Quite many Slavomacedonians migrated to USA in the begining of 20th century. Lets see in the following revealing video how they identified themselves through their advertisements . The evidence is overwhelming and shatters modern FYROM’s ultra-nationalism and historical forgery. These people identified themselves as Bulgarians.
Όπως είναι ήδη γνωστό απο το site του Ακρίτα, το site NBC είχε αναγράψει - θέλουμε να ελπίζουμε όχι σκόπιμα - στις πληροφορίες για την FYROM, την παρακάτω σειρά αναφερόμενη στις νίκες του Φίλιππου Β’ στους Ολυμπιακούς αγώνες, που πλαστογραφούσε βάναυσα την Ελληνική ιστορία της Μακεδονίας.
Μετά απο δεκάδες e-mails διαμαρτυρίας, με πρωτοβουλία απο μέλη του Macedoniaontheweb, το site NBC διέγραψε την παραπάνω σειρά.
Μπράβο σε όλα τα παιδιά που συνετέλεσαν στην εξάλειψη απο το site του NBC της απαράδεκτης και ανιστόρητης αυτής αναφοράς.
Ancient Pydna lies in north Pieria, to the south of Makrygialos. The first settlement of the region, one of the most extensive settlements of the Late Neolithic period, is located to the south west of Makrygialos. The settlement presents two phases, one pre-Diminian. covering an area of approximately 75 acres and bounded by a trench system, and another contemporary with the period of Dlmini. In the Bronze Age the settlement is transferred about 1500 m. south-east on the Thermaikos coast, where, due to the sea erosion, only a small part of the tumulus has survived. In the Early Iron Age the settlement also extends around the tumulus, while later it obtains its maximum expansion: bounded by a trench, it covers an area of over 50 acres, while during the Archaic period, due to colonization, it diminishes considerably.
(Photos - ‘Archaeologia’ Magazine)
Pydna culminates in the fifth century B.C.: in the years of Alexander I (498-45) it expands even further, covering of over 62 acres, a unique size in the Macedonian kingdom of which Pydna is the major port. Its defection and defeat by Archelaos (413-399) temporarily halted its prosperity. Archelaos, after a long besiege managed to bend Pydnaeans with outcome their surrender. After their surrender, Archelaos transferred the Pydnaeans to thehinterland, but they soon came back and for a certain period enjoying autonomy - in the meantime timotheos had captured Pydna in 364 B.C. - until 357 B.C., when Philip resubmits the city to the Macedonian sphere of influence. The rise of Pydna continues in the Hellenistic years when it becomes the main urban center of north Pieria. After the battle of Pydna in 168 B.C. the historical role of the town is considerably diminished. However, during the byzantine era Pydna prospers once again though under another name, Kitros, and becomes the seat of an episcope. The coastal settlement is finally abandoned in the 15th century after the Turkish conquest.
We have already dealt previously here and here with one of the most ill-concieved Skopjan lies. The outrageous claim insisting that the term Macedonia was….forbidden in Greece prior to 1988!!!
One of the most famous Greek orchestras was the “Makedoniki Orchestra”, quite odd for a name if anyone…thinks for a moment the empty claims of the tragically foolish Skopjan propaganda. Lets see now related leaflets and newspaper articles, making also mention to the minister-general administrator of…Macedonia. Notice here Greece used a minister of Macedonia…in other words skopjans want the whole world to believe the Greek state had appointed an official administrator with a…”forbidden” title!!! Of course while dealing with such foolish Slavic propagandistic claims, rationality is nowhere to be found among them!
Τι σημαίνουν οι νέες «απαιτήσεις» του Σκοπιανού Πρωθυπουργού Gruevsky; Μια αναδρομή στο παρελθόν του VMRO, κυβερνόντος κόμματος του. Αριστείδης Δ. Καρατζάς*
Ο Πρωθυπουργόςτων Σκοπίων Nikola Gruevsky έγειρε πρόσφατα νέες απαιτήσεις, δηλαδή την ύπαρξη «Μακεδονικής [sic] μειονότητας» στην Ελλάδα και αναγνώριση της «μειονοτικής γλώσσας» από την ΕΕ . Η κλιμάκωση των απαιτήσεων—μην φανεί περίεργο η επόμενη απαίτηση να έχει εδαφικό αντικείμενο— αποκαλύπτει μία πραγματικότητα ως προς τις ιδεολογικές καταβολές και διαστάσεις, τουλάχιστον του κυβερνώντος κόμματος του. Καιρός είναι να επανεξετασθούν ορισμένα από τα στοιχεία που συνθέτουν το θέμα όχι μόνο του ονόματος, αλλά του ευρυτέρου θέματος της υπάρξεως του κρατιδίου των Σκοπίων, η έλλειψη της γνώσης των οποίων έχει συμβάλει σε εκτιμήσεις που έχουν οδηγήσει στην πλαδαρή Ελληνική πολιτική της τελευταίας δεκαπενταετίας.
Το VMRO (Εσωτερική Επαναστατική Μακεδονική Οργάνωση), δηλ. το κυβερνόν κόμμα των Σκοπίων, έχει μία σκοτεινή ιστορία. Ο ηγέτης του κατά τον μεσοπόλεμο, και σε μεγάλο βαθμό η καθοριστική προσωπικότητα σε σχέση με την διαμόρφωση της ιδεολογικής του κατεύθυνσης ήταν ο Ivan Mihailoff, φίλος και συνεργάτης του Ante Pavelic, αρχηγού της Ustashe, οργάνωση των Κροατών Ναζί, με τον οποίο συνεργάστηκε σε μία σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων συμεριλαμβανομένης της δολοφονίας το Βασιλέα Αλεξάνδρου της Γιουγκοσλαβίας το 1934. Αργότερα την ίδια δεκαετία παρουσίασε τον Pavelic στον Heinrich Himmler, αρχηγό των Ες-Ες, και μέσω αυτής της γνωριμίας η Κροάτες εσυμμάχησαν με τους Ναζι.
Ο Mihailoff, ως ηγέτης της VMRO, είχε το όραμα μίας ανεξάρτητης «Μακεδονίας», η οποία θα συνίστατο από Ελληνικά και Γιουγκοσλαβικά εδάφη, στην οποία θα κατοικούσαν διάφορες εθνικότητες αλλά με τους Σλαβόφωνους ως ηγετική εθνική ομάδα. Άλλωστε η ιδέα των δικαιωμάτων μειονοτήτων είχε προωθηθεί από τους Ναζί ως πολιτική υπονόμευσης της κυριαρχίας κρατών που θεωρούσαν εμπόδια στη επεκτατική τους ορμή. Έτσι, στο όνομα των δικαιωμάτων των Γερμανικών μειονοτήτων εισέβαλαν στην Τσεχοσλοβακία, και εκήρυξαν πόλεμο στην Πολωνία. Επειδή η Γερμανοί θεωρούσαν την Γιουγκοσλαβία ένα ιδιαίτερα στρατηγικό χώρο υιοθέτησαν μία παρεμφερή πολιτική υποστήριξης μειονοτήτων στην προσπάθεια ελέγχου του χώρου.
Μετά από την εισβολή της Ελλάδος από τους Γερμανούς ο Mihailoff , χρησιμοποιώντας ως βάση το Zagreb, και με την υποστήριξη του Άξονα, πρώτα του Μουσολίνi και των Ιταλών, και μετά τα μέσα του 1943 του Himmler και των Γερμανών, οργάνωσε πολιτικά και στρατιωτικά τους Σλαβόφωνους της Μακεδονίας που δεν είχαν Ελληνική συνείδηση. ʽΕτσι το «Μακεδονοβουλγαρικό Κομιτάτο», ιδρύθηκε από τον Σλαβόφωνο αξιωματικό του Βουλγαρικού στρατού Anton Kaltcheff ως παράρτημα της «Οχράνα», οργάνωση λαϊκής βάσης, που ενεργοποίησε τους Σλαβοφώνους πληθυσμούς. Υπό την ηγεσία και καθοδήγηση του Kaltcheff η Οχράνα διείσδυσε ευρύτατα στην κοινωνία των Σλαβοφώνων, δημιουργόντας σχέσεις με όλα τα στρώματα ανεξάρτητα από πολιτικές ταυτίσεις: επάσχισε, π.χ. να πείσει τις Γερμανικές αρχές να απολύσουν από τις φυλακές και την εξορία αριστερούς Σλαβόφωνους ακτιβιστές, το οποίο επέτυχε κατʼ επανάληψη. Αντίστροφα, η οργάνωση ήταν ιδιαίτερα σκληρή στην αντιμετώπιση των αντιπάλων της, Ελληνοφώνων και Σλαβοφώνων με Ελληνική εθνική συνείδηση.
Μετά από την συνθηκολόγηση της Ιταλίας ο Mihailoff έλαβε έγκριση από τους Himmler, και απ΄ότι διαφαίνεται εν γνώση του Hitler, για την σύσταση δύο ή τριών ταγμάτων εθελοντών VMRO, τα οποία οπλίστηκαν από τους Γερμανούς. Τον Μάρτιο 1944 λόχοι από τα χωριά της Καστοριάς οργανώθηκαν σε σώματα πολιτοφυλακής, έχοντας εξοπλισθεί και προετοιμασθεί από τους Γερμανούς. Το ίδιο ακολούθησε με σώματα από την Έδεσσα και Φλώρινα, που ήταν υπό τον άμεσο έλεγχο το Kaltcheff, που συμπεριλήφθησαν σε αυτό το εγχείρημα.
Μετά από μερικές αψιμαχίες με τον ΕΛΑΣ, την 4η Μαίου, λόχοι εθελοντών της VMRO από την Καστοριά και Έδεσσα, έλαβαν μέρος στην «Επιχείρηση Κεραυνός του Μαίου» ως μέλος της «Ομάδας Μάχης Lange», της οποίας προπορεύετο η 4η Μεραρχία Ες-Ες. Την ίδια περίοδο οργανώθηκαν τρία τάγματα Σλαβοφώνων εθελοντών VMRO που είχαν οργανική σχέση με την 4η Μεραρχία των Ες-Ες, Η τελευταία μεγάλης κλίμακος συντονισμένη επίθεση του Άξoνος εναντίον μονάδων τηε Αντίστασης (μονάδες της 8ης και της 9ης Μεραρχίαςτου ΕΛΑΣ) ήταν «Επιχείρηση Πέτρινος Αετός» έγινε στην βόρειο Πίνδο τον Ιούλιο 1944, όπου έλαβαν μέρος η προαναφερόμενη 4η Μεραρχία των Ες-Ες, άλλες Γερμανικές μονάδες, και δύο Τάγματα Εθελοντών VMRO (1ο και 2ο).
Η συνεργασία των Σλαβοφώνων με τους Γερμανούς, υπό την ηγεσία του Mihailoff και της VMRO, συνεχίστηκε μέχρι την υποχώρηση των τελευταίων από το Ελληνικό έδαφος. Ένας μεγάλος αριθμός Σλαβοφώνων συνεργατών των Γερμανών, μέλη της Οχράνας, εθελοντές στην πολιτοφυλακή και τα τάγματα, μεταπήδησαν στην οργάνωση SNOF (=ΕΑΜ στα Σλαβικά) σύμμαχος του Ελληνικού ΕΑΜ, και αργότερα κατετάχθηκαν στις μονάδες του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, μία διαδικασία που επιταχύνθηκε όταν η Βουλγαρική πολιτική άρχισε να ευθυγραμμίζεται με αυτήν της Σοβιετικής Ενώσεως, και πολέμησαν στον Εμφύλιο. Με την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, οι Σλαβόφωνοι σύμμαχοι του εγκατέλειψαν το Ελληνικό έδαφος. Η τύχη τους δικαίως ήταν και πρέπει να είναι σαν αυτήν που άλλοι φιλήσυχοι λαοί όπως οι Τσέχοι και οι Πολωνοί επέβαλαν σε ομάδες που συνεργάστηκαν με τους Ναζί, δηλ. την εκδίωξη και δήμευση των περιουσίων.
Μετά την ήττα του Άξονα, και με την κάλυψη των δικτύων των Ustashe και του Βατικανού, ο Mihailoff μετοίκησε στην Ρώμη, απ΄ όπου συνέχισε να κατευθύνει τον Σλαβόφωνο αλυτρωτισμό. Το 1950 εκδόθηκε στις ΗΠΑ, στην αγγλική γλώσσα, βιβλίο του υπό τον τίτλο «Μακεδονία: Η Ελβετία των Βαλκανίων» (Macedonia: A Switzerland in the Balkans), το οποίο προβάλλει ένα όραμα πολυεθνικού κράτους με ηγέτιδα εθνική ομάδα τους Σλαβομακεδόνες. Η επιχειρηματολογία του Mihailoff προσδίδει ένα σχήμα το οποίο αναστήθηκε με την ανεξαρτοποίηση των Σκοπίων, το οποίο υιοθέτησαν Αμερικάνοι και Δυτικοευρωπαίοι «προοδευτικοί» επικαλούμενοι την «πολυπολιτισμικότητα», και οι κράχτες τους στους ΜΚΟ μέχρι και την χώρα μας.
Ο Mihailoff συνέχισε ως ηγέτης του «Μακεδονικού Απελευθερωτικού Κινήματος» (Macedonian Liberation Movement) με την υποστήριξη της «Μακεδονικής Πατριωτικής Οργάνωσης των ΗΠΑ και Καναδά» (Macedonian Patriotic Organization of the US and Canada) της πιό σημαντικής αλυτρωτικής οργανώσεως της Σλαβομακεδονικής διασποράς, και να αρθρογραφεί προωθόντας πάντοτε το αλυτρωτικό όραμα μίας μεγάλης «Μακεδονίας». Ο Mihailoff πέθανε στην Ρώμη το 1990, λίγους μήνες πριν την αρχή της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας.
Είναι αξιοσημείωτο ότι το παρόν καθεστώς των Σκοπίων, και ιδιαίτερα το κυβερνόν κόμμα VMRO, που φέρει το ίδιο όνομα όπως με την οργάνωση που αφωσίωσε την ζωή του ο Mihailoff (καίτοι ορισμένοι Σκοπιανοί πασχίζουν να τον αποκηρύξουν) επαναφέρει την ακροεθνικιστική ιδεολογία του, που πλανιέται σαν φάντασμα πάνω από το Σλαβομακεδονικό κίνημα τουλάχιστον από την μοιραία συνάντησή του με τον παθογενή εθνικισμό της Ευρώπης της δεκαετίας του 1930, των Ναζί και των Ustashe. Αυτό εξηγεί την εμμονή με τα σύμβολα (ή την λεηλασία των Ελληνικών συμβόλων) και τους ισχυρισμούς του Σκοπιανού Πρωθυπουργού Gruevsky περί «Μακεδονικής» μειονότητος στην Ελλάδα. Το επόμενο βήμα πολύ πιθανόν να είναι μία οργανωμένη εκστρατεία διεκδικήσεως περιουσιών (με την προπαγανδιστική συνδρομή των γνωστών ΜΚΟ και άλλων ξένων εγκαθέτων), και το μεθεπόμενο η επαναφορά εδαφικών διεκδικήσεων, διότι αυτή είναι στην λογική της ιδεολογίας της VMRO.
Η Ελληνική Κυβέρνηση, αλλά και η όποια οργανωμένη Ελληνική παρουσία διεθνώς (π.χ. οι οργανώσεις της Διασποράς μας) ωφείλουν να περάσουν το σαφές μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις, ότι όπως όλες οι αξιοπρεπείς χώρες της Ευρώπης, και εμείς δεν συζητούμε διεκδικήσεις από κυβερνήσεις, κινήματα και πολιτικά κόμματα με καταβολές από τις σκοτεινές ιδεολογίες που τόσα δεινά έφεραν στην χώρα και τον λαό μας, αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη.
[*Ο Α. Δ. Καρατζάς είναι ιστορικός και ακαδημαϊκός εκδότης στην Νέα Υόρκη, και τελεί Αντιπρόεδρος της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης και μέλος ΔΣ του Δικτύου 21 στην Αθήνα]
another article dated from 1918, which clearly states that in Macedonia, there are Bulgarians, Greeks, Albanians, Serbs, and Romanian villages, BUT NO MENTION OF MAKEDONSKIANS.
Είναι αληθινά άξιο περιεργείας (και μελέτης) πώς μια τόσο μικρή χώρα, τα Σκόπια, μπορεί να έχει τόσο μεγάλες φιλοδοξίες (και απαιτήσεις) αλλά και τόσο μικρή επαφή με την πραγματικότητα. Επειδή μάλιστα τις τελευταίες εβδομάδες στην (έξωθεν υπαγορευόμενη) πολιτική των Σκοπίων «παίζει» και το θέμα τής γλώσσας, τής (ψευδώνυμης) «μακεδονικής» γλώσσας των Σκοπίων και τής (επινοηθείσης) «μειονότητας» που μιλάει δήθεν επίσης τη «Μακεδονική» των Σκοπίων, αξίζει να πούμε τα πράγματα με το «επιστημονικό» όνομά τους, όπως το έχουμε ήδη κάνει από το 1992 με τον συλλογικό τόμο που εκδώσαμε με τίτλο «Η γλώσσα τής Μακεδονίας:Η αρχαία Μακεδονική και η ψευδώνυμη γλώσσα των Σκοπίων»1 (Ας σημειωθεί ότι η Ελληνική Πολιτεία δεν έστερξε ποτέ - μολονότι ζητήθηκε - να προβεί σε έκδοση τού βιβλίου στην αγγλική γλώσσα, ώστε να γίνουν ευρύτερα γνωστές οι ελληνικές επιστημονικές θέσεις επί τού θέματος.)
Οσο ενδιαφέρει το θέμα μας και για να καταλάβει ο αναγνώστης τι πράγματι συμβαίνει, εξηγούμε ότι έχουμε τρεις γλώσσες που είτε διαφέρουν τελείως μεταξύ τους (η Ελληνική τής Μακεδονίας από τη σερβοβουλγαρική γλώσσα των Σκοπίων καθώς και από τη βουλγαρικής προελεύσεως διάλεκτο που είναι γνωστή ως Σλαβομακεδόνικα) είτε διαφέρουν μερικώς (η Σερβοβουλγαρική των Σκοπίων από το βουλγαρικό ιδίωμα που μιλήθηκε - σε περιορισμένη έκταση - σε συνοριακές περιοχές τής Ελλάδος από έλληνες ομιλητές, οι οποίοι μαζί με την Ελληνική γνώριζαν - οι μεγαλύτερες ηλικίες - και τα λεγόμενα Σλαβομακεδόνικα).
* Η Ελληνική τής Μακεδονίας
Είναι η κατ’ εξοχήν Μακεδονική, δηλαδή η Ελληνική που μιλούσαν οι Ελληνες τής Μακεδονίας από την αρχαιότητα και - στην εξέλιξή της - μέχρι σήμερα. Πρόκειται για τη γλώσσα τού Φιλίππου, τού Μεγάλου Αλεξάνδρου και των άλλων Ελλήνων τής αρχαίας Μακεδονίας, για μια αρχαία δηλαδή ελληνική διάλεκτο δωρικού περισσότερο χαρακτήρα2, που χρησιμοποιήθηκε κυρίως στον προφορικό λόγο, αφού στον γραπτό λόγο και στον επίσημο προφορικό λόγο υιοθετήθηκε νωρίς, για πολιτικούς λόγους, η αττική διάλεκτος στην οποία σώζονται χιλιάδες επιγραφών από τη Μακεδονία.
* Η Σερβοβουλγαρική των Σκοπίων
Είναι η πρόσφατη - μέσα τού 20ού αιώνα - γλώσσα τού κράτους των Σκοπίων (το οποίο ιδρύθηκε, ως γνωστόν, επί Τίτο το 1944). Πρόκειται για μία βουλγαρική γλώσσα (ο αρχικός πληθυσμός τής περιοχής ήταν βουλγαρικός και πάντοτε οι Βούλγαροι διεκδικούσαν αυτή την περιοχή που θεωρούσαν δική τους - άλλωστε οι κάτοικοι τής περιοχής ονομάζονταν Bugari3 «Βούλγαροι»!). Η γλώσσα αυτή, με τεχνητό καθαρώς τρόπο, από ομάδα γλωσσολόγων που συγκροτήθηκε επί τούτω «εκσερβίστηκε» (!), εισήχθησαν δηλαδή σε αυτήν λεξιλόγιο και γραμματικά στοιχεία από τις γύρω περιοχές που μιλούσαν Σερβικά, ώστε να μειωθεί ο βουλγαρικός γλωσσικός χαρακτήρας της και να αποκτήσει σερβική γλωσσική μορφή, που ήταν απαίτηση τής Ενωμένης Σερβίας τού Τίτο, τής Γιουγκοσλαβικής δηλαδή Δημοκρατίας. Αρα, η γλώσσα των Σκοπίων είναι μια σερβοβουλγαρική γλώσσα4, μια τεχνητά εκσερβισμένη Βουλγαρική, που επιβλήθηκε ως επίσημη γλώσσα για προφανείς λόγους και που οι Βούλγαροι την ονόμασαν «κολισεφσκική» γλώσσα (ως επινόηση και εκτέλεση τού σκοπιανού πολιτικού Κολισέφσκι!). Από μόνοι τους οι Σκοπιανοί έδωσαν σε αυτή τη γλώσσα, τη Σερβοβουλγαρική, την παραπλανητική και ψευδώνυμη ονομασία «Μακεδονική» (!), ώστε να αποφύγουν τις βουλγαρικές διεκδικήσεις και να αποκρύψουν μαζί τη βουλγαρική προέλευση τής γλώσσας τους. Περαιτέρω, για να ιδιοποιηθούν με τον τρόπο αυτόν μιαν ονομασία (Μακεδονική) που τους προσέδιδε κύρος και ιστορικό βάθος (μέσω τής πλαστής ταύτισής τους με το ένδοξο και παγκοσμίως γνωστό όνομα τής Μακεδονίας τού Μ. Αλεξάνδρου) και, τέλος, - επειδή το θράσος τους δεν έχει όρια… (ας θυμηθούμε το αεροδρόμιο «Μ. Αλέξανδρος» των Σκοπίων (!) και τους σκοπιανούς στρατιώτες με αρχαιοελληνική ενδυμασία και σάρισα (!) που υποδέχτηκαν στα Σκόπια τον αρχηγό τής φυλής των Χούνζα στο Πακιστάν ως απογόνους τού Μ. Αλεξάνδρου (!) - για να προβούν σε πιθανές διεκδικήσεις οψέποτε θα δινόταν ευκαιρία αλλαγής των συνόρων στα Βαλκάνια. Με την ανοχή και την αβελτηρία τής επίσημης Ελληνικής Πολιτείας (μην ξεχνάμε ότι στις δεκαετίες ‘70 και ‘80 εθεωρείτο «εθνικιστικό» να μιλάς για τις παραχαράξεις των Σκοπιανών, στην εποχή δε τού Τίτο, για άλλους λόγους η αναφορά σε τέτοια θέματα εθεωρείτο ταμπού!) η ονομασία «Μακεδονία» για τα Σκόπια και «μακεδονική γλώσσα» για τη Σερβοβουλγαρική των Σκοπίων διαδόθηκαν ευρύτερα και σχεδόν καθιερώθηκαν διεθνώς, δίνοντας έτσι το μοναδικό επιχείρημα που, με κάποια δόση αληθείας, υπερχρησιμοποιούν οι Σκοπιανοί.
* Τα Σλαβομακεδόνικα
Είναι μιαδιάλεκτος ελάχιστων ελληνοβουλγαρικών συνοριακών περιοχών, όπου ένας μικρός αριθμός Ελλήνων παράλληλα με την Ελληνική γνώριζαν (οι παλαιότεροι) και μια βουλγαρικής προελεύσεως διάλεκτο, όπως συμβαίνει ανέκαθεν και παγκοσμίως με μερικές συνοριακές ομάδες τού πληθυσμού πλείστων χωρών. Ας σημειωθεί ότι λόγω τού δίγλωσσου χαρακτήρα των ομιλητών και λόγω τής διαφορετικής βουλγαρικής διαλεκτικής προέλευσής της και, βεβαίως, λόγω τού ότι αυτή η (αποκλειστικά προφορική) διάλεκτος δεν εκσερβίστηκε, όπως η Βουλγαρική των Σκοπίων, τα Σλαβομακεδόνικα δεν ταυτίζονται με τη Σερβοβουλγαρική των Σκοπίων. Τα Σκόπια, βεβαίως, με (αμερικανικής εμπνεύσεως;) Γκρουεφσκική επινόηση άρχισαν πρόσφατα να προκαλούν, ισχυριζόμενα ότι τα Σλαβομακεδόνικα είναι η ίδια δήθεν γλώσσα με την ψευδώνυμη «Μακεδονική» των Σκοπίων και άρα στην Ελλάδα υπάρχει λόγω τής γλώσσας σκοπιανή μειονότητα, που πρέπει να αναγνωρίσει η Ελλάδα!.. Πρόκειται για παρανοϊκή σύλληψη, που προσφέρεται για ευφάνταστη θεατρική παράσταση με πιθανό τίτλο «Από τον Κολισέφσκι στον Γκρούεφσκι»!
* Οι τρεις γλωσσικές παραχαράξεις
Από τη σύντομη αυτή προσέγγιση ενός πολύ μεγάλου στη σημασία του θέματος με ποικίλες προεκτάσεις (εθνικές, πολιτικές, ιστορικές, πολιτισμικές κ.ά.) φαίνονται, νομίζω, οι γλωσσικές παραχαράξεις που έχουν διαπραχθεί από πολιτικά, κυρίως, πρόσωπα μιας μικρής χώρας που δεν τη χωρίζει, στην πραγματικότητα, τίποτε από την Ελλάδα. Πρώτη γλωσσική παραχάραξη είναι εκείνη τού ονόματος των Σκοπίων, που ανεχτήκαμε - είναι αλήθεια και είναι δική μας ασυγχώρητη ιστορική ευθύνη - να ονομασθεί Μακεδονία ό,τι προηγουμένως αποκαλείτο «περιοχή τού Βαρδάρη» (Vardarska Banovina). Δεύτερη γλωσσική παραχάραξη τής Βουλγαρικής ή Σερβοβουλγαρικής γλώσσας των Σκοπίων ως Μακεδονικής (με προφανείς συνειρμικές συνδέσεις και σκόπιμες συγχύσεις με την Ελληνική τής Μακεδονίας). Τρίτη γλωσσική παραχάραξη - εξίσου απύθμενης θρασύτητας - είναι η προσπάθεια δημιουργίας σλαβομακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα με βάση τη δήθεν ταυτότητα τής γλώσσας μικρής ομάδας Ελλήνων με την ψευδώνυμη Μακεδονική των Σκοπίων και το ψευδεπίγραφο Μακεδονικό κράτος των Σκοπίων.
Η όλη υπόθεση θα ήταν για γέλια, αν είχαμε μόνο δείξει εγκαίρως στη διεθνή Κοινότητα πόσο γελοία είναι. Τώρα έχει γίνει και προκλητική και ίσως έξωθεν πολλαπλώς εκμεταλλεύσιμη καθ’ εαυτήν και στις προεκτάσεις της.
1. Γ. Μπαμπινιώτη (επιστημ. εκδ.): Η γλώσσα τής Μακεδoνίας.Η αρχαία Μακεδoνική και η ψευδώνυμη γλώσσα των Σκoπίων. (Αθήνα, 1992: Ολκός), 276 σελ. [Περιλαμβάνει μελέτες των: Γ. Μπαμπινιώτη, Γ. Χατζιδάκι, Ν. Π. Ανδριώτη, Μ. Σακελλαρίου, Ι. Καλλέρη, Α. Ι. Θαβώρη, Γ. Ντελόπουλου, Α. Παναγιώτου.]2. Γ. Μπαμπινιώτη: Η θέση τής Μακεδoνικής στις αρχαίες ελληνικές διαλέκτoυς. Περιοδικό Γλωσσoλoγία 7-8 (1989), σ. 53-69.
3. Ο μεγάλος ιταλός ινδοευρωπαϊστής γλωσσολόγος Vittore Pisani (Il Macedonico, περιοδικό Paideia 12, 1957, σ. 250) γράφει «πράγματι ο όρος μακεδονική γλώσσα [εννοεί τη γλώσσα των Σκοπίων] είναι προϊόν πολιτικής ουσιαστικάπροέλευσης». Ο δε ειδικός σλαβιστής γλωσσολόγος, ο Γάλλος Αndrι Vaillant (Le probleme du Slave Macidonien περιοδικό Bulletin de la Sociitι de Linguistique de Paris 39, 1938, σ. 205), είναι αυτός που τονίζει ότι «το όνομα Bulgari είναι στηνπραγματικότητα η εθνική ονομασία των Σλάβων τής Μακεδονίας,πράγμα πουδείχνει πως (οι Σλάβοι τής περιοχής αυτής) υιοθέτησαν το όνομα Βούλγαροι που τους έδωσαν οι Σέρβοι».
4. Ο γερμανός γλωσσολόγος Heinz Wendt, (Sprachen 1961, σ. 285, λ. Slawische Sprachen), μιλώντας για τις σλαβικές γλώσσες, λέει: «Αν κατατάξει κανείς τις σλαβικές γλώσσες με βάση τη σημερινή τους δομή,πρέπει να θεωρήσει τη Βουλγαρική και τη Μακεδονική, [εννοεί τη γλώσσα των Σκοπίων] λόγω των εξεχουσών δομικών ιδιαιτεροτήτων τους,ως αυτοτελή ομάδα και να την αντιπαραθέσει προς όλες τις άλλες σλαβικές γλώσσες».
Ο κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης είναι καθηγητής της Γλωσσολογίας, πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, τ. πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Entries (RSS)