Μια ασπίδα «µιλάει» για την αρχαία Μακεδονία

 
Πέμπτη 21 Οκτωβρίου 2010
 

 Μια ασπίδα «µιλάει» για την αρχαία Μακεδονία

Της Βίκυς Χαρισοπούλου
Ενα µοναδικό αρχαιολογικό εύρηµα, µια αποµίµηση µακεδονικής ασπίδας που προέρχεται από τη σηµερινή Νότια ΠΓΔΜ, νοµίσµατα και επιγραφές που εκτίθενται στο νεοσύστατο Μουσείο στο Αργους Ορεστικού Καστοριάς, αποδεικνύει ξανά την πολυσυζητηµένη «ελληνικότητα» της Μακεδονίας
Η «αποµίµηση» της µακεδονικής ασπίδας φέρει εγχάρακτο το όνοµα του παίονα βασιλιά Αυδωλέοντα κάτι που αποτελεί, κατά τους αρχαιολόγους, απόδειξη ότι και οι Παίονες, οι αρχαίοι κάτοικοι του νότιου τµήµατος της σηµερινής ΠΓΔΜ, είχαν σχηµατίσει φάλαγγες στις αρχές του 3ο αιώνα π.Χ. Ο εξελληνισµός τους µάλιστα είχε προχωρήσει τόσο, ώστε όχι µόνο στα νοµίσµατά τους, αλλά ακόµα και στις ασπίδες τους έφεραν περήφανα το όνοµα του βασιλιά τους σε ελληνική γλώσσα.
  
 Μια ασπίδα «µιλάει» για την αρχαία Μακεδονία
 
Η ασπίδα εντοπίστηκε σε ανασκαφές µεταξύ Δισπηλιού και Μακροχωρίου Καστοριάς, συντηρήθηκε και εκτίθεται µαζί µε δεκάδες ακόµη ευρήµατα στο µουσείο, το οποίο στεγάζεται στο νεοανεγερθέν κτίριο του Πολιτιστικού Κέντρου Αργους Ορεστικού. Συνδέεται δε και µε τη νεοσύστατη επίσης ΚΘ’ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων που καλύπτει τους ακριτικούς Νοµούς Φλώρινας και Καστοριάς.

Οι αρχαίοι Ορέστες – κάτοικοι του οροπεδίου ανάµεσα στο Βόιο και τις Πρέσπες, τον Γράµµο και το Βίτσι – κατάφεραν να διατηρήσουν για περισσότερα από χίλια χρόνια την πολιτική τους αυτονοµία, αλλά και την πολιτιστική τους ταυτότητα. Αυτή την ιστορία, της αρχαίας Ορεστίδας και των κατοίκων της, διηγούνται τα 150 και πλέον εκθέµατα στο µουσείο (από τα εκατοντάδες που φυλάσσονται στις αποθήκες του).

Η αρχαία Ορεστίδα φέρεται να ιδρύεται από τα οµηρικά χρόνια και να διατηρείται ώς τα ρωµαϊκά. Οι Ορέστες ασχολούνταν κυρίως µε την κτηνοτροφία. Οι γυναίκες στολίζονταν µε περίτεχνα κοσµήµατα και συνοδεύονταν από τελετουργικά αντικείµενα, πολλές φορές άγνωστης χρήσης. Οι άντρες αντίθετα, προστάτευαν την κοινότητα µε τον ισχυρό οπλισµό τους, ενώ τα παιδιά θα παρέµεναν αφανή, αν η αρχαιολογική σκαπάνη δεν εντόπιζε ένα από αυτά θαµµένο µέσα σε δύο κεραµικές χύτρες, παίρνοντας έτσι µαζί του κάτι από τη ζεστασιά της οικιακής εστίας.

Από το 550 π.Χ. έως το 359 π.Χ., η Ορεστίδα µετασχηµατίζεται σε ανεξάρτητο βασίλειο και αρχίζει εµπορικές επαφές µε τη Νότια Ελλάδα.

Οι µέρες ανεξαρτησίας τελειώνουν το 359 π.Χ., όταν οι Ορέστες επιλέγουν να ενταχθούν στο κράτος του Μακεδόνα Φιλίππου Β’. Διατηρούν όµως την αυτονοµία τους, τόσο στον στρατιωτικό τοµέα συµµετέχοντας στη µακεδονική φάλαγγα οπλισµένοι µε σάρισες, όσο και στον πολιτικό µε την ίδρυση του Κοινού των Ορέστων στον 3ο αιώνα π.Χ. (βασικό όργανο της τοπικής αυτοδιοίκησής τους). Από αυτήν ακριβώς την περίοδο προέρχεται η ασπίδα.

ΙΝFΟ

Αρχαιολογικό Μουσείο Αργους Ορεστικού Καστοριάς (Ελ.
Βενιζέλου 9, Αργος Ορεστικό, τηλ. 24670-
44.616). Είσοδος ελεύθερη

Αβδωλέων, µε φωνή σαν λιοντάρι!

Ο βασιλιάς των Παιόνων Αβδωλέων (µιλά, έχει φωνή σαν λιοντάρι) φέρεται, σύµφωνα µε τις πηγές, να είχε εκστρατεύσει στην περιοχή µεταξύ του 288 και του 285 π.Χ., συµµαχώντας µε τον Πύρρο της Ηπείρου. Το 200 π.Χ. η Ορεστίδα υποτάσσεται στους Ρωµαίους, οι οποίοι µάλιστα τη χαρακτηρίζουν «ελεύθερη περιοχή»! Οι Ορέστες διατηρούν κατά τους πέντε αιώνες της ρωµαιοκρατίας τη θρησκεία τους και τα ήθη τους, όπως τον σεβασµό τους για τους νεκρούς. Διατηρούν όµως πάνω από όλα την ελληνική γλώσσα και το αυτοδιοικητικό τους όργανο, ακόµα και υπό το βάρος της εξουσίας του ρωµαίου αυτοκράτορα Κλαυδίου – ακόµα και επί αιώνες µετά τη ρωµαϊκή κατοχή.

Related posts:

Want more of this? See these Posts:

  1. Έκθεση για το Μέγα Αλέξανδρο και την αρχαία Μακεδονία ετοιμάζει το Λούβρο
  2. Η αρχαία Αµβρακία αποκτά το µουσείο της
  3. Μαζί με την παρουσίαση για το Βυζάντιο, μια ελληνική «επέλαση» στην Αμερική
  4. ΠΓΔΜ: Πολιτικές διαφωνίες για την διαμόρφωση κοινής στρατηγικής για την ονομασία
  5. Άλλη μια διαστρέβλωση της ιστορίας…Η αρχαία Μακεδονία ταυτίζεται με το κρατίδιο της FYROM….
Comments
Μιχάλης says:

«Αυδολέων», όχι «Αβδολέων» ή «Αβδωλέων». Παράγεται από τη λέξη «αυδή» (=φωνή) και «λέων». Ας γράφουμε σωστά τουλάχιστον. Σήμερα χρησιμοποιούμε το ρήμα «απαυδώ» (= μένω άφωνος).