Και … συγγραφέας ο Μέγας Αλέξανδρος;

 

 normal Alexander the Great Bust Και … συγγραφέας ο Μέγας Αλέξανδρος;

Ποιος γνωρίζει, αλήθεια, εάν βρέθηκε χειρόγραφο με το θεατρικό έργο «Αγήν», που αποδίδεται όχι μόνο στον Πύθωνα τον Καταναίο, αλλά και στον θρυλικό Στρατηλάτη της ελληνικής Μακεδονίας, Μέγα Αλέξανδρο, όπως αναφέρει ο Αθήναιος στους “Δειπνοσοφιστές”;

Στους διαφόρους ιστορικούς κύκλους είχε περάσει – και περνάει ακόμη – η αντίληψη, ότι το δραματικό – σατυρικό έργο «Αγήν», που πρωτοπαρουσιάσθηκε στο στρατόπεδο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, το 324 π.Χ., ήταν έργο του Πύθωνος από την Κατάνη (αποικία των Μεγάρων).
Ο Πύθων ο Καταναίος, δραματικός ποιητής γύρω στο 300 π.Χ., έγραψε το παραπάνω έργο, που πραγματεύεται ένα περιστατικό των ημερών του, την σκανδαλώδη δραπέτευση του Αρπάλου. Ψήγματα του έργου αυτού διασώζει ο Αθήναιος.
Κι ενώ, λοιπόν, ορισμένοι εκ των ιστορικών πίστευαν ότι το έργον «Αγήν» ήτο του Πύθωνος, το σκηνικό της άγνωστης σελίδας της ιστορίας μας φαίνεται ότι αρχίζει ν’ αλλάζει. Δεν είναι λίγοι, πλέον, οι ιστορικοί, που πιστεύουν ότι το εν λόγω έργο είναι γραμμένο από τον ίδιο τον Μέγα Αλέξανδρο!!
Ας δούμε, όμως, τι λέγουν ορισμένοι εξ αυτών:

α) Ο PAUL KROH, συγγραφεύς του Πανεπιστημιακού συγγράμματος «Λεξικόν αρχαίων συγγραφέων: Ελλήνων και Λατίνων», Μετάφραση Δ. Λυπουργής – Λ. Τρομάρας, Εκδόσεις Επιστημονικών Βιβλίων και Περιοδικών (UNIVERSITY STUDIO PRESS), Θεσσαλονίκη 1996, μέσα στο όνομα: «Πύθων από την Κατάνη (Καταναίος)», σελίδα 410, αναφερόμενος στο έργο «Αγήν», γράφει:

«Έγραψε ένα έργο με τον τίτλο Αγήν, που το 324 το παρουσίασε στο στρατόπεδο του Μ. Αλεξάνδρου· πραγματευόταν ένα περιστατικό των ημερών του, τη σκανδαλώδη δραπέτευση του Αρπάλου. Συγγραφέας του έργου θεωρήθηκε πως θα μπορούσε να ήταν ακόμη και ο ίδιος ο βασιλιάς…» (!)

β) Ο Γρηγόριος Στεφάνου, μέσα στο έργο του «Αι Εταίραι κατά την ελληνικήν αρχαιότητα», Αθήναι 1924, αναφερόμενος στην Εταίρα Πυθιονίκη, μεταξύ άλλων γράφει και τα εξής:

«Μετά τον θάνατον του Αρπάλου και αφού ο Αλέξανδρος ησύχασεν οπωσδήποτε εκ της καθυποτάξεως της Περσικής μοναρχίας, ενεθυμήθη και τον Άρπαλο. Εις ένα από τα σατυρικά δράματα τα οποία κατά διαταγήν του εδιδάσκοντο εις τας πόλεις της Ασίας, το φέρον τον τίτλον ο «Αγήν» και το οποίον κατ’ άλλους ήτο έργον του Πύθωνος, κατ’ άλλους δε αυτού τούτου του Αλεξάνδρου…» (!)

γ) Βιβλιογραφικά στοιχεία για την ως άνω υπόθεση, ο αναγνώστης μπορεί να ανατρέξει στις κάτωθι πηγές:

W. Sϋss (Hermes 74, 1939)˙ A. v. Blumenthal (αυτ.)˙ H. Hommel (Hermes 75, 1940).

Να μη λησμονήσουμε να πούμε, ότι για το έργο αυτό κάνει αναφορά και ο Αθήναιος τρεις φορές στους “Δειπνοσοφιστές” του, λέγοντας, μεταξύ άλλων, τα εξής:

“ότι Αγήνα σατυρικόν τι δράμα αμφιβάλλεται είτε Πύθων εποίησεν ο Καταναίος ή Βυζάντιος ή και αυτός ο βασιλεύς Αλέξανδρος” (“Δειπνοσοφισταί”  Β΄ 35, 25`  ΙΓ΄ 50, 36`  ΙΓ΄ 68, 12).

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΑΡΠΑΛΟΣ ΚΑΙ ΠΟΙΑ Η ΠΥΘΙΟΝΙΚΗ

Για να μπορέσει όμως ο αναγνώστης να πληροφορηθεί τα γεγονότα έτσι όπως διαδραματίστηκαν την εποχή εκείνη, θα καταχωρίσουμε εδώ τα στοιχεία έτσι όπως ακριβώς τα περιγράφει ο Γρηγόριος Στεφάνου στο βιβλίο του, σχετικώς με τις Εταίρες της Ελληνικής Αρχαιότητος. Ακριβώς τα στοιχεία, που θα μπορέσει να βρει ο αναγνώστης και στο αποκαλυπτικό βιβλίο μας: «Οι Άγνωστες Ελληνίδες της Αρχαιότητος», που επανεκδόθηκε βελτιωμένο σε τρεις τόμους υπό τον τίτλον: «Η Καρδιά της Ελλάδος»:

     «Η ΠΥΘΙΟΝΙΚΗ ήτο κατ’ αρχάς δούλη της αυλητρίδος Βακχίδος. Ίσως δε να μη εγένετο ποτέ ουδείς περί αυτής λόγος εάν δεν συνήπτε ερωτικάς σχέσεις μετά του Αρπάλου, του τελευταίου τούτου εραστού της. Περί του υποκειμένου αυτού έκαμα ήδη λόγον εις το περί Γλυκέρας κεφάλαιον, ιδού δε το όλον ιστορικόν του, ίνα ο αναγώστης εισέλθη ευχερέστερον εις την υπόθεσιν.
     Ο Άρπαλος ήτο υιός του Μαχέτα και εξ εκείνων οίτινες, καθ’ ην εποχήν έζη ο Φίλιππος, απήλαυνον της εμπιστοσύνης του Αλεξάνδρου. Ότε όμως ο Φίλιππος απέπεμψε την μητέρα του Αλεξάνδρου, την Ολυμπιάδα, δια να νυμφευθή την Ευρυδίκην, ο Άρπαλος εγκαταλείπει την χώραν μετά πολλών φίλων του μέλλοντος διαδόχου, μη ανεχόμενος την πράξιν ταύτην του Φιλίππου. Επανήλθε δε μόνον μετά τον θάνατον εκείνου. Τότε ο Αλέξανδρος αντήμειψε έκαστον εξ αυτών, τον δε Άρπαλον διώρισε διοικητήν του βασιλικού θησαυρού διότι ούτος ήτο ανίκανος δια στρατιωτικήν υπηρεσίαν. Ολίγον χρόνον μετά ταύτα ο Άρπαλος δραπετεύει – πεισθείς υπό τινος Ταυρίσκου – και μεταβαίνει εις Μεγαρίδα. Ο Αλέξανδρος όμως εν τη μεγαλοψυχία του συγχωρεί αυτόν, τον αμνηστεύει, τον πείθει να επανέλθη και του αναθέτει εκ νέου την εποπτείαν του θησαυροφυλακίου, ως και των εν Εκβατάνοις ευρισκομένων Περσικών θησαυρών.
     Μετά ταύτα και αφού ο Αλέξανδρος ανέτρεψε τον αρχαίον Περσικόν θρόνον, έδραμεν, ως γνωστόν, προς τας Ινδίας προς νέας δηλαδή νίκας και προς ανακάλυψιν νέου κόσμου. Η πράξις όμως αυτή του Αλεξάνδρου εγένετο αφορμή να δημιουργηθή εις τους οπαδούς του, τους μη ακολουθήσαντας αυτόν, η εντύπωσις, ότι ο ΑΛέξανδρος δεν θα επιστρέψη πλέον. Και δια τους λόγους αυτούς ούτοι έζων, έχοντες ως βεβαίαν την μη επάνοδον και συνεπώς την μη λογοδοσίαν των πράξεών των. Και ο Άρπαλος λοιπόν το αυτό έπραξε. Εζούσε ζωήν έκδοτον και σπάταλον, εξοδεύων από τους θησαυρούς τους οποίους ο Αλέξανδρος του ενεπιστεύθη.
     Την εποχή ακριβώς αυτήν εκάλεσεν ο Άρπαλος εις Βαβυλώνα την Πυθιονίκην, ήτις αφού μετήλθε το πρώτον εν Αιγίνη και Κορίνθω το επάγγελμα της εταίρας, διέτριβε τότε εν Αθήναις.
     Η εταίρα αυτή έτυχε πλησίον του Αρπάλου τιμών μεγάλων και σπανίων. Εθεωρείτο πλησίον του δεσπότου αυτού ως βασίλισσα. Ως βασίλισσα δε ετιμάτο και μετά τον θάνατόν της. Διότι αποθανούσα εκεί διέταξεν ο Άρπαλος να ταφή μετά βασιλικής πομπής και να παρακολουθήσουν τον νεκρόν αυτής πολυάριθμοι χοροί μουσουργών. Προς τιμήν της ήγειρε δύο μνημεία. Το ένα εν Βαβυλώνι και το άλλο εν Αθήναις.
     Και περί μεν του εν Βαβυλώνι αναγερθέντος μνημείου δεν υπάρχουν πολλαί πληροφορίαι. Δια το εν Αθήναις όμως, λέγει ο Παυσανίας, ότι τούτο έκειτο εν τη Ιερά οδώ προς Ελευσίνα. Ιδού δε πώς περιγράφει αυτό ο Δικαίαρχος.
     Αφού προηγουμένως κάμνει μνείαν δια το θαυμάσιον άντρον το ευρισκόμενον υπεράνω του Σπηλαίου του Τροφωνίου και δια την έκπληξιν ήτις κατέλαβε την καρδίαν του επί τη θέα του άντρου εκείνου, λέγει, ότι “την αυτήν έκπληξιν αισθάνεται ο εξ Ελευσίνος δια της Ιεράς οδού ερχόμενος προς τας Αθήνας. Διότι μόλις φθάση εις το μέρος εκείνο από το οποίον φαίνεται ο Ναός της Ακροπόλεως, ευθύς αμέσως παρατηρεί επί της οδού μνημείον με το οποίον κανέν άλλο δεν ομοιάζει ως προς την έκτασιν. Και έκαστος εικάζει, ότι θα πρόκειται περί μνημείου του Μιλτιάδου ή του Περικλέους ή του Κίμωνος ή άλλου τινός εκ των σπουδαίων ανδρών των Αθηνών και το οποίον ανηγέρθη δαπάναις της πόλεως και κατόπιν ψηφίσματος. Αλλά τι πληροφορείται; Ότι τούτο είναι το μνημείον της εταίρας Πυθιονίκης!”
     Μετά τον θάνατον της Πυθιονίκης, εκάλεσεν ο Άρπαλος πλησίον του την Εταίραν Γλυκέραν. Και, ως είδομεν ήδη, εσπατάλησε και δι’ αυτήν άπειρα χρήματα.
     Ούτω είχον τα πράγματα, ότε ο Μέγας Αλέξανδρος επανέρχεται εις Περσίαν εστεμμένος με νέας δόξας. Καλεί όλους τότε εις λογοδοσίαν.
Ο Άρπαλος φοβηθείς δραπετεύει εκ Βαβυλώνος μετά πεντακισχιλίων ταλάντων και στρατεύματος εξακισχιλίων μισθοφόρων στρατιωτών και επιστρέφει εις Αθήνας μετά της Γλυκέρας.
     Εις τας Αθήνας προσεπάθησε να διεγείρη τον λαόν εναντίον του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Διέφθειρε τους ρήτορας δια των θησαυρών του, και ως λέγουν πολλοί, εξηγόρασε και αυτού ακόμη του Δημοσθένους την σιωπήν. Αι προσπάθειαί του όμως αποτυγχάνουν οικτρώς, διότι αι δωροδοκίαι απεκαλύφθησαν ως και η ανάμιξις εις πάντα ταύτα του Αντιπάτρου και της Ολυμπιάδος. Οι ρήτορες τότε ετιμωρήθησαν, ο δε Άρπαλος απεμακρύνθη της χώρας. Και κατ’ αρχάς μετέβη εις Ταίναρον, κατόπιν εις Κρήτην, όπου εδολοφονήθη υπό του Θίμβρωνος, όστις και ήρπασε τους θησαυρούς του.
Μετά της Πυθιονίκης ο Άρπαλος απέκτησε και μίαν θυγατέρα. Εάν δε λάβωμεν υπόψη την επιστολήν του Θεοπόμπου του Χίου προς τον Αλέξανδρον, τα δύο μνημεία, τα εγερθέντα χάριν της Πυθιονίκης, εστοίχισαν πλέον των διακοσίων ταλάντων.

     Μετά τον θάνατον του Αρπάλου και αφού ο Αλέξανδρος ησύχασεν οπωσδήποτε εκ της καθυποτάξεως της Περσικής μοναρχίας, ενεθυμήθη και τον Άρπαλον. Εις ένα από τα σατυρικά δράματα τα οποία κατά διαταγήν του εδιδάσκοντο εις τας πόλεις της Ασίας, το φέρον τον τίτλον ο «Αγήν» και το οποίον κατ’ άλλους ήτο έργον του Πύθωνος, κατ’ άλλους δε αυτού τούτου του Αλεξάνδρου, μνημονεύεται η φυγή του Αρπάλου, το ιερόν της Πυθιονίκης και η αντικαταστήσασα αυτήν Γλυκέρα ως διαφθείρουσα τους Αθηναίους. Εκ του όλου δράματος ολίγοι μόνον στίχοι σώζονται παρ’ Αθηναίω.
     Ο κωμικός εξ άλλου Τιμοκλής αναφέρει, περί της Πυθιονίκης, ότι αυτή δεν ήτο ούτε αφιλοκερδής ούτε φιλόκαλλος εις την εκλογήν των εραστών. Και αναφέρει, ότι είχε φίλους τους δύο υιούς του ταριχοπώλου Χαιρεφίλου, οίτινες μετά του ετέρου φίλου Ανύτου, διαρκώς «σκομβρούς» και «σαργάνας» και «σαπέρδας» και «πλατυρύγχους» έφερον προς αυτήν.
     Εκ των ανωτέρω αποδεικνύεται, ότι δικαίως είπον, ότι η Πυθιονίκη θα ήτο αναξία μνήμης εταίρα εάν δεν συνήπτε σχέσεις με τον περιβόητον Άρπαλον.»

    Κάποιοι, λοιπόν, έμαθαν για τον Άρπαλο και την Πυθιονίκη κι εμείς πληροφορηθήκαμε ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ενδεχομένως να ήταν και ένας εκ των αγνώστων συγγραφέων του κόσμου!..

Ο Μ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΙΘΙΟΠΙΚΟ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ!..

     Ας δούμε τώρα και μία άλλη σημαντική αποκάλυψη έτσι όπως ακριβώς δημοσιεύθηκε εις την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» της Τετάρτης 8 Ιανουαρίου 1997, που αποδεικνύει όχι μόνον την ελληνικότητα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά και το γεγονός ότι η άνοδος του θρυλικού Στρατηλάτη στον θρόνο της Μακεδονίας ήταν ημέρα κατά την οποίαν όλοι οι λαοί της αυτοκρατορίας του την εόρταζαν ακριβώς όπως εορτάζουν σήμερα την Γέννηση του Χριστού οι Χριστιανοί όλου του κόσμου!
     Το αποκαλυπτικό δημοσίευμα έχει ως εξής:

     «Αιθιοπικό χειρόγραφο, ηλικίας 500 περίπου ετών, γραμμένο στην αρχαία αιθιοπική γλώσσα (γκέεζ), που αναφέρεται εκτενώς στον Μέγα Αλέξανδρο, στην επέκταση της μακεδονικής κυριαρχίας στον χώρο της Βόρειας Αφρικής και στην επίδραση του ελληνικού πολιτισμού στην περιοχή», δηλώνει ότι ανακάλυψε ο μελετητής, Τεκέμπαγουορκ Εσέτε, μέλος της Εταιρείας Φιλοσοφικών Ερευνών του Πανεπιστημίου Αθήνας (και πρόεδρος της Αιθιοπικής Κοινότητας Ελλάδας). Το χειρόγραφο, ανάμεσα σε πολλά άλλα, όπως υποστηρίζει, «αναφέρει ότι κατά τους Ελληνες της εποχής, αρχή του ημερολογίου εθεωρείτο η ημέρα της ανόδου του Μεγάλου Αλεξάνδρου στο θρόνο της Μακεδονίας, ημέρα κατά την οποία οι Ελληνες και οι άλλοι λαοί που συναποτελούσαν την μακεδονική αυτοκρατορία γιόρταζαν, όπως γιορτάζουν οι σύγχρονοι Χριστιανοί τη γέννηση του Χριστού ή οι Μωαμεθανοί την Εγείρα (ημέρα φυγής του Μωάμεθ στην έρημο)»!..

     Τι άλλο να προσθέσουμε εμείς πέραν των όσων γράφουμε μέσα στο βιβλίο μας: “Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ”;

http://www.sakketosaggelos.gr/Article/90/

Related posts:

Want more of this? See these Posts:

  1. Εξωφρενικό! Σκοπιανοί κρατούν όμηρο την… σορό κτηνοτρόφου και ζητούν λύτρα!
  2. Οι εκτρώσεις, τα δικαιώματα των ζώων και ο αλκοολισμός απασχολούσαν και.. τους Αρχαίους
  3. Τίτο Πετκόφσκι: “H Αλβανία και η Κροατία είναι στο ΝΑΤΟ και εμείς μείναμε με τους Hunza και την μετεμψύχωση του Μ. Αλέξανδρου”
  4. Ο Νταβούτογλου και τα Οθωμανικά Βαλκάνια
  5. Θεσσαλονίκη – Με μια φρεγάτα και παρουσία περίπου 100 βετεράνων και απογόνων τους από 5 χώρες οι εκδηλώσεις για το Μακεδονικό Μέτωπο
Comments