καθώς και οι διωγμοί – απελάσεις το 1964.
Όλα αυτά έγιναν υπό την κάλυψη των ΗΠΑ, της μόνης υπερδύναμης που θα μπορούσε να τα αποτρέψει, αν εξαιρέσουμε το αυστηρό μήνυμα προς την Τουρκία του Νικήτα Χρουστσώφ το καλοκαίρι του 1964, μήνυμα που απέτρεψε τότε εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο, εισβολή όμως που τελικά πραγματοποίησαν δέκα χρόνια αργότερα.
Όλα αυτά δικαίωσαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και γιʼ αυτό, ενώ χρημάτισε δεκατρία (13) χρόνια Πρωθυπουργός και δέκα (10) χρόνια Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, επισκέφθηκε, αντίθετα από άλλους που φορτικά επιδίωξαν, επισήμως τις ΗΠΑ μόνο μία φορά τον Απρίλιο του 1961 (ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν ο πρώτος ξένος ηγέτης που έγινε δεκτός, με πολλές τιμές μάλιστα, στο Λευκό Οίκο από τον νεοεκλεγέντα τότε πρόεδρο Τζων Φ. Κέννεντι, και μεταξύ των δύο ανδρών αναπτύχθηκε μία ειλικρινής φιλία).
Αν δεν κάνω λάθος στο χρονικό υπολογισμό, οι συχνές και θερμότατες συναντήσεις Βλ. Πούτιν – Κώστα Καραμανλή άρχισαν να αραιώνουν, όταν ανέλαβε Υπουργός Εξωτερικών η κα Ντόρα Μπακογιάννη. Αν τα αμέσως προηγούμενα είναι ορθά, μπορούν να εξηγηθούν, όχι όμως και να δικαιολογηθούν, αφενός μεν από τις πιέσεις των Αμερικανών, αφετέρου δε από τις βλέψεις της Υπουργού Εξωτερικών. Ενώ έτσι διαμορφώνονταν οι σχέσεις Ρωσίας–Ελλάδος, ο Βλ. Πούτιν στράφηκε προς την Τουρκία, αφού μάλιστα οι Ουκρανοί, με τον φιλοδυτικό, για να μην πω αμερικανόδουλο, τέως Πρόεδρο Βίκτορ Γιουστσένκο, δημιουργούσαν εμπόδια στην προσπάθεια της Ρωσίας να καταστεί ο κυριότερος προμηθευτής της Ευρώπης πετρελαίου και προπάντων φυσικού αερίου και νʼ αναδειχθεί σε ενεργειακή υπερδύναμη.
Στο πρόσωπο λοιπόν του Ρ. Τ. Ερντογκάν βρήκε έναν γενναίο ηγέτη, όπως ήταν και ο Κ. Καραμανλής των πρώτων χρόνων της πρωθυπουργίας του, γιʼ αυτό και σε προηγούμενα άρθρα μου αποκάλεσα τη σύναψη στενών σχέσεων της Ελλάδος με τη Ρωσία ως τη γενναιότερη πράξη του Κώστα Καραμανλή, με δεύτερη γενναία πράξη το veto στο Βουκουρέστι. Πρέπει βέβαια να επισημανθεί ότι ο Ερντογκάν είχε στενό συνεργάτη τον δαιμόνιο σημερινό Υπουργό Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου, ενώ ο Κ. Καραμανλής την κ. Ντόρα Μπακογιάννη με τα μεγάλα όνειρά της, που νωρίς, όμως φαίνεται, οριστικά ματαιώθηκαν.
Βέβαια για να είμαι δίκαιος, οφείλω νʼ αναφέρω ότι, όσον αφορά τον αγωγό Μπουργκάς– Αλεξανδρούπολη, πρέπει να ληφθεί υπόψη και η κωλυσιεργία ακόμη και σήμερα της Βουλγαρίας, που για τους δικούς της λόγους (όλες σχεδόν οι χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, μέλη σήμερα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, όταν βρίσκονται προ σοβαρών προβλημάτων, αποδεικνύονται όχι απλώς αμερικανόφιλες, αλλά αμερικανόδουλες), κάθε φορά έφερε και φέρει προσκόμματα.
Ως εάν δεν έφταναν όλα αυτά και ενώ οι συναντήσεις Βλ. Πούτιν – Ρ. Τ. Ερντογκάν γίνονταν πυκνότερες, ήρθε στις 9 Σεπτεμβρίου 2009 η απρόσμενη διακήρυξη του Γ. Παπανδρέου στην Αλεξανδρούπολη ότι, αν εκλεγεί πρωθυπουργός πράγμα σίγουρο σύμφωνα με τις τότε δημοσκοπήσεις― θα επαναδιαπραγματευθεί τη συμφωνία για τον αγωγό Μπουργκάς–Αλεξανδρούπολη το ίδιο, νομίζω, επανέλαβε και στη συνέντευξη που έδωσε στη ΔΕΘ υπακούοντας στα κελεύσματα των Αμερικανών, ενώ κάτι παραπλήσιο είχαν κάνει πρωτύτερα και οι Βούλγαροι. Και οι δύο λοιπόν «έριχναν βούτυρο στο ψωμί» του Ερντογκάν. Εγκαίρως τότε (11-9-2009) επισήμανα σε άρθρο μου ότι ο προεκλογικός αγώνας δεν πρέπει να γίνεται κατά τρόπο που να βλάπτονται τα εθνικά συμφέροντα.
Οι προσδοκίες, λοιπόν, του Πρωθυπουργού πλέον Γ. Παπανδρέου για κάποια συνδρομή από τις ΗΠΑ στη δύσκολη κατάσταση που περνάει η Ελλάδα γρήγορα διαψεύστηκαν. Άκαιρα και χωρίς, όπως φάνηκε, την κατάλληλη διπλωματική προετοιμασία, ο Πρωθυπουργός και αρχηγός της ελληνικής διπλωματίας θέλησε να επισκεφθεί τη Μόσχα. Ενώ φθάνοντας στη ρωσική πρωτεύουσα έσπευσε να δηλώσει ότι οι εργασίες για τον αγωγό Μπουργκάς–Αλεξανδρούπολη θα μπορούσαν νʼ αρχίσουν σʼ ένα εξάμηνο, ο πάγος που είχε δημιουργηθεί, βοηθούντος και… του ρωσικού χειμώνα, δυστυχώς δεν έσπασε. Τα φαινόμενα βέβαια συχνά απατούν και ο γράφων θα το ευχόταν αυτό εκ βάθους καρδίας, αλλά στη συκεκριμένη περίπτωση ο κανόνας μάλλον δεν παραβιάστηκε.
Ο Πρωθυπουργός και Υπουργός Εξωτερικών τόσο απασχολημένος ήταν από την προσπάθεια αναθέρμανσης των ρωσοελληνικών σχέσεων και τόσο γοητευμένος απʼ ό,τι είδε και άκουσε, ώστε να είναι απορίας άξιο πώς βρήκε τον απαραίτητο χρόνο και την κατάλληλη πνευματική ηρεμία, και έλαβε μία απόφαση εντελώς άσχετη από τον σκοπό της επίσκεψης στην πρωτεύουσα μιας υπερδύναμης και τις διαπραγματεύσεις που βρίσκονταν σε εξέλιξη: Να συσταθεί εξεταστική επιτροπή για την οικονομία από το 2004 έως το 2009.
Το 2004 λοιπόν είναι το έτος που άρχισε ως διά μαγείας και κεραυνός εν αιθρία, όλως αιφνιδίως, η διαφθορά, ενώ οι συναλλαγές με την αμερικανική Τράπεζα και το Χρηματιστήριο (1999), οπότε τα χρήματα των πτωχών πήγαν στις τσέπες ολίγων μεγάλων, για να ενισχυθούν περισσότερο τα «πράσινα τζάκια», δεν συνιστούν διαφθορά. Και τʼ αποτελέσματα του ταξιδιού ποια ήταν; Αναμένωμεν!
Φοβούμαι όμως και εύχομαι ειλικρινέστατα να διαψευστώ ότι ο Γ. Παπανδρέου αναλαμβάνοντας και το Υπουργείο Εξωτερικών θα πάθει, τηρουμένων βέβαια οπωσδήποτε των αναλογιών, ό,τι έπαθε ο Κώστας Καραμανλής αναλαμβάνοντας το 2004 και το Υπουργείο Πολιτισμού. Άλλο να είναι ένας Αναπληρωτής Υπουργός και άλλο να είναι Υπουργός.
Άλλωστε την εξωτερική πολιτική μιας χώρας δεν χαράσσει μόνος ο Υπουργός Εξωτερικών· την χαράσσει με τη σύμφωνη γνώμη του Πρωθυπουργού, κανονικώς θα έπρεπε όλου του Υπουργικού Συμβουλίου, αν το σύστημά μας δεν ήταν πρωθυπουργοκεντρικό, γεγονός άκρως επικίνδυνο, γιατί καταλήγει σε ό,τι υπό διάφορες συνθήκες, πολλές φορές δικαίως κατηγορήθηκε και διά συνταγματικής διατάξεως αποδοκιμάστηκε. Ελπίζω ότι στη νέα αναθεώρηση του συντάγματος θα ληφθεί υπόψη, ώστε να παύσει αυτή η …μονοκρατορία του ενός.

Πηγή: Proinoslogos.gr
 

Related posts:

Want more of this? See these Posts:

  1. Μυστική διπλωματία για το Σκοπιανό
  2. Σιωπηρή διπλωματία για τα Σκόπια!
  3. Χρ. Γκότσης: Η Ελλάδα εγκατέλειψε τους Βλάχους της Αλβανίας, αν και έχουν ελληνική καταγωγή!
  4. Έλληνας Πρόξενος: “Δεν εμπλεκόμαστε με Σκοπιανούς γιατί θέλουμε να δείξουμε καλή πίστη”
  5. Ν. Νικολόπουλος: Αβοήθητη η ελληνική μειονότητα στα Σκόπια
Comments