Διαβάστε προσεκτικά να συνειδητοποιήσετε για μια ακόμα φορά την απροκάλυπτη βοήθεια, της  κυβέρνησης Bush προς τα Σκόπια όπως επίσης την θρασύτατη παρέμβαση και τις συστάσεις που ακολούθησαν απο τον ανιστόρητου Daniel Fried προς τους Σκοπιανούς. (Προσέξτε το ανιστόρητο σχόλιο του “Think back 100 years to Macedonia’s emergence from the end of the Ottoman Empire”) Φυσικά με ένα ανύπαρκτο ΥΠΕΞ βρίσκουν και τα κάνουν!!! Με κόκκινα γράμματα τα καίρια σημεία.

——————————————————

The Future for Macedonia

Daniel Fried, Assistant Secretary for European and Eurasian Affairs
Remarks With “Macedonian” Journalists
Washington, DC
October 27, 2008

 

Assistant Secretary Fried: On Friday I attended the ceremony at the White House where President Bush signed the accession protocols for Albania and Croatia’s membership in NATO. That was a good day, but it was only two-thirds of a great day. Of course you know what I’m referring to.

President Bush said that we are reserving a place at the NATO table for Macedonia. And let me be clear how much this would mean. Think back 100 years to Macedonia’s emergence from the end of the Ottoman Empire. It has been a long and difficult road with war, nationalism, communism, conquest, destruction and uncertainty. But now the future for Macedonia could be very bright indeed.

NATO membership and EU membership after that means that the Macedonian state will not simply exist in isolation, but will exist as part of a united Europe. It would be a huge and historical breakthrough in the Macedonian struggle for identity and for security and for a future for all of the people that live there. That is why we hope that Macedonia’s leaders will show the wisdom and courage to resolve the painful and difficult issue of the name.

I was in Bucharest, of course, when there was a lack of consensus at NATO so Macedonia did not receive an invitation. That was painful. And we understand why it’s painful, but a solution is possible. The United States supports the efforts of Matt Nimetz. He’s a good negotiator; he’s a fair negotiator; and he’s trying to get this solved.

Time will not make this easier. I hope that Macedonia is able to work with Nimetz based on his most recent proposal and try to resolve this. This has to do with the future of Macedonia. The short term difficulty of a resolution should be seen in terms of the long term gain for the whole nation. I will do my best to help to support Matt Nimetz, working as best I can, but the solution is up to the Government of Macedonia and of course the Government of Greece. I urge Macedonia’s leaders to choose Europe and not to choose isolation.

I also want to say we’ve had excellent relations with Macedonia for years. We appreciate what Macedonia has done to build a truly multinational state and political system. The Ohrid Accords showed a degree of — not a degree, considerable political wisdom and devotion to democratic norms. The country has done a lot to avoid the catastrophic problems of the Balkans, of nationalism in the Balkans. So that’s a good basis to build a good future.

So we look for a bright future for Macedonia. I’ll stop here and take your questions.

 

Question: I think you mentioned that our government, our leaders should work on the last proposal with Nimetz. Probably you heard that both [inaudible] –

 

Assistant Secretary Fried: I understand.

 

Question: They agree that this proposal is not acceptable for Macedonia.

You mentioned also that they should use their wisdom. What does it mean? What kind of wisdom they could use in this situation?

 

Assistant Secretary Fried: I realize that the proposal doesn’t meet everything that Macedonia wants. No proposal will satisfy both sides. No proposal can leave both sides with nothing. Everybody must give up something, everybody must get something, or else there’s no solution.

I said, on the basis of Nimetz’s proposal. If there are, the government should decide what it can accept and what the very few, there have to be a very limited number of things that it needs changed and start working to know the differences. Otherwise we just go in circles, and there’s no solution.

I appreciate the strength the leaders of Macedonia have shown in defending your country, but it is also defense of the country to open the door to NATO and the European Union. That also defends Macedonia and promotes its interests, it seems to me.

 

Question: It is a question of identity. It is not a question only of the name. All the proposals which are coming from the [inaudible], it’s really, they [inaudible] nation.

 

Assistant Secretary Fried: If Macedonia joins NATO and the European Union and develops its democracy and its economy and its institutions and is a success, your identity will develop from that success.

The negotiations aren’t going to change Macedonians’ internal sense of who they are. Macedonians can have confidence that if they are a successful country the issue of identity will not seem so difficult. If people think — I believe it is a mistake to think that your identity is a hostage of the negotiations.

My advice is get the best deal you can, get it done, join Europe, and your identity will flow from your success.

 

Question: So you said there’s no solution with which perhaps the two sides would be completely satisfied.

 

Assistant Secretary Fried: I said that no solution will give either side 100 percent.

 

Question: However the last proposal of Nimetz only satisfies the Greek side.

 

Assistant Secretary Fried: I don’t think that’s true. I think it is a better proposal than that.

I’ll tell you a story. I was at a NATO meeting in corridors and [Georgian President] Saakashvili said to me, I wish I had Macedonia’s problems for five minutes. [Laughter]. I wish the only thing that kept me out of NATO was the name. I would call Georgia just about anything if I could get it into NATO. I’d call it South Georgia, East Georgia, tiny little Georgia… Can I have their problems for five minutes?

 

Question: – said the Georgian people to identify them as Russians, for example.

 

Assistant Secretary Fried: But nobody’s asking you to identify yourselves as Russians, or Greeks.

 

Question: The last proposal is exactly that. Me as a Northern Macedonian –

 

Assistant Secretary Fried: No. No, it actually doesn’t say that. It doesn’t say that. It’s actually quite different. But I’m not the negotiator.

Do you know what the official name is of Switzerland? That’s right, you don’t. And I’m not sure myself. But it’s called Switzerland, isn’t it? Not the Helvetic Republic. That’s the official name. Everybody calls it Switzerland.

Isolation is not going to help. All right?

Look, I understand, it’s easy for an American to say this, but I say this as a long-time friend of Macedonia. It’s important to think of the opportunity now and not look back in ten years and say oh my God, I wish I could get back to where we were in 2008.

 

Question: Will it be more difficult to solve the name issue after the elections in the U.S.?

 

Assistant Secretary Fried: Well, Macedonia has no enemies in either the McCain or Obama teams. But I guarantee you that the next President will not understand this issue as well as President Bush does for quite a while. This administration has been particularly supportive of Macedonia. I’m not saying the next one won’t be, but President Bush really knows this issue personally. He spent about an hour with President Crvenkovski and Prime Minister Gruevski in Bucharest. It’s important that we get, if we can get close enough where the two sides aren’t that far apart, I know that Secretary Rice and the President are interested in bridging the last gap.

 

Question: [inaudible]

 

Assistant Secretary Fried: Oh, come on. Come on. They say lots of things. They also say that the United States is secretly in league with the Macedonian government against Greece. They say all kinds of things.

Sorry. I actually understood –

 

Question: [inaudible]

 

Assistant Secretary Fried: I’d put it this way. I think that NATO membership and EU membership benefits everyone. Of course, Albania is coming into NATO and Macedonia is not. It’s going to be painful. But painful for both ethnic Macedonians and ethnic Albanians in Macedonia. But perhaps painful in different ways. Painful.

All national identities in the world start off artificial. Why is there France and not Burgundy? Okay? Why are Norway and Sweden two countries instead of one? Why does the United States not include Canada? Because history took that course. Because things happen.

That doesn’t mean — Macedonian nationality isn’t artificial. It grows out of history. That’s what I mean. It grows out of a real history, and it’s real. It grows out of history, but it’s a painful history, like histories of all nations. It’s got wars in it and uncertainty. The difference is that everybody now remembers. It’s your grandfather’s stories of the war and the uncertainty, whereas nobody remembers the 14^th Century in France.

My point is, if Macedonia, if you do a deal on the name, Macedonia joins NATO and the European Union and in 100 years no one will remember this. All they will know is Macedonia is in Europe. Everyone will say in 100 years, oh yeah, Gruevski, Crvenkovski, they’re the people who brought Macedonia to Europe. What great heroes.

 

Question: However they fear that they will be seen as traitors.

 

Assistant Secretary Fried: No. You know what I fear? I fear that Macedonia exists in isolation. That’s a lot worse. In the Balkans, doing the right thing is usually hard in the short run. I’d rather be a hero in a 100 years rather than a hero for 15 minutes right now. You know what I’m saying.

 

Question: You said that if the two sides were getting at least close to some point of reaching a solution, that Secretary Rice would make efforts to cross that last gap and have the issue solved. This was in relation to one of the questions, I think.

 

Assistant Secretary Fried: That’s right.

 

Question: Do you see that there is any chances of, do you see that point of the two sides getting close and having the solution reached? And what happens if that doesn’t happen actually and in three or five years we’re still without a solution?

 

Assistant Secretary Fried: Whether it happens or not depends on the actions of both governments. It isn’t just up to Macedonia. It isn’t just one government’s responsibility. It’s both. But Macedonia has to make its decisions, and Greece will have to make its decisions. So I don’t know how possible that is. That depends on what you do and then what Athens does.

Time is not going to help. There are some problems that are not going to get easier by neglecting them.

 

Question: Just hypothetically, if Macedonia decides to give up on the negotiation process, what would that mean in your opinion?

 

Assistant Secretary Fried: Well you tell me what — this is a rhetorical question — you tell me what happens to your country if you decide to try to live in isolation from every other country in the region that’s moving to NATO and the European Union. You tell me what your future looks like.

Do you want to tell your children that they still have to have visas to go to Europe but everybody else gets to work without visas, without any permission?

EU membership and NATO membership open up a great future. Do you want to tell your children, never mind, you get to live in Macedonia, and you need a visa to travel to Greece? Or Frankfurt or London? Is that what you want? That’s a rhetorical question.

Look, I will add one thing. Americans came to this country for a better life, and we all gave up a lot of our former identity. Okay? But nobody’s asking Macedonia to give up your identity. If you do a deal you’re going to define yourselves. What you call yourselves in reality, I don’t mean on the formal pieces of paper. What you call yourselves in reality, you’ll just do it.

 

Question: But you can see that there is a concern in Macedonia about what will change with the name to Northern Macedonia. For everybody here even in this room [inaudible] acceptable. But it’s not the end from the [inaudible]. It’s not the end of their demands, that is the problem.

Tomorrow Gruevski and Crvenkovski would sign the document, okay? We would be Northern Macedonia, as a member of all the international organizations in the [inaudible] relationship. But it’s obvious that that will not be the full stop from the Greek side.

 

Assistant Secretary Fried: You’re asking a question, if we accept the — basically you’re saying if we accept the proposal does that end it, or is it always more, more, more, more.

 

Question: Nobody will accept it actually.

 

Assistant Secretary Fried: I think if Macedonia were seen as accepting the Nimetz proposal, there would be huge pressure within Europe for Greece to also accept it and have the issue done. Done. Finished.

I think there are a lot of people in Greece who want this issue resolved. Besides, what have you got to lose? If you accept Nimetz’s proposal everybody will see that Macedonia is being responsible, then you will get more support.

Don’t lose such a favorable opportunity. NATO Ministers will meet in about five weeks. That’s time to do a lot of good.

I’ll end with this thought. President Bush said there’s a place at the NATO table waiting for Macedonia. Take it. Your children and your grandchildren will thank you.

But good luck.

—————————————————–

Ευχαριστούμε τον φίλο που μας έστειλε όλο το κείμενο.

Φώτο: www.mani.org.gr

Νέα έρευνα αποδεικνύει σχέση της γλώσσας των Καλάς των Ιμαλαΐων με την αρχαία ελληνική.

Κοινά στοιχεία της γλώσσας των Καλάς των Ιμαλάϊων με την αρχαία ελληνική γλώσσα αποδεικνύει έρευνα που διενήργησε επιτόπου, στις Κοιλάδες των Καλάς, η επίκουρη καθηγήτρια του αγγλικού τμήματος του ΑΠΘ, Ελισάβετ Μελά-Αθανασοπούλου.

Στο πλαίσιο του προγράμματος του υπουργείου Παιδείας «Μορφοφωνολογική περιγραφή της γλώσσας των Καλάς ως μία Ινδο-Αρια Γλώσσα με αρχαίες ελληνικές ρίζες», η καθηγήτρια επισκέφτηκε το καλοκαίρι του 2007, την περιοχή του Βορειοδυτικού Πακιστάν, στα σύνορα με το Αφγανιστάν, όπου είναι ανεπτυγμένη στις δικές της κοινωνίες η φυλή των Καλάς. Έζησε με οικογένειες, κατέγραψε τη γλώσσα, τα ήθη και έθιμά τους, τις λατρευτικές τελετές και τις παραδόσεις τους.

«Η έρευνα βρίσκεται στην αρχή της, ωστόσο, από την μέχρι τώρα ανάλυση των δεδομένων, αποδεικνύεται επιστημονικά η άμεση επαφή που έχει η ελληνική γλώσσα με τις τοπικές λαλιές των λαών που κατέκτησε ο Μέγας Αλέξανδρος. Στη γλώσσα των Καλάς διαφαίνεται αυτή τη επίδραση στο λεκτικό μέρος με αρχαιοελληνικές λέξεις που έχουν διασωθεί στη γλώσσα με την αρχαία σημασία τους» δήλωσε η κ. Μελά-Αθανασοπούλου.

Ομοιότητες της καλασικής με την αρχαία ελληνική γλώσσα διαπιστώνονται επίσης στο γραμματικό και το συντακτικό μέρος. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του αρχαιοελληνικού ρήματος «δίδωμι (δίνω)», που στην καλασική γλώσσα είναι dem, το οποίο και στις δύο περιπτώσεις συντάσσεται και χρησιμοποιείται με δοτική (δίδωμι τινί τι).

Τα στοιχεία αυτά πρόκειται να παρουσιαστούν στη διάρκεια τριήμερου Διεθνούς Συνεδρίου Τεκμηρίωσης Γλωσσών και Παράδοσης, με περισσότερους από 45 Ελληνες και ξένους ομιλητές, το οποίο ξεκίνησε σήμερα στο Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο, με επίκεντρο τις υπό εξαφάνιση γλώσσες σε Ελλάδα και σε άλλα μέρη του κόσμου.

Οι ανακοινώσεις που σχετίζονται με τον ελληνικό χώρο αφορούν διαλέκτους και γλώσσες υπό εξαφάνιση, όπως τα Βλάχικα, τα Ποντιακά, Σμυρναίικα, Πομάκικα.

Μικρότερος ο πληθυσμός των Καλάς

Απομονωμένοι σε υψόμετρο άνω των 3.000 μέτρων, στα βουνά των Ιμαλαΐων, τα χωριά των Καλάς περιορίζονται στις τρεις κοιλάδες Μπουμπουρέτ (όπου συγκεντρώνεται ο μεγαλύτερος αριθμός), Ρουμπούτ και Μπιρίτ. Συνολικά, τα χωριά τους αριθμούν τα 15 (πέντε σε κάθε κοιλάδα).

Σύμφωνα με την δημογραφική έρευνα της καθηγήτριας για τα μέλη, το φύλο και την ηλικία των μελών κάθε οικογένειας στα 15 χωριά τους, οι Καλάς σήμερα μόλις που ξεπερνούν τις 3.000. «Είναι η πιο πρόσφατη καταγραφή, μετά το 1988, με την οποία απορρίπτεται ως μύθος ο ισχυρισμός ότι οι Καλάς αριθμούν τους 5.000 ή 10.000» είπε η κ. Μελά-Αθανασοπούλου.

Σύμφωνα με την ίδια, στον πληθυσμό τους υπερισχύει το άρρεν φύλο, τόσο στους ενήλικες όσο και στα παιδιά, χαρακτηριστικό που δυσχεραίνει την συνέχιση του είδους τους, λαμβάνοντας υπόψη ότι η γυναίκα Καλάς παντρεύεται από τα 14 έως τα 17 της χρόνια.

«Η δημογραφική τους εξέλιξη καθορίζει και την γλωσσολογική. Θεωρείται υπό εξαφάνιση γλώσσα, αλλά είναι θετικό το γεγονός ότι οι Καλάς είναι ιδιαίτερα συνδεδεμένοι με την παράδοσή τους και αυτό την κρατά ακόμη ζωντανή» είπε.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_07/11/2008_255282

 

 

Tags: αρχαία, ιμαλάϊα, καλάς, Ελισάβετ Μελά-Αθανασοπούλου, Ελληνικά

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΗΣΑπόσπασμα από το βιβλίο του Θεοδώρου Βόσδου
«ΦΛΩΡΙΝΑ: το χρονικό της απελευθέρωσης»

 

Οπως αφηγείται ο Τέγος Σαπουντζής, η Φλώρινα και τα περίχωρά της ήταν τότε ανάστατα. Ο χριστιανικός πληθυσμός διέτρεχε κινδύνους να υποστεί βιαιοπραγίες όχι μόνο από τις ορδές των Γκέγκηδων τουρκαλβανών, που είχαν κάνει την επικίνδυνη εμφάνισή τους, αλλά και από τους υποχωρούντας τούρκους στρατιώτες. Ακόμη κινδύνευαν κι από τους αλλόφρονες τούρκους των Καϊλαρίων, οι οποίοι μόλις άρχισε η νέα επίθεση και προέλαση της 6ης Μεραρχίας, εγκατέλειψαν τα Καϊλάρια και τα γύρω χωριά και σε θλιβερές μεν αλλά ανά πάσα στιγμή επικίνδυνες φάλαγγες, με τις βοϊδάμαξες και τα κοπάδια τους κατέκλυζαν την Φλώρινα, σαν πρώτο σταθμό, με κατεύθυνση την Κορυτσά. Ευτυχώς, όμως, δεν σημειώθηκαν αξιόλογα επεισόδια, χάρις στους νουνεχείς τούρκους άρχοντες της Φλώρινας.Εν όψει όλων αυτών των γεγονότων είχε γίνει πια σε όλους αντιληπτό ότι το τέλος της τουρκικής κυριαρχίας είχε φθάσει. Φυσικά αυτό δεν διέφυγε από την προσοχή των τούρκων αρχόντων της Φλώρινας. Οι οποίοι για να προλάβουν δυσάρεστα ενδεχόμενα σε βάρος τους και των πολυπληθών τούρκων της πόλης - υπολογίζονταν τότε σε 6.500, έναντι 3.000 ελλήνων - αλλά και γιατί ήθελαν να παραδοθεί η Φλώρινα στους προελαύνοντες έλληνες, από τους οποίους, όπως έλεγαν, την είχαν πάρει. Ετσι στις 6 Νοεμβρίου 1912 το πρωί, οι Μωαμεθανοί προεστοί της πόλης, συνήλθαν σε κοινή σύσκεψη στον Τεκέ, που βρίσκονταν, όπου είναι σήμερα το κτίριο της Τραπέζης της Ελλάδος, για να συζητήσουν και αποφασίσουν τι θα πράξουν, εν όψει των επερχόμενων ραγδαίων πολεμικών γεγονότων. Τα γεγονότα τους επίεζαν. Ετσι δεν άργησαν να συμφωνήσουν ότι πρέπει να καλέσουν στην σύσκεψη τον Μητροπολίτη Πολύκαρπο και μερικούς έλληνες προκρίτους. Εστειλαν, λοιπόν, αντιπροσωπεία από τους Χατζή Τζοφέρ Χαφίζ και Κιουτσούφ Αμέτ Αγά στον Μητροπολίτη. Οι απεσταλμένοι ανεχώρησαν αμέσως για την Μητρόπολη. Συνάντησαν τον Μητροπολίτη κι ύστερα από εδαφιαίους τεμενάδες, του εζήτησαν να πάει στον Τεκέ, όπου ήσαν μαζεμένοι ο Μουφτής, οι Μπέηδες και οι Αγάδες, ογδόντα τον αριθμό και τον περίμεναν. Ο Πολύκαρπος αρχικά φάνηκε διστακτικός. Μα ύστερα από την επιμονή των δύο απεσταλμένων δέχθηκε. Πήρε μαζί του τον Τέγο Σαπουντζή και τον γιατρό Μενέλαο Βαλάση και πήγαν στον Τεκέ.

Μέσα σε τέτοια ατμόσφαιρα ο Μουφτής Μεχμέτ Χουλουσή εφέντης, ενημέρωσε αμέσως τον Μητροπολίτη γιατί τον ήθελαν. Του είπε ξεκάθαρα ότι ήθελαν να παραδώσουν την Φλώρινα στους έλληνες και να γίνουν για τον σκοπό αυτό οι σχετικές ενέργειες. Χωρίς καμμιά χρονοτριβή αποφασίστηκε η αποστολή επιτροπής στον στρατηγό Γεννάδη, που βρίσκονταν στο Αμύνταιο. Την επιτροπή απετέλεσαν ο έλληνας αρχιμανδρίτης Παπαθανάσης, ο σχισματικός παπάς Παπαναστάσης, ο γιατρός Μενέλαος Βαλάσης και ο τούρκος εμπορευόμενος Μεχμέτ Ζαϊνέλ. Η συμμετοχή του σχισματικού παπά στην επιτροπή είχε την έννοια, κατά τον Μητροπολίτη Πολύκαρπο, της αποδοχής και εκ μέρους των σχισματικών, της καταλήψεως της Φλώρινας από τον Ελληνικό Στρατό. Η Επιτροπή εφοδιάστηκε, κατ’ αίτηση των τούρκων, για το εγκυρότερο της αποστολής της και με την κατωτέρω σύντομη επιστολή του Μητροπολίτη Πολύκαρπου: «Κύριε Διοικητά των Ελληνικών στρατευμάτων, σας γνωστοποιώ ότι οι φίλοι και σύμμαχοι Σέρβοι κατέλαβαν το Μοναστήρι και προχωρούν προς την Φλώριναν. Οι Τούρκοι της Φλωρίνης παρακαλούν να σπεύση ο Ελληνικός στρατός να καταλάβη την πόλιν μετά των συμμάχων Σέρβων και δεν θα φέρουν ουδεμίαν αντίστασιν, ούτε τον υποχωρούντα Τουρκικόν στρατόν θα αφήσουν να αντισταθή». Η επιτροπή, με οδηγό τον Νικόλαο Εξαρχο, ανεχώρησε αμέσως για το Αμύνταιο. Το μήνυμα του Μητροπολίτη παραδόθηκε στον στρατηγό Γεννάδη, ο οποίος το μεταβίβασε με οπτικό τηλέγραφο στον Αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο, που βρίσκονταν στην ʼρνισσα, απ’όπου διατάχθηκε, όπως γράφει ο Τέγος Σαπουντζής, η επίσπευση της απελευθερώσεως της Φλώρινας.

Χωρίς να εξετάσουμε εδώ ποιος έχει δίκαιο και ποιος όχι, γεγονός είναι, που δεν αμφισβητήθηκε από κανένα, ότι στις 7 Νοεμβρίου 1912, γύρω στο μεσημέρι, ο επίλαρχος Ιωάννης Αρτης με τους ιππείς του, έφθασε προ των πυλών της πόλης. Από εκεί έστειλε τρεις ιππείς, οι οποίοι με γυμνά τα ξίφη τους και εν μέσω τούρκων στρατιωτών και όχλου, πήγαν στην Μητρόπολη και μετέδωσαν στον Μητροπολίτη Πολύκαρπο το μήνυμα του διοικητού τους, να προσέλθουν οι αρχές στην είσοδο της πόλης για να την παραδώσουν. Ο Πολύκαρπος ήταν διστακτικός, για τον λόγο ότι η Φλώρινα ήταν ακόμη γεμάτη από τουρκικό στρατό και όχλο. Κατά τον Αρτη ο Μητροπολίτης, επηρεασμένος από τον παραπάνω λόγο, του εμήνυσε η παράδοση της πόλης να γίνει την επομένη. Τότε ο Αρτης έστειλε δύο νέους ιππείς, τον επιλοχία Δήμου Δήμον και τον λοχία Γεώργιο Ριζόπουλο, με την εντολή να παρακαλέσουν τον Μητροπολίτη να παραδώσει την πόλη, γιατί, όπως γράφει ο Αρτης, «εάν δεν σπεύση να εξέλθη, θα τον αναγκάση να απέλθη με τον στρατό του και εις ο,τι συμβεί ο υπαίτιος θα είναι αυτός». Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν ακριβώς έτσι συνέβησαν τα γεγονότα, όπως τα εξιστορεί ο Αρτης.

Είναι, όμως, γεγονός ότι, λόγω λιποθυμίας του Μουφτή, μόλις άκουσε την άφιξη ελλήνων στρατιωτών, ο Μητροπολίτης, ο Μουφτής και ο Ραββίνος, ως και άλλοι έλληνες και τούρκοι πρόκριτοι, κρατούντες λευκό παραπέτασμα, μετέβησαν στην είσοδο της πόλεως, όπου συνάντησαν τον Αρτη και σε σύντομη τελετή προσφωνήσεων και αντιφωνήσεων, παρέδωσαν την πόλη.Ο Ιωάννης Αρτης, απευθυνόμενος προς τους άρχοντες, είπε τα εξής: «Εν ονόματι του Βασιλέως Γεωργίου του Α’ καταλαμβάνω την πόλιν της Φλωρίνης και τα υπό την δικαιοδοσίαν αυτής χωρία, κηρύσσων άμα τον στρατιωτικόν νόμον. Απαντες οι κάτοικοι των μερών αυτών, ανεξαρτήτως φυλής και θρησκεύματος, έσονται ίσοι απέναντι του νόμου, τιθέμενοι υπό το σκήπτρον του Βασιλέως Γεωργίου του Α’ και επανερχόμενοι εις τας αγκάλας της Μητρός Ελλάδος». Σε αυτόν απάντησε πρώτος ο Μητροπολίτης Πολύκαρπος, ο οποίος είπε: «Η πόλις της Φλωρίνης και τα υπ’ αυτήν χωρία ευχαριστούμεν τον Κύριον, όστις μας ηξίωσεν να απολαύσωμεν την χαράν της επαναφοράς μας εις την Μητέρα Ελλάδα. Ας είναι ευλογημένο το όνομα του Κυρίου. Δηλούμεν πίστιν και αφοσίωσιν εις τους νόμους και τα ψηφίσματα του Κράτους, τιθέμενοι υπό το σκήπτρον του Βασιλέως Γεωργίου του Α’». Κατόπιν τον λόγο έλαβε ο Μουφτής Χουλουσή, ο οποίος είπε: «Ημείς οι Τούρκοι ηυνοήθημεν υπό του Κυρίου και εδεσπόσαμεν επί του κόσμου όλου. Αλλά θελήσαμε να γίνωμεν κατακτηταί και τύραννοι και ο Θεός ωργίσθη καθ’ημών. Ας είναι ευλογημένο το όνομα του Κυρίου ότι πολύ επιεικώς μας έκρινε και μας δίδει σε καλά χέρια. Δι’ο δηλούμεν ότι θα είμεθα οι πιστότεροι υπηρέται του Βασιλέως Γεωργίου». Στο ίδιο πνεύμα μίλησε και ο Ραββίνος, εκ μέρους των ολίγων Εβραίων, που υπήρχαν στην Φλώρινα.

Ο σχισματικός παπάς δεν παραβρέθηκε στην παράδοση της πόλεως, γιατί, πιθανότατα, να μην είχε επιστρέψει ακόμα η παραπάνω επιτροπή, στην οποία συμμετείχε, που πήγε το μήνυμα του Μητροπολίτη στον στρατηγό Γεννάδη στο Αμύνταιο. Μετά τις προσφωνήσεις όλοι μαζί διέσχισαν την πόλη και κατέληξαν στην Μητρόπολη, όπου και υψώθηκε η Ελληνική σημαία. Λίγη ώρα αργότερα από την πλευρά της Σκοπιάς εισήρχετο στην Φλώρινα άλλο τμήμα ιππέων υπό τον υπίλαρχο Πανουσόπουλο, γνωστό ήδη στην Φλώρινα, από την συμμετοχή του στον Μακεδονικό Αγώνα και στις 2.30 μ.μ., όπως προελέχθη, εισήλθε στην πόλη το 1ο Σύνταγμα Ιππικού, υπό τον αντισυνταγματάρχη Ζαχαρακόπουλο και ολοκλήρωσε την απελευθέρωση της Φλώρινας. Την επομένη το πρωί, 8 Νοεμβρίου, εορτή των Ταξιαρχών Γαβριήλ και Μιχαήλ, εισήλθε θριαμβευτικά στην Φλώρινα ο Διάδοχος Κωνσταντίνος, ο και Στρατηλάτης αποκληθείς, επικεφαλής του επιτελείου του και δύο συνταγμάτων, της σιδηράς, όπως απεκαλείτο, 4ης Μεραρχίας.

Η υποδοχή του Διαδόχου έγινε υπό καταρρακτώδη βροχή στην είσοδο της πόλεως, όπου είχαν συρρεύσει οι κάτοικοι της Φλώρινας, μ’ επικεφαλής τον Μητροπολίτη Πολύκαρπο και τους λοιπούς προκρίτους της πόλεως. Οι σκηνές ενθουσιασμού, που εκτυλίχθηκαν κατά την υποδοχή του Διαδόχου και του νικηφόρου ελληνικού στρατού δύσκολα πέννα ανθρώπινη μπορεί να τις περιγράψει. Ήταν για τον λαό της Φλώρινας η κορυφαία στιγμή μιας λυτρωτικής πορείας πέντε αιώνων. Ήταν το ξεχείλισμα της αλύγιστης ψυχής του Φλωρινιώτη, που καρτερικά και αδούλωτος ψυχικά περίμενε την εθνική ανάστασή του. Ηταν η θεία στιγμή του γκρεμίσματος μιας μισητής αυτοκρατορίας και του τέλους ενός βασανιστικού εφιάλτη αιώνων. Αυτά τα πηγαία αισθήματα του Λαού της Φλώρινας, εξέφρασε με στόμφο και πατριωτική έξαρση ο Μητροπολίτης Πολύκαρπος στις προσφωνήσεις του προς τον Διάδοχο Κωνσταντίνο, τόσο στη είσοδο της πόλεως όσο και κατά την δοξολογία, που ευθύς αμέσως επακολούθησε στον ιστορικό Ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου. Ο Διάδοχος και το επιτελείο του παρέμειναν επί τρείς εβδομάδες στην Φλώρινα. Στην Φλώρινα, όμως, παρέμειναν κι οι Σέρβοι, με επικεφαλής τον πρίγκηπα Αρσένιο και δεν έλεγαν να την εγκαταλείψουν. Ισχυρίζονταν, μάλιστα, ότι αυτοί πρώτοι κατέλαβαν την Φλώρινα. Τελικά ο Διάδοχος Κωνσταντίνος έπεισε τον πρίγκηπα Αρσένιο ότι η Φλώρινα απελευθερώθηκε από τον Ελληνικό στρατό. Έτσι μετά από μια εβδομάδα παραμονής η Σερβική Μεραρχία αναχώρησε για το Μοναστήρι. Διατήρησε, όμως, υπό την κατοχή της την γραμμή Πρώτης - Ιτέας - Μελίτης. Με συνέπεια όλα τα χωριά, που βρίσκονται προς βορρά της παραπάνω γραμμής, περιέρχονταν στην κυριαρχία των Σέρβων.

Ευτυχώς, όμως, που μερικοί Μακεδονομάχοι, που είχαν προσκληθεί από την Ελληνική κυβέρνηση να δράσουν στα μετώπισθεν του εχθρού, ο καπετάν Ζώης, ο γνωστός στους παλαιότερους Φλωρινιώτες παιδονόμος, μαζί με τους Μπραγιάννη και Τσίτσο, που έζησαν κατόπιν στην Μελίτη, ύψωσαν Ελληνικές σημαίες στο γνωστό από τον Μακεδονικό Αγώνα Μορίχοβο και το κατέλαβαν. Η κατάληψη κι απελευθέρωση επισφραγίσθηκε αργότερα από τάγμα του Ελληνικού στρατού, που είχε εισχωρήσει στην περιοχή από την Αριδαία. Έτσι, όταν το 1913 έγινε η οριστική οριοθέτηση των συνόρων Ελλάδος και Σερβίας, στην Ελλάδα περιήλθαν όλα τα χωριά, που βρίσκονται προς βορρά της Φλώρινας μέχρι τα σημερινά σύνορα, τα οποία, όπως προαναφέρθηκε, είχαν καταλάβει οι Σέρβοι και το άτυχο Ελληνικότατο Μορίχοβο, που είχε απελευθερωθεί από τους καπετάνιους του Μακεδονικού Αγώνα, περιήλθε στην Σερβία. Μαζί, όμως, με το Μορίχοβο, έμεινε οριστικά στα σύνορα του Σερβικού βασιλείου και το προπύργιο του Ελληνισμού, το ξακουστό και αλησμόνητο Μοναστήρι, μαζί με όλη την πάλλουσα από Ελληνισμό ευρύτερη περιοχή του.

Πηγή: http://users.otenet.gr/~foniflo/afieroma_05.htm

Tags: Florina, Κωνσταντίνος, Σέρβοι, Τέγος Σαπουντζής, Φλωρινιώτες, Μακεδονομάχοι, Έλληνες, Διάδοχος, φλώρινα, Ελλάδα

Let Them Eat Cake

The Similarities between Marie Antoinette and the Greek Political Elite

 

by Marcus A. Templar

 

There is a definite disconnect within the Greek Ministry of Foreign Affairs. On one hand when Gruevski takes nationalistic actions against Greece Greek MFA officials triumphantly claim that Gruevski’s actions confirm Greece’s positions on the name dispute.  On the other hand, the same people give in more and more to the FYROM’s whims and demands.  As someone in a meeting put it, “we tend to negotiate with ourselves, make the concessions then hope the other side goes along. Just because we have made the concession it doesn’t mean that the other side will; in fact, it will be emboldened to ask for further concessions, case in point Gruevski’s behaviour.” Such thinking does not inspire confidence to the Greek people that expect to see a better future.

 

Nationalism turns devotion to the nation into principles or programs. It thus contains a different dimension from mere patriotism, which can be a devotion to one’s country or nation devoid of any project for political action. One cannot confuse nationalism with patriotism or even xenophobia.  Patriotism is defined as love of one’s country or zeal in the defense of the interests of one’s country and xenophobia is an unreasonable fear, distrust, or hatred of strangers, foreigners, or anything perceived as foreign or different.[1]

 

The above phenomenon is analyzed in an excellent book on Intelligence Analysis authored by Richards J. Heuer, Jr.  In his book, Heuer explains that the worst thing one could do is to put oneself in someone else’s mental position. In this case, “what would I do if I were, a Skopjan?”  The answer of course is, “well, you are not a Skopjan, you do not know how the Skopjans think, and every indication and warning you have is against the way you think that the Skopjans would react.  Why in the world do you continue taking the path you are taking? Why don’t you change direction?”  But, as Heuer explains, “failure to understand that others perceive their national interests differently from the way we perceive those interests is a constant source of problems.”[2]

 

The above brings us to the matter of leadership. As erratic as they might seem, Skopje has leaders devoted to their cause, their “Macedonia.” From the day they are born to the day they die, from the moment they wake up to the moment they fall asleep, they have their “Macedonia” in mind. They breathe, eat, and drink having their “Macedonia” in mind. 

 

Modern Greece thus far has produced managers with only one thing in mind: their personal political success at the expense of the fellow citizens whom they supposedly represent.  They would do enough to get re-elected relying on their political party’s machine. That’s all. From the day they get a degree in their hands they devote their life to only thing: themselves, and since politics in Greece is a very profitable profession, they follow politics. How else can they earn a hefty salary for a position that comes with clout and fringe benefits (oftentimes immoral or even illegal) while pretending that they help the country and get away with it? 

 

The difference between managers and leaders is that managers do only what they are required to do managing everyone and everything.  On the other hand, leaders do what it is right, which means leaders go the extra mile needed to accomplish their mission while taking care the welfare of the country’s human resources; in this case the people of Greece. In addition, leaders lead people, but manage missions, operations, and the affairs of the country.  They lead by example! 

 

The people of Greece keep voting for incompetent people because it is the only choice the political party machines provide.  But incompetence begets insecurity that turns out to be the crux of the problem.  Insecure people fearing exposure of their incompetence prefer to employ subservient and unqualified subordinates. Competent subordinates would unwillingly expose the inability of their boss’s ineptitude. One must bear in mind a consequence of incompetence is arrogance that brings to the picture the syndrome of one being a know-it-all.   

 

It is a well known fact that one does not have to be intelligent to gain wealth, nor to become a politician.  Unfortunately, it is also true that one does not have to be competent nor overly intelligent to receive a degree.  A certain teacher once told me that the hardest thing for a person was to matriculate into the university.  Foreign students do not even have to take entrance college exams and so getting into college in a foreign country is easy.  One must also understand that the above statements do not apply to all.  It simply means that just because certain individuals have a degree in their hands, including a PhD, they are not necessarily intelligent.  We have all seen how many so-called “scientists” with PhDs end up authoring studies whose quality is synonymous to trash.

 

All the above are behind the low tone foreign policy of successive Greek governments that hope that their constituencies would not find out the decay of their government. They are afraid that blogs, websites, blackberries that they cannot control are going to spread the word that they do not know what they are doing.  The “do not dig into a certain course of action” policy or “do not publish this map or that document” are a thing of the past.  In the age of information such thoughts make one wonder on which planet does the Greek political establishment live?

 

Some of the above incompetent politicians are amazed with the lack of understanding of Greek national issues on behalf of the Greek diaspora.  The problem is that the Greek diaspora understands Greek national issues much deeper than does the Greek Ministry of Foreign Affairs (MFA).  Mrs. Bakoyanni was the one who told the Pan-Macedonian delegation a few years ago that the Macedonian name dispute with Skopje was not a national issue leaving the said delegation stunned!  

 

The following parallelism gives a better understanding as to why does the Greek diaspora sees things far more clear than the Greeks of Greece and definitely the MFA.  The scene is in a football field with fans, coaches, referees, and players of both teams and two dirigibles with observers above the field.  The players are divided into blues and reds representing the two MFAs: Greece and the FYROM.  The fans are people of the two countries who are looking from somewhere above the field; the coaches are the Prime Ministers, and the observers in the dirigibles are the diaspora of both countries. The referees are Matthew Nimetz, and the U.S. State Department.  From where all these people are located, the best view belongs to the observers of the diasporas.  They have the birds’ eye view. The problem is that while the coach of the red team listens to the instructions of his own observers/diaspora and directs his team’s game, the coach of the blue team listens to his own blue players who do not have any view of the goalpost yet keep yelling “good job.”  All this is happening, while his own blue fans that can see a little better than the coach scream at him: “you are sending the players in the wrong direction!”  Unfortunately, he does not listen to anyone but himself. 

 

Yes, there is a definite disconnect within the Greek Ministry of Foreign Affairs.  It is up to the readers to judge and up to the people of Greece to take care of the coach and his team.  In a democracy it is called: elections.  The problem is even if the people of Greece change the team and coach, the new team and the new coach will be the same or even worse.  What a predicament for a country to be in.

[1] Marcus A. Templar, MS Thesis “The Former Yugoslav Republic of Macedonia: A Challenge to the Macedonism of the Slavs - Implications for the Intelligence Analyst,” National Defense Intelligence College, Washington, DC, 2008. 

 

[2] Richards J. Heuer, Psychology of Intelligence Analysis, Chapter 6 (Keeping an Open Mind), Center for the Study of Intelligence, Central Intelligence Agency, 1999. https://www.cia.gov/library/center-for-the-study-of-intelligence/csi-publications/books-and-monographs/psychology-of-intelligence-analysis/index.html

 

Tags: antoinette, fyrom, Greece, greek, macedonia, marcus, marie, political elite, templar