By Chr. Saatchoglou-Paliadeli,

 

 

Fresco from the facade of the Macedonian tomb  in the tumulus Bella (Photo: Magazine “Αρχαιολογία”)

 

Our knowledge about the ancient Greek painting is quite fragmentary, due to the perishable nature ot wood, leather or stuccoed walls on which monumental paintings were created. Apart from some direct information deriving form a few original works (tombs and tombsto­nes) our knowledge of the evolution of ancient Greek painting is mainly based on the ancient sources; on vase painting the representations of which reflect to a certain extent the quests and the accomplishments of their great contemporary painters; on Roman wall-paintings which either copy or get inspiration from works of art of the Classical and the Hellenistic periods. The combined use ol the above has helped us record the stages, repertoire, quests and achievements of an art which was especially praised by the ancient writers.

 

Vergina, Stele of Kleonymos (Photo: Magazine “Αρχαιολογία”)

Yet, it is only thanks to the superb wall-paintings recently dscovered by Manolis Andronikos at Vergina that we were given the opportunity to evaluate the quality, (eats and pursuits of the great painters of Classical antiquity. During the Geometric and the Archaic periods ancient Greek pai­nting, mostly myth-bound, as re­gards its repertoire, was especially concerned with the understanding and the rendering of the human ot animal form and their combination in a two-dimensional conception. During the fifth century it achieved full mastering of a more complex figurative composition imprinting gradually through line or colour the three-dimensionality of figures and objects in space. By the end of the Iffth and during the fourth centuiy it completed its course, by having achieved the game of light and shade on bodies and objects; by having expressed the ethos and the passion of the represented figures; by having succeeded in composing impressive scenes ot multi-figure action.

 

Vergina, Arpage of Persephone (Photo: Magazine “Αρχαιολογία”)

All these accomplishements and the full mastering of the painted media do actually prevail in the technique and style of the excellent wall paintings at Vergina. Landscape was not an end in itself either in the Archaic or in the Classical Period, although it was abstractively used in order to com­plement the meaning of the repre­sentation. Despite its impressive rendering on the hunting scene decorating the facade of Philips tomb at Vergina it was only during the Hellenistic period that it gained importance. The thorough study of the naked human body, in light or shade, as it is moving in space, in order to fully exhibit its beauty in a three-dimensional concept was re-approached again only during the Renaissance period.

Αsbstract from Greek magazine “Αρχαιολογία”, issue June 1995,  page 53,

Tags: Archaeology, facade, hellenistic, paliadeli, saatchoglou, tombs, vergina

Britain returns Byzantine icon

A Byzantine icon that was stolen from a monastery in northern Greece 30 years ago and ended up in the hands of a London-based art collector a few years ago, has been returned to Greece, the Culture Ministry said yesterday. The 14th-century painting, which shows Christ being taken down from the cross, disappeared from a monastery in the northern town of Serres in 1978. Greek authorities traced its whereabouts in 2002 when a British collector, who is reportedly of Greek origin, attempted to sell it. Greek authorities alerted the British police after the collector allegedly refused to hand over the painting despite being shown evidence that it had been illegally smuggled out of the country. A British court finally ruled earlier this year that the painting should be returned to Greece, dismissing an appeal from the collector who has owned it for the past six years.

“Days like these are a joy for all those struggling to rescue our cultural legacy,” Culture Minister Michalis Liapis said.

The icon is to be returned to the John the Baptist Monastery in Serres after undergoing restoration at Athens’s Byzantine and Christian Museum. Liapis said security would be intensified at the museum to prevent another theft. “The Culture Ministry does not encourage domestic ‘Elginism,’” he said.

Liapis exploited the development yesterday to reiterate Greece’s bid for the repatriation of smuggled artifacts, including the Parthenon Marbles which are in London’s British Museum. “The ministry is making a major effort on a daily basis to repatriate monuments that have fallen victim to criminal activity,” Liapis added. In recent months, Greece has reclaimed antiquities from the J. Paul Getty Museum in Los Angeles and the Shelby White collection in New York.

http://www.ekathimerini.com/4dcgi/_w…11/2008_102310

Tags: byzantine, icon, liapis, macedonia, repatriation, shelby

The following collection of Macedonian Newspapers is what Skopjans hate most since it completely shatters their illusions that “Macedonia was a term forbidden in Greece” prior to 1988. Contrarily Macedonian Newspapers were in use  from 19th cent. even prior to the invention of the Skopjan fictitious “nationality”.

Newspapers like:

- Echo tis Makedonias

- Dytiki Makedonia

- Makedonikos Epinohr

- H Pammakedoniki

- Makedoniki Enosis

- Makedoniki echo

- H Makedoniki

- Makedonikos Astir

- Makedoniki foni

- Elliniki Makedonia

- Makedonika Xronika

- Makedonia

- Makedonikos

- MAkedonika Salpismata

- Makedonia

- Makedonomachos

- Makedonikos Typos

- Makedoniki Echo

- Makedoniki

- Chronika Dytikis Makedonias

- Makedonikon Vima

- Makedonis Gh

- Makedoniki Floga

- Makedonika Themata

- Makedonika Spor

- Makedonika Nea tis Thessalonikis

- Makedoniki Neolaia

- Makedonikes selides

- Makedonopoulo

- Makedonika grammata

- Makedonika

- Makedonikon hmerologion

- La Macedoine

are the best evidence against FYROM’s misinformation and Lies.

Congrats to Samios Makedonas for his collection!!

Tags: astir, dytiki, echo, epinohr, foni elliniki, fyrom, Greece, macedonia, macedonian, makedonia, newspapers, pammakedoniki, skopjans, xronika

Greece unearths treasures at Alexander’s birthplace

ATHENS (Reuters) - Archaeologists have unearthed gold jewellery, weapons and pottery at an ancient burial site near Pella in northern Greece, the birthplace of Alexander the Great, the culture ministry said on Thursday.

The excavations at the vast cemetery uncovered 43 graves dating from 650-279 BC which shed light on the early development of the Macedonian kingdom, which had an empire that stretched as far as India under Alexander’s conquests.

Among the most interesting discoveries were the graves of 20 warriors dating to the late Archaic period, between 580 and 460 BC, the ministry said in a statement.

Some were buried in bronze helmets alongside iron swords and knives. Their eyes, mouths and chests were covered in gold foil richly decorated with drawings of lions and other animals symbolizing royal power.

“The discovery is rich in historical importance, shedding light on Macedonian culture during the Archaic period,” Pavlos Chrysostomou, who headed the eight-year project that investigated a total of 900 graves, told Reuters.

Pavlas said the graves confirmed evidence of an ancient Macedonian society organized along militaristic lines and with overseas trade as early as the second half of the seventh century BC.

Among the excavated graves, the team also found 11 women from the Archaic period, with gold and bronze necklaces, earrings and broaches.

Nine of the graves dated to the late classical or early Hellenistic period, around the death of Alexander the Great in 323 BC.

Alexander, whose father Philip II unified the city states of mainland Greece, conquered most of the world known to the ancient Greeks before dying at the age of 32 in Babylon. Educated by the ancient Greek philosopher Aristotle, Alexander was never defeated in battle.

(Reporting by Daniel Flynn and Renee Maltezou; editing by Elizabeth Piper)

Tags: alexander, Archaeology, archaic, Aristotle, bronze, cultrure, gold, graves, Greece, hellenistic, macedonia, Northern Greece, pella, philip

Τα χρυσά κοσμήματα της Δέσποινας του τάφου Τ 712

Χρυσοφόροι Μακεδόνες από το Αρχοντικό Πέλλας: νέα ευρήματα των αρχαϊκών χρόνων από την Πελλαία χώρα

Κατά τη φετινή σωστική ανασκαφική έρευνα στο Δυτικό νεκροταφείο του Αρχοντικού Πέλλας υπό τη διεύθυνση των αρχαιολόγων της ΙΖ΄ ΕΠΚΑ Παύλου και Αναστασίας Χρυσοστόμου ήρθαν στο φως ακόμα σαράντα τρεις τάφοι από τους οποίους οι τέσσερις ήταν της εποχής του σιδήρου (β΄ μισό του 7ουαι.-580 π.Χ.), οι τριάντα μία ταφές των αρχαϊκών χρόνων (580-480 π.Χ.) και οι οκτώ των κλασικών-πρώιμων ελληνιστικών χρόνων (480-279 π.Χ.). Από τις ταφές των κλασικών και πρώιμων ελληνιστικών χρόνων εξαιρετικά ενδιαφέρουσα είναι αυτή του κοριτσιού του πρώιμου ελληνιστικού τάφου Τ 714, που συνοδευόταν με χάλκινο επίχρυσο στεφάνι, τρία πήλινα αγγεία, ένα χάλκινο κάνθαρο και μια μοναδική πήλινη κεφαλή φυσικού μεγέθους της νεκρής, εξαιρετικής τέχνης.
Οι αρχαϊκές ταφές: Από τις αρχαϊκές ταφές οι είκοσι ήταν ανδρικές και οι έντεκα γυναικείες. Πέντε από τις ανδρικές ταφές ανήκαν στην πρώτη κατηγορία των πολεμιστών, οκτώ στη δεύτερη και εφτά στην τρίτη. Από τις ανδρικές ταφές ξεχωρίζουν οι εφτά της τρίτης κατηγορίας των πολεμιστών (εικ. 1-2), που συνοδεύονταν με χάλκινο κράνος, σιδερένια όπλα (ξίφος, δύο αιχμές δοράτων και μαχαίρι), χρυσά, αργυρά, χάλκινα και σιδερένια κοσμήματα («εποφθάλμια», επιστόμια, επιστήθια, περόνες, δακτυλίδια, ταινίες και ελάσματα), σιδερένια ομοιώματα αγροτικής άμαξας, επίπλων, οβελών και κρατευτών, πήλινα ειδώλια θεοτήτων, συμποσιαστών, ζώων και πουλιών, καθώς και πήλινα και χάλκινα αγγεία. Ξεχωριστές για τον πλούτο τους είναι δύο γυναικείες ταφές της τρίτης κατηγορίας, που ήταν κτερισμένες με χρυσά, αργυρά, χάλκινα και σιδερένια κοσμήματα (διαδήματα, ρόδακες, σφηκωτήρες, ενώτια, επιστόμια, περιδέραια, περίαπτα, περόνες, δακτυλίδια, ταινίες και ελάσματα, εικ. 3-5), γυάλινες, πήλινες και φαγεντιανές χάντρες, σιδερένια μαχαίρια, σιδερένια ομοιώματα αγροτικής άμαξας, πήλινα ειδώλια, καθώς και πήλινα, φαγεντιανά και χάλκινα αγγεία. Από τα χρυσά επιστόμια και ελάσματα των αρχαϊκών ταφών ενδιαφέροντα είναι αυτά με παραστάσεις όρθιων εραλδικών λιονταριών, ζώων που συμβολίζουν τη βασιλική δύναμη και εξουσία. Από τα άλλα κτερίσματα ενδιαφέροντα είναι οι μελανόμορφοι κορινθιακοί κρατήρες, αλλά και οι αττικίζοντες κρατήρες με ζώα και πουλιά (προϊόντα μαζικής παραγωγής των μέσων του 6ου αι. π.Χ. ενός εργαστηρίου της Χαλκιδικής, που μιμείται έργα του εργαστηρίου του Λυδού), καθώς και οι μελανόμορφες αττικές κύλικες (με ιππείς και πουλιά, ιππείς και νέους, διονυσιακές σκηνές).
Τα αποτελέσματα της ανασκαφής 2000-2008: Οι ταφές που ερευνήθηκαν στο Δυτικό νεκροταφείο κατά την περίοδο 2000-2008 σε μια έκταση δέκα στρεμμάτων (το 5% της συνολικής έκτασής του) ανέρχονται στις εννιακόσιες δεκαπέντε. Από αυτές οι διακόσιες τριάντα μία είναι της ύστερης εποχής του σιδήρου, οι τετρακόσιες σαράντα μία των αρχαϊκών χρόνων και οι διακόσιες τριάντα έξη των κλασικών και των πρώιμων ελληνιστικών χρόνων, ενώ άλλες εφτά θεωρούνται αδιάγνωστες. Η αναλογία των ταφών και το είδος των ευρημάτων υποδηλώνουν τη δημογραφική και οικονομική ακμή του οικισμού κυρίως κατά τα αρχαϊκά χρόνια. Οι νεκροί ενταφιάζονταν σε λακκοειδείς κυρίως τάφους κατά οικογενειακές συστάδες και γένη, που ορίζονταν από ενδιάμεσα κενά και εξυπηρετούνταν από δρόμους. Οι συστάδες περιλάμβαναν διαχρονικές ταφές των ίδιων κοινωνικών ομάδων, που χρονολογούνται από την ύστερη εποχή του σιδήρου έως και τα πρώιμα ελληνιστικά χρόνια (7ος-279 π.Χ.). Οι συστάδες διαφοροποιούνται μεταξύ τους όχι μόνο ως προς τον πλούτο ή την ένδεια των κτερισμάτων, αλλά και προς το είδος, τον αριθμό και την υπεροχή ή όχι των εγχώριων ή επείσακτων αντικειμένων. Η διαφοροποίηση στα μεγέθη των ορυγμάτων των αρχαϊκών τάφων συνδυάζεται και με σημαντικότερη κτέριση των νεκρών, που ήταν τοποθετημένοι εκτάδην σε ξύλινες σαρκοφάγους. Οι ταφές των επιφανών νεκρών συνήθως προστατεύονταν με φράγματα λίθων. Oι πρωτογενείς ή δευτερογενείς καύσεις και οι εγχυτρισμοί, καθώς και οι ανακομιδές είναι περιορισμένες, ενώ σπάνια παρατηρούνται διπλές ταφές. Οι γυναίκες ήταν θαμμένες με την κεφαλή στα ανατολικά, στα βόρεια ή στα νότια (ποτέ στα δυτικά), ενώ οι άνδρες με την κεφαλή στα δυτικά, στα βόρεια ή στα νότια (ποτέ στα ανατολικά).
Οι ανδρικές ταφές: Στις ανδρικές ταφές κυριαρχεί η σιδηροφορία, γνωστή επίσης κατά το ίδιο χρονικό διάστημα στους Ηπειρώτες και στους Θεσσαλούς. Οι διαφοροποιήσεις στον αριθμό των όπλων, αλλά και των υπολοίπων κτερισμάτων, κατατάσσουν τις ένοπλες ταφές σε τέσσερις κατηγορίες: Στην πρώτη κατηγορία εντάσσονται οι πολεμιστές με λόγχες και μαχαίρια, οι οποίοι κτερίζονται επιπλέον με πήλινα αγγεία. Στη δεύτερη κατηγορία, στις λόγχες και τα μαχαίρια προστίθεται το ξίφος και εκτός από τα πήλινα αγγεία συμποσίου και αρωμάτων σε μεμονωμένα παραδείγματα εμφανίζονται πήλινα ειδώλια και χάλκινα αγγεία (φιάλη, λέβητας και οινοχόη) και κοσμήματα, που είναι συνήθως περόνες χάλκινες ή σιδερένιες, καθώς και χρυσά επιστόμια. Στην τρίτη κατηγορία, εκτός από την αυξημένη ποσοτική παρουσία κτερισμάτων κάθε κατηγορίας, ο πολεμιστής συνοδευόταν επιπλέον με χάλκινο κράνος και χρυσό επιστόμιο. Μερικοί έφεραν χρυσά «εποφθάλμια» και μόνο τρεις χρυσό στέμμα. Τα όπλα, ο δερμάτινος θώρακας, τα ενδύματα και τα υποδήματα των πολεμιστών ποικίλλονταν με έκτυπα χρυσά ελάσματα, ειδικά κατασκευασμένα για την ταφική χρήση. Οι ανδρικές ταφές της τέταρτης κατηγορίας (πρόκειται για υψηλόβαθμους στρατιωτικούς αξιωματούχους) συνοδεύονταν με πλήρη αμυντικό και επιθετικό εξοπλισμό (ασπίδα, κράνος, ξίφος ή ξίφη, αιχμές δοράτων και μαχαίρια). Εκτός των άλλων πολυπληθών κτερισμάτων συνοδεύονταν με χρυσό προσωπείο (Εικ. 6).
Οι γυναικείες ταφές: Οι πλούσιες γυναίκες έφεραν χρυσά στέμματα ή χρυσά, δερμάτινα ή υφασμάτινα με επικολλημένους χρυσούς ρόδακες ταινιωτά διαδήματα, χρυσoύς σφηκωτήρες, χρυσές «σύριγγες», χρυσά ενώτια (ταινιωτά με άνθος στο άκρο τους ή αργυρά σχήματος ωμέγα), καθώς και χρυσά προσωπεία. Το στόμα των γυναικών καλυπτόταν με χρυσό επιστόμιο, στις περιπτώσεις που δεν υπήρχε προσωπείο. Σε μερικές ταφές, η παρουσία του χρυσού επιστομίου, αλλά και του χρυσού ομοιώματος οφθαλμών με διακόσμηση οφθαλμών ή ροδάκων επιβεβαιώνουν ότι αυτά υποκαθιστούσαν τα προσωπεία. Τα περιδέραια στις πλούσιες ταφές κατασκευάζονται από χρυσές, αργυρές, κεχριμπαρένιες, φαγεντιανές ή γυάλινες χάντρες. Τα χρυσά ή αργυρά περίαπτα είναι σφαιρικά, κωνικά, κυλινδρικά, πυραμιδωτά, αγγειόσχημα κτλ. Τα ενδύματα διακοσμούνταν με χρυσά, αργυρά, χάλκινα, σιδερένια και οστέινα κοσμήματα (αλυσίδες, περόνες, πόρπες, ρόδακες, ταινίες και ελάσματα), με γυάλινες και φαγεντιανές χάντρες, τα χέρια με βραχιόλια και δακτυλίδια, ενώ τα υποδήματα χρυσούς ρόδακες και ελάσματα.
Τύποι εγχώριοι, αλλά και ιωνικοί, σαμιακοί, ροδιακοί και άλλων εργαστηρίων εκπροσωπούνται στο μεγάλο αριθμό των πήλινων ειδωλίων (θεοτήτων, ανδρικών και γυναικείων μορφών, σειρήνων, ζώων και πουλιών). Τα φαγεντιανά ειδώλια (θεοτήτων, ανθρώπινων μορφών και ζώων), αλλά και τα γυάλινα αγγεία είναι ροδιακής ή ανατολικής προέλευσης. Τα πήλινα αγγεία, παλαιά σχήματα, όπως οι πρόχοι, οι κανθαροειδείς κοτύλες και οι οινοχόες εμφανίζονται συχνά, και γενικότερα ιδιαίτερη δυναμική εμφανίζει η εγχώρια κεραμική και σε άλλα σχήματα (λέβητες, κρατήρες, υδρίες, πρόχοι, λεκάνες, κάνθαροι, κύπελλα, εξάλειπτρα, καρχήσια και άλλα). Μεγάλος αριθμός αγγείων έχει εισαχθεί από τα νησιά του Αιγαίου και των παραλιακών μικρασιατικών πόλεων (συμποτικά αγγεία, όπως κρατήρες, αμφορείς, οινοχόες, μπούκερο οινοχοϊσκες, κύλικες και φιάλες, ιωνικές κύλικες, χιακοί κάλυκες, αγγεία για αρώματα, όπως αρύβαλλοι, εξάλειπτρα, αλάβαστρα κ.ά.). Μελανόμορφοι αττικίζοντες αμφορείς και κρατήρες με ζώα και πουλιά ή με φυτική διακόσμηση είναι προϊόντα εργαστηρίων της Χαλκιδικής. Πολυπληθή είναι τα αγγεία από την Αθήνα (αμφορείς και αμφορίσκοι, αλάβαστρα, κύλικες, σκύφοι, καρποδόχοι, λεκανίδες, λήκυθοι, πλημοχόες, οινοχόες και οινοχοϊσκες, υδρίσκες κ.ά.) και την Κόρινθο (κρατήρες, κοτύλες, εξάλειπτρα, αμφορίσκοι, αρύβαλλοι, οινοχόες, πυξίδες κ.ά.). Τα χάλκινα αγγεία (λέβητες, οινοχόες, πρόχοι, εξάλειπτρα, υδρίες, κάνθαροι, κύλικες, λεκανίδες, πυξίδες, φιάλες και σκύφοι) είναι κατασκευασμένα από περιοδεύοντες τεχνίτες ή εισαγμένα από την Κόρινθο. Εξαιρετικής τέχνης είναι οι επίχρυσες αργυρές ομφαλωτές φιάλες, αλλά και οι χάλκινες επάργυρες. Τα μεταλλικά ομοιώματα επίπλων, σκευών και αγροτικών αμαξών (οι δίτροχες στους άνδρες και οι τετράτροχες στις γυναίκες) συναντώνται στις πλούσιες ταφές της τρίτης και της τέταρτης κατηγορίας, όπως τα μαχαίρια και οι «μίτρες». Η ισχυρή πίστη για τη μεταθανάτια ζωή και την αναγέννηση βρίσκεται πίσω από την ταφική χρήση των χρυσών προσωπείων, των στεμμάτων, των διαδημάτων, των «εποφθαλμίων», των επιστομίων, των χειροκτίων, των ταινιών και των ελασμάτων, καθώς και των άλλων κτερισμάτων.
Το είδος, η ποσότητα και η ποιότητα των κτερισμάτων πιστοποιούν τα ταφικά έθιμα, το φύλο, τις οικονομικές δυνατότητες και την κοινωνική θέση των νεκρών. Αποτελούν δηλαδή τεκμήρια υψηλού βιοτικού επιπέδου και προσωπικού-κοινωνικού κύρους. Ο νεκρός ενταφιάζεται βάσει ενός τελετουργικού, που πιστοποιεί πυραμιδωτή κοινωνική οργάνωση. Ορισμένοι πολεμιστές εντυπωσιάζουν με τα σύμβολα της υπεροχής τους και την τεχνολογία του οπλισμού τους, αποτελώντας εξαιρετικά παραδείγματα ταφών της αρχαϊκής περιόδου στο μακεδονικό χώρο, που μαζί με τις πλούσιες γυναικείες υποδεικνύουν τον ηρωικό χαρακτήρα και τον ηγετικό ρόλο ορισμένων οικογενειών της στρατιωτικής αριστοκρατίας του Αρχοντικού, που ήλεγχαν και ρύθμιζαν την ανταλλαγή των αγαθών, ασκώντας ένας είδος οικονομικής εξουσίας, ικανής να αποδώσει εξαιρετικά πλούσια αγαθά πολιτισμού.
Ο οικισμός του Αρχοντικού, που βρίσκεται σε απόσταση 5 χλμ. από την Πέλλα και 10 χλμ. από τον Αξιό, κατοικείται από την αρχαιότερη νεολιθική περίοδο (6η χιλιετία) έως και τα υστεροβυζαντινά χρόνια (14ος αι.). Κατά τη διάρκεια των προϊστορικών και των ιστορικών χρόνων έως και το τέλος του 5ου αι. π.Χ., όταν η Πέλλα επιλέχθηκε από τον βασιλιά Αρχέλαο (τέλος 5ου αι. π.Χ.) ως νέα πρωτεύουσα της Μακεδονίας, αποτελούσε τη σημαντικότερη πόλη της βόρειας Βοττιαίας (περιοχή μεταξύ των ποταμών Αξιού και Λουδία). Το αστικό αυτό κέντρο, το όνομα του οποίου δεν έχει ακόμα πιστοποιηθεί επιγραφικά, ήταν ιδρυμένο στο μέσο της εύφορης περιοχής της βόρειας Βοττιαίας (της χώρας των βουκόλων), πάνω στο σταυροδρόμι των βασικών οδικών αξόνων της Κάτω Μακεδονίας και κοντά στην τότε ακτογραμμή του Θερμαϊκού Κόλπου, αποτελώντας νευραλγικό σημείο ελέγχου και ορμητήριο των Αργεάδων Μακεδόνων με επικεφαλής τους Τημενίδες. Η χρονολόγηση των παλαιότερων τάφων των ταφικών συστάδων του δυτικού νεκροταφείου του Αρχοντικού πιστοποιεί ότι η εγκατάσταση των Μακεδόνων στην περιοχή είχε γίνει ήδη στο β΄ μισό του 7ου π.Χ. Οι παλαιότεροι αρχαϊκοί τάφοι των νεκροταφείων του Αρχοντικού και των άλλων αστικών κέντρων (Αιγών, Βέροιας, Μίεζας, Έδεσσας) της Κάτω Μακεδονίας με προϊόντα τέχνης από τη Χαλκιδική, τη νότια Ελλάδα, τα νησιά του Αιγαίου και την Ιωνία χρονολογούνται γύρω στο 580 π.Χ. Υπάρχει δηλαδή άνοιγμα της μακεδονικής αγοράς και της οικονομίας από την αρχή της βασιλείας του Αλκέτα, πατέρα του Αμύντα Α΄. Μετά από αυτό το χρονικό όριο επιβεβαιώνεται η πρόσβαση του πληθυσμού σε σταθερά μεγάλες ποσότητες ειδών πολυτελείας και πρώτων υλών, πιστοποιώντας την ανάπτυξη στη μακεδονική κοινωνία πολυσύνθετων μορφών οργάνωσης. Η απόκτηση τέτοιων αγαθών προϋποθέτει πρόσβαση σε νέες πηγές πλούτου (εδάφη, μεταλλεία, εμπόριο κτλ.), παραγωγή πλεοναζόντων προϊόντων και πολιτική οργάνωση με την ενίσχυση και εδραίωση της δυναστείας των Τημενιδών. Η πρώιμη επέκταση των Μακεδόνων (από το 650 π.Χ. και μετά), οφείλεται στη στρατιωτική οργάνωση της μακεδονικής κοινωνίας και κατά συνέπεια της δημιουργίας του πυρήνα του εθνικού στρατού («της εταιρικής ίππου, της οπλιτικής φάλαγγας καί του ψιλου πεζικού»).

Κατάλογος εικόνων
Εικ. 1: Ο τάφος του πολεμιστή του τάφου Τ 741.
Εικ. 2: Το χάλκινο κράνος, το χρυσό «εποφθάλμιο» και το χρυσό επιστήθιο
του πολεμιστή του τάφου Τ 741.
Εικ. 3: Τα χρυσά κοσμήματα της Δέσποινας του τάφου Τ 712.
Εικ. 4: Η ταφή της Δέσποινας του τάφου Τ 738.
Εικ. 5: Τα χρυσά κοσμήματα της Δέσποινας του τάφου Τ 738.
Εικ. 6: Το χρυσό προσωπείο και το χάλκινο κράνος του πολεμιστή του τάφου
Τ 280.

Χρυσοφόροι Μακεδόνες από το Αρχοντικό Πέλλας: νέα ευρήματα των αρχαϊκών χρόνων από την Πελλαία χώρα   Ο τάφος του πολεμιστή του τάφου Τ 741. Το χάλκινο κράνος, το χρυσό «εποφθάλμιο» και το χρυσό επιστήθιο ο χρυσό προσωπείο και το χάλκινο κράνος του πολεμιστή του τάφου Η ταφή της Δέσποινας του τάφου Τ 738. http://www.yppo.gr/2/g22.jsp?obj_id=21710

Tags: αρχαίοι, αρχαιολόγοι, αρχοντικό, κράνος, κοσμήματα, μακεδόνες, τάφος, πέλλα, πέλλας

 

Many people often ask me what is the difference between a Greek and a Macedonian, and if Macedonians were Greeks of a different nation. Actually this is the same question that most foreign people with little or a basic -and we all have to admit rich and many times complicated - historical knowledge have.  Basically this is the exact lack of knowledge over the Greek history which the propaganda of fyrom uses, in order to create a huge confusion and chaos in people’s minds between the term ”Macedonians” and ”Greeks.”

This article will not proceed further in whether Macedonians were Greeks or not, because as it has already been mentioned and proved thousands of times not only from this blog, but from every valid historical ancient and modern source, that Macedonians were and are Greeks! This article aims in giving a very plain but essential explanation related to the way the fyromians used the confusion and lack of historic details of foreign people, -even the lack of knowledge of the Greek language.- in the names of the Kingdoms of the Greek Cities and how Greeks were calling each other and continue to call until today, according to their heritage, descent and lineage.

Plain and simple for every foreign friend. Greece was divided in Greek City States, all of them under the definition of the Greek nation according to Herodotus «όμοαιμον, ομόγλωσσον, ομόθρησκον, ομότροπον» (omemon – same blood, omoglosson – same language, omothriskon – same religion, omotropon – same ways, behaviour.), but with any Greek City State maintaining it’s independent leadership and rulers, with their own alliances and their own civil wars in the Greek region. From Homer up to Herodotus who also mentions that ” το Ελληνικόν γλώσση αιεί τη αυτή διαχράται ” (a general translation as ”the Greek language has always been spoken”) and in the pass of time, in this long Greek history, the Greeks were calling themselves with a variety of names. (Ex. Hellenes, Achaeans, Ionians, Grecians, etc. ) they also had their personal introduction beyond their father’s names, who preserves the tendency for a Greek to distinguish himself with pride for the City he comes from. This localism is something we continue to have as Greeks until today.

Ancient Greeks after all never had flags, but they had symbols:

Athenians had the owl:

Corinthians had the Pegasus:

Spartans had the Λ which stated their origin: ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΟΙ (Lacedemonians) 

And of course Macedonians had the Star of Vergina:

So this is where we reach the word ”macedonian” and the fyromian’s trick. The two maps below shows the major Greek City States of antiquity and the third one, the modern Greek Provinces which maintained the same names and the same political map’s distinction.

Every Greek then and every Greek today, continue to introduce to each other with their family name and the place they live or the place they descend from. When a Greek wanted back then or wants until today to introduce himself according to their birthplace and local heritage, mentions that he is for example Thessalian from the town of Trikala, or Volos, of that he is a Thracian from Alexandroupolis, or Kavala, or that he is a Cretan from Chania or Heraklion, or that he is Macedonian from Kilkis or Thessaloniki, or that he is a Peloponnesian from Sparta. A very specific and simple introduction which of course foreigners ignore, as it is natural to ignore the Greek language and habits that the Greeks like any other nation, have with each other.

A very bright example of that is the words of Alexander:

The speech of Alexander I, when he was admitted to the Olympic games

“Men of Athens…
Had I not greatly at heart the common welfare of Hellas I should not have come to tell you; but I am myself Hellene by descent, and I would not willingly see Hellas exchange freedom for slavery….

If you prosper in this war, forget not to do something for my freedom; consider the risk I have run, out of zeal for the Hellenic cause, to acquaint you with what Mardonius intends, and to save you from being surprised by the barbarians.

I am Alexander of Macedon.”

(Herodotus, The Histories, 9.45)

Really interesting isn’t it?

So the fyromian propaganda based an entire falsification in taking advantage of people’s lack of knowledge, in creating step by step the impression that the Macedonians were something ”different”, something ”distant” from the rest of the Greeks, who after all were not conquered from Phillip, but agreed in an alliance with him in uniting all the Greeks under his guidance, against Persia, after the battle of Chaeronia, which was not the first civil war from the many civil conflicts, the Greek Cities had between them.

By Ariadni_Nefeli

Tags: athenians, city-states, greeks, herodotus, ομόαιμον, ομόγλωσσον, ομόθρησκον, ομότροπον, lacedaimonians, macedonians, nation, omoaimon, omoglosson, omothriskon, omotropon, spartans

Διάβασα σήμερα στο αρκετά ενημερωτικό blog Το Μακεδονικό Ζήτημα σήμερα μια αναδημοσίευση άρθρου απο την εφημερίδα Έθνος της κ. Αγγελικής Κωττή. Το άρθρο είχε θέμα την αναβίωση της αμφισβήτησης εκ μέρους συγκεκριμένης, μικρής μερίδας Ιστορικών και αρχαιολόγων, με κύριους εκφραστές σήμερα, τον γνωστό Αμερικάνο Ακαδημαϊκό Eugene Borza και της Ελληνίδας Καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Αρχαιολόγου κ. Όλγας Παλαγγιάς.

Ο κ. Borza και οι διφορούμενες απόψεις του περί της Ελληνικότητας των αρχαίων Μακεδόνων, μας έχει απασχολήσει σε αυτό το blog και παλαιότερα. Στην προκειμένη περίπτωση θα ασχοληθούμε με την τοποθέτηση πάνω στο θέμα της κ. Παλαγγιάς.

Στις 12/07/1998, είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα ‘Το Βήμα’, ένα άρθρο της κ. Χαράς Κιοσσέ, στο οποίο φιλοξενούσε τις απόψεις και ισχυρισμούς της κ. Παλαγγιάς. Αμέσως υπήρξαν ανταπαντήσεις στην ίδια εφημερίδα, με αντικρουόμενες απόψεις των Αρχαιολόγων και Ιστορικών ερευνητών. Ενδεικτικά αναφέρω το άρθρο του κ. Παναγιώτη Β. Φάκλαρη,  αναπληρωτή καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας του ΑΠΘ και μέλος της πανεπιστημιακής ανασκαφής της Βεργίνας, την τοποθέτηση του κ. Ν. Μάρτη, γνωστού τέως υπουργού και θερμού υποστηρικτή της Ελληνικότητας της Αρχ. Μακεδονίας, καθώς και της έγκριτου αρχαιολόγου, επίκουρου καθηγήτριας της Κλασικής Αρχαιολογίας στο ΑΠΘ και μέλος της Ανασκαφής στη Βεργίνα, κ. Χρυσούλας Σαατσόγλου-Παλιαδέλη. Παράλληλα μπορείτε να διαβάσετε και την επιστολή της κ. Σ. Δρούγου, (σ. στο τέλος του link) Διευθύντριας της Ανασκαφής της Βεργίνας και Καθηγήτριας Κλασικής Αρχαιολογίας ΑΠΘ.

Αναδημοσιεύω το απόσπασμα-απάντηση της κ. Χρυσούλας Σαατσόγλου-Παλιαδέλη στην κ. Παλαγγιά, επειδή κατα την γνώμη μου πάντα, είναι η πιο εμπεριστατωμένη τοποθέτηση απο όσες διάβασα.

Οσοι πήραμε μέρος στην ανασκαφή της Μεγάλης Τούμπας στη Βεργίνα, και συνεχίζουμε την έρευνα στον αρχαιολογικό της χώρο, βρισκόμαστε συνεχώς αντιμέτωποι με ένα εξαιρετικά σημαντικό εύρημα, αλλά και με τις επιπτώσεις του, καθώς η τόλμη του Μανόλη Ανδρόνικου να το αντιμετωπίσει σφαιρικά ήταν φυσικό να προκαλέσει τις αναμενόμενες αντιδράσεις. Οι διαφορετικές απόψεις δεν αναιρούν ούτε τη γνώση ούτε την επιστημοσύνη του και η φυσική απουσία του δεν ανέστειλε ούτε την ανασκαφική δραστηριότητα ούτε την επιστημονική δράση μας στη Βεργίνα. Το κοινό, όμως, που διάβασε τις απόψεις της κ. Παλαγγιά στο άρθρο της κυρίας Κιοσσέ («Το Βήμα της Κυριακής», 12.8.98) για την τοιχογραφία του μεγάλου τάφου της Βεργίνας, ίσως πραγματικά ένιωσε ότι του «κλέβουν ένα μέρος του ονείρου».

Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Η άποψη της κ. Παλαγγιά δεν είναι, κατ’ αρχήν, νέα. Πρώτη, το 1980, η αμερικανίδα αρχαιολόγος Phyllis Lehmann αμφισβήτησε την απόδοση του μνημείου στον Φίλιππο Β’, αντιπροτείνοντας την ταύτιση του νεκρού του θαλάμου με τον Φίλιππο Γ’ Αρριδαίο, και εγκαινιάζοντας έτσι έναν επιστημονικό διάλογο που συνεχίζεται ως σήμερα. Ο Μανόλης Ανδρόνικος είχε πολλές φορές την ευκαιρία να απαντήσει αμέσως στις περισσότερες από αυτές, εκθέτοντας ακόμη αναλυτικότερα τα επιχειρήματα που τον οδηγούσαν στην προτεινόμενη απόδοση.

Από τη θέση του μελετητή της τοιχογραφίας, μπορώ να καταθέσω με βεβαιότητα πως λιγοστές από τις παρατηρήσεις της συναδέλφου ανταποκρίνονται στα εικονογραφικά στοιχεία της παράστασης, επηρεάζοντας, ως ένα βαθμό, και τις ερμηνείες της. Ο νεαρός Αλέξανδρος, για παράδειγμα, στο μέσον της τοιχογραφίας, φορεί ελληνικότατο, πορφυρό ­ καθότι διάδοχος ­ χιτωνίσκο και όχι χιτώνα ανατολίτικο, επηρεασμένο από την περσική ενδυμασία, ενώ ο ώριμος, θριαμβευτικός, γενειοφόρος ιππέας, που ετοιμάζεται να σκοτώσει (χωρίς λεοντή) το λιοντάρι, δεν μπορεί να ταυτισθεί με τον Φίλιππο Γ’ τον Αρριδαίο, όπως πρότεινε η συνάδελφος, καθώς γνωρίζουμε πως ήταν μόλις δύο χρόνια μεγαλύτερος από τον Αλέξανδρο. Επιπλέον, ανήμπορος για έντονη δραστηριότητα, μπορούσε, ενδεχομένως, να ιππεύει, μάλλον όμως αδυνατούσε να κυνηγά.

Ο κυνηγός με το δίχτυ δεν έχει μουστάκι, είναι πράγματι μελαψός (όπως συνήθως αποδίδονται στα περισσότερα ζωγραφικά έργα της αρχαιότητας οι ανδρικές μορφές), αλλά δεν είναι Ινδός ή Πέρσης. Η ιδιόμορφη ενδυμασία του (ίσως η διφθέρα των αρχαίων πηγών, που φορούσαν οι άνθρωποι της υπαίθρου) μάλλον τον ταυτίζει με νεαρό, αμούστακο, ηλιοκαμένο, ορεσίβιο Μακεδόνα, επειδή δεν υπάρχουν ενδυματολογικά παράλληλα που να ερμηνεύουν την καταγωγή του, κυρίως όμως επειδή κανένα εικονογραφικό στοιχείο της παράστασης δεν παραπέμπει στην Ανατολή. Το κυνήγι της τοιχογραφίας διαδραματίζεται στον ευρωπαϊκό χώρο, προφανώς, κάπου στη Μακεδονία παραπέμποντας σε ένα γεγονός που προηγείται της εκστρατείας του Αλεξάνδρου και ενισχύοντας έτσι τη χρονολόγηση του τάφου πριν από τον θάνατό του. (Τεχνητοί παράδεισοι, μεταφυτευμένα πλατύφυλλα δένδρα, μελαψοί μυστακοφόροι και άλλα συναφή δεν συμβάλλουν στην κατανόηση της παράστασης.)

Δεν κατανοώ, κατ’ αρχήν, τις υποθέσεις που ερμηνεύουν ορισμένα πολιτισμικά στοιχεία των αρχαίων Μακεδόνων, ως αποτελέσματα της εκστρατείας του Αλεξάνδρου στην Ανατολή, όταν είναι γνωστή από τον Ηρόδοτο η σχέση τους με τους Πέρσες, ήδη από τα τέλη του 6ου π.Χ. αι. Τέτοιοι θεσμοί, όπως το βασιλικό κυνήγι, για παράδειγμα, θα μπορούσαν να εισαχθούν (αν τελικά εισήχθησαν) στη μακεδονική αυλή πολύ νωρίτερα από τον Αλέξανδρο. Λιοντάρια, άλλωστε, υπήρχαν στη Μακεδονία πριν από τα τέλη του 4ου π.Χ. αι., όπως μαρτυρεί ο Ξενοφώντας στον Κυνηγετικό του και ο Παυσανίας στην Περιήγησή του, περιγράφοντας τον γνωστό άθλο του Θεσσαλού Πουλυδάμαντα, που είχε σκοτώσει με τα χέρια του, ως νέος Ηρακλής, ένα λιοντάρι στον Ολυμπο, στα τέλη του 5ου π.Χ. αι. Το κυνήγι τους ήταν γνωστό στον βορειοελλαδικό χώρο τουλάχιστον από τα χρόνια του βασιλιά Αρχελάου (413-399 π.Χ.), που εξέδωσε νομίσματα με λιοντάρι στην πίσω πλευρά, το οποίο δαγκώνει σπασμένο δόρυ (σαφής μαρτυρία για κυνήγι λιονταριού στη Μακεδονία ήδη από τα τέλη του 5ου π.Χ. αι.). Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει πως ο ίδιος βασιλιάς δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια ενός προφανώς ανάλογου κυνηγιού.

Τον σημαντικό ρόλο του κυνηγιού για τη μακεδονική κοινωνία τον αντανακλά ανάγλυφα η περίπτωση του Κασσάνδρου, που, μη έχοντας ως τα τριάντα πέντε του κατορθώσει να σκοτώσει κάπρο χωρίς δίχτυ, ήταν ταπεινωτικά αναγκασμένος να μετέχει στα συμπόσια της μακεδονικής αυλής, καθισμένος και όχι ανακεκλιμένος, όπως οι άλλοι συμποσιαστές.

Η τοιχογραφία με το κυνήγι στην πρόσοψη του μεγάλου τάφου της Βεργίνας υπήρξε σαφώς πολιτική επιλογή εκείνου που φρόντισε με τόση επιμέλεια για την ταφή του νεκρού. Ο Κάσσανδρος δύσκολα θα διάλεγε ένα θέμα που ως τα 35 του μάλλον θα προσπαθούσε να ξεχάσει. Είναι εντελώς απίθανο, επομένως, να τον αναγνωρίσουμε σε κάποια από τις μορφές της τοιχογραφίας, όπως προτείνει η κ. Παλαγγιά, σε μια ετεροχρονισμένη και ανακριβή σχέση με το κυνήγι. Αντίθετα, ο νεαρός Αλέξανδρος είχε κάθε λόγο ­ στους ταραγμένους μήνες που ακολούθησαν τη δολοφονία του πατέρα του και τη δική του ανάρρηση στον θρόνο ­ να επιλέξει ένα τέτοιο θέμα, που τον εικόνιζε, μαζί με τον νεκρό βασιλιά, σε μια κατ’ εξοχήν σημαντική ­ για τη μακεδονική αυλή ­ δραστηριότητα.

Αν από την ερμηνεία της τοιχογραφίας προκύπτει ένα ακόμη επιχείρημα για την ταύτιση του νεκρού με τον Φίλιππο Β’, λυπούμαι να διαπιστώνω συνεχώς πως ­ ακόμη και ανεξάρτητα από την ερμηνεία της ­ όσοι από τους συναδέλφους αμφισβήτησαν την άποψη του Μανόλη Ανδρόνικου (ανάμεσά τους συγκαταλέγεται τώρα η κ. Παλαγγιά) δεν έλαβαν σοβαρά υπόψη τους το μέγιστο, κατά τη γνώμη μου, λογικό και αρχαιολογικό του επιχείρημα: η πρωτογενής ταφή που καταγράψαμε κατά τη διάρκεια της ανασκαφής δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να αποδοθεί στον Φίλιππο Γ’, που εξετάφη από τον Κάσσανδρο, αρκετούς μήνες αργότερα από τον θάνατό του, για να ξαναταφεί (δευτερογενώς) μαζί με τη γυναίκα του, Ευρυδίκη, στις Αιγές.

Φαίνεται πως ο επιστημονικός διάλογος συχνά συγκροτείται από μοναχικούς μονολόγους, που κινούνται παράλληλα, χωρίς πουθενά να συναντώνται. Μοναχικά κείμενα, για μοναχικά περιοδικά, που απευθύνονται σε μοναχικούς αναγνώστες.

Εντέλει, είμαστε όλοι εκτεθειμένοι στην κρίση της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας.

Το ευρύ κοινό μπορεί, εν τω μεταξύ, να διαφυλάσσει το όνειρό του.
Η κυρία Χρυσούλα Σαατσόγλου-Παλιαδέλη είναι επίκουρος καθηγήτρια της Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και μέλος της Ανασκαφής στη Βεργίνα.

Tags: eugene borza, βεργίνα, δρούγου, μάρτης, όλγα παλαγγιά, ευγένιος μπόρζα, τάφος, φάκλαρης, φίλιππος β', χρυσούλα σαατσόγλου-παλιαδέλ�, tomb, vergina

The Sun of Vergina is a symbol that was widely used by Ancient Greeks.
Although it is a Panhellenic Symbol, it became famous because of the Macedonians, who were using it as Symbol of the Argead Dynasty-the Royal house of Macedon:

The typical Sun of Vergina is a 16-pointed Sun. It can also be found in other styles: 12-pointed or 8-pointed.

What was the meaning of this symbol??

–In the typical 16-pointed Sun , the 4 rays represent the 4 elements: Earth-Ocean-Fire-Air.
The other 12 rays represent the 12 Gods of Olympus.
You can see the explanation in the following animation :

–In every form, the Sun of Vergina symbolized Virginity: Goddess Athena was a Virgin, so this Sun was associated with her.
We can also find this symbol associated with Apollo.

–All the versions (16,12 and 8-pointed Sun) are associated with another famous Greek symbol, the “Delphian Epsilon”, symbol of Apollo:

The Sun of Vergina became common art design in coins, craters, wall-drawings etc LONG BEFORE the Macedonian royal house (the Argead Dynasty) used it.

After the unification of the Greek (Hellenic) nation under the leadership of Alexander the Great, the Sun of Vergina became the symbol of the Hellenic Ethnogenesis.

In the following replies, you will be able to see some pieces of Ancient Greek art containing the Sun of Vergina, BEFORE THE RISE OF THE GREEK KINGDOM OF MACEDONIA. These sun symbols are found in various Greek places, apart from Macedonia.

Moreover, there will be a small historical flashback, in order to see the evolution of this symbol throught the ages :

2000 BC: This is the time where ancient Greeks first started using the Sun symbol.
It was not standardized yet, it was a early form of the Sun of Vergina:

780BC: The Sun of Vergina has been standardized. The following art work shows the destruction of Troy. We can clearly see the Sun symbol in the warrior’s hump.
It was found in Mykonos island :

The following images are just a small sample, showing the wide usage of the Sun of Vergina in Greek Art:

Spartan Hoplite 780 BC:

Spartan Amphoreus of 6th Century BC-Museum of Louvre:

Achilles and Ajax playing dice-6th century BC:

The return of Hephestus- 560 BC:

Athena and Hermes- 540 BC

Heracles and Lernaia Hydra- 525 BC:

Oddyseus blinds the Cyclop, Magna Grecia- 520 BC:

Greek Amphoreus, Magna Grecia- 500 BC

Heracles- Olympia- 500 BC:

Goddess Athena- 5th century BC:

Godess Athena- 5th century BC:

Ades-the Greek underworld- 5th century BC:

The Greek Hero Achilles, 5th century BC:

Heracles and Athena, 480 BC:

Athenian Hoplite- 480 BC:

Greek hoplite departing- 450 BC:

Inside the temple of Nemesis in Thamnous- 436 BC:

Ancient Greek hoplites, Museum of Napoli, 400 BC:

The Legent of godess Dimitra-400BC:

Canos Vase -400 BC:

Detail of Canos Vase- 400 BC:

Greek Hoplite vs Persian Soldier, 4th century BC:

Greek Hoplite vs Persian Soldier, 4th century BC:

The Greek hero Perseus:

Inside the temple of Propilaia, in Acropolis:

Inside Thision Temple,under the Acropolis:

Goddess Athena figure 4th century BC:

Athenian Hoplite, 4th century BC:

Greek hoplite, 4th century BC:

Athena and Hercules, 4th centuryBC:

Greek coins:

Goddess Athena,4th century BC- Louvre Museum:

Phrixus and Elli- 4th century BC:

Coin of Kerkyra:

Helios(God of Sun)- Temple of Athena , Troy:

Propylaia of Elefsina: 360 BC:

The tradition passed from ancient Greek to Byzantine period.
As I have mentioned in my previous posts, Athena was the virgin Godess. When Christianity “arrived” in Greece, Greeks replaced Athena with the Madonna(the mother of Jesus Christ). So , all the temples of Athena became churches of Madonna (including the Parthenon) and all the symbols that had connection with Athena, became Madonna’s symbols. So did the Sun of Vergina: It became the symbol of Madonna!

The Byzantine Artists were calling the Sun of Vergina as “Aeiparthenon”, that means “For ever Virgin”.
A typical image of Madonna includes 3 Suns of Vergina (Aeiparthena). These 3 suns, as Byzantinologists say, symbolize the fact that Mary remained a virgin before the conception, during the gestation and after the birth of Jesus Christ.

The following images show the usage of the Vergina Sun in the Byzantine Empire:

In addition, here is a collection of images that I have photographed myself:

In my birthplace, Patras, the largest temple of the Balkans is located: St Andrew.
Look at Madonna’s image inside the temple:

Furthermore, here is a collection of Madonna’s images in my house :

We have to note though that the “Aeiparthenon” symbol is not always like the Vergina Sun, it can be different in other Madonna images.
Also we have to mention that other non-Greek christians copied that style of art and started using the “Aeiparthenon” symbol that looked like the Vergina Sun in their churches: We can find the Vergina sun in Serbian,Bulgarian and Russian churches too!

Apart from Madonna, the Vergina Sun was used a s decorative inside churches. Here are some examples:

St Nicolas in Mistras, Peloponnesus:

Osios Loukas church- Beotia:

Last judgment- Mistras , Peloponnisus:

This is the story of the famous Greek symbol-The Vergina Sun.

I hope you enjoyed viewing the images.

I have to say something last, though : Our Slav neighbours in the North of Greece are claiming all these symbols as theirs. After viewing this topic, you may have realized why Greeks oppose to the usurpation of their history.

Truth shines like the Sun of Vergina. Truth will prevail!

The Sun of Vergina is in fact the SUN OF THE GREEKS

BY NIKOLAZ

Tags: achilles, apollo, athena, coins, greek, heracles, macedonians, panhellenic, perseus, star, sun, symbol, trojan, vergina