Aristotle University of Thessalonike/AP

Dr. George Voskopoulos
June 09, 2008
The Agreement was signed in New York on 13 September 1995 and was the fruit of an internationally guided mediation to establish tangible confidence-building meas-ures (CBMs), in order to facilitate the process towards a final agreement to be reached at a later stage. It consisted of 23 articles, aiming at setting the groundwork and politi-cal framework for a definite settlement of the name issue. The most important articles of the Agreement aimed at:

1.Having both parties declare that they did not have any territorial claims whatsoever and that the existing borders between the signatories were recognised as permanent and undisputed (Article 2) [1].

2.Committing both signatories to respect the territorial integrity of one another (Arti-cle 3).

3.Ensuring that both signatories would refrain from using violence or the threat of us-ing violence in resolving their differences, thus respecting the dictates of the United Nations Charter (Article 3).

4.Having both signatories proceed with their talks, under the auspices of the United Nations General Secretary, towards a final agreement, concerning the name of the newly-established state.

5.Having the first signatory (FYROM) declare officially that its Constitution (particu-larly Article 3) can in no way be interpreted in such a way that could raise any territo-rial claims against the second signatory (Greece) [2].

6.Having the first signatory (FYROM) declare officially that its Constitution as a whole, and Article 49 in particular (as it has been modified), sets no basis for any ir-redentist claims whatsoever (Article 6).

7. Having FYROM remove all symbols (i.e. the Vergina star, the White Tower in Thessaloniki) from its flag and declare that it would not interfere in Greek domestic affairs.

An interpretation of the aforementioned articles illustrates that a number of Greek worries and security considerations were indeed taken into account through the im-posed constitutional changes. Article 1 aimed primarily at verifying the existing terri-torial status and containing Slav-Macedonian irredentism, as Greece had never ex-pressed any aspirations towards expanding to the North, which is a region of limited strategic importance to the country. The vitality of FYROM rests today almost exclu-sively on the economic and trade fields since Greece is the main provider of Foreign Direct Investment (FDI).

Article 2 aimed at safeguarding the territorial status, too, but this remained mainly a rhetoric wish, as the vision for a united Slav-Macedonia was only indirectly dealt with. The long and continuous dream of uniting geographical Macedonia still remains the fundamental national cause of the neighboring country, an aim supported by the Diaspora in Canada and Australia.

Article 3 set the institutional and conflict resolution framework within which both states had to operate to resolve the dispute. Use of violence of threat of use of vio-lence was eradicated, at least verbally, as a means of conflict resolution, although nei-ther signatory had in the past expressed any violent trends.

The fourth aim of the Interim Accord may be interpreted as an effort to set the conflict resolution process within commonly acceptable, official channels, under the media-tion of the UN Secretary General. However, what the Interim Accord failed to set a time ceiling in the conflict resolution process, a fact that allowed both parties to pro-crastinate. Skopje adopted an uncompromising policy and supported Macedonianism in order to support irredentism. The political elite in FYROM had no reasons to com-promise, even on a compound name bearing a clear geographical definition, which could accommodate both sides. This hardened FYROM´s positions, as there was prac-tically no obligation whatsoever to put an end to interminable talks.

Eventually the Greek side overlaid the political commitment of its original decision not to accept the use of the term “Macedonia” and made a critical step towards con-flict resolution. In the process the Greek side adopted a drastically revised policy and today appears willing to adopt a name that does not exclude the term “Macedonia”. However, the proposed name should have a clear geographical definition to distin-guish it from Greek Macedonia, the diachronic target of nationalists in FYROM.

The link between the term “Macedonia” and Greek Macedonia is important to nation-alistic propaganda in Skopje and this explains the rejection of any ethnic link with the clearly Slavic element of FYROM. Purging national identity from its Slavic past be-came the second line of propaganda in the hands of nationalists in FYROM. Under this spectrum, the use of the term Slav was evaluated as a “derogatory” term, an “in-sult” or a sign of “racism”. The view was publicly advertised with a letter to the edi-tor of The Economist [3], which eventually constituted an affront to Slavs. There is logic behind this conscious choice of de-linking national identity from its Slavic ori-gins. A distinguished, “pure” Macedonian identity along with historical claims facili-tates irredentist propaganda against Greek Macedonia.

Despite the resolution framework set by the Interim Agreement, the name issue was not regulated in a way that provided ways of finding a mutually acceptable solution within sensible time limits. The Agreement lacked “carrots”, a fact that allowed signa-tories to procrastinate to reach a definite solution of the issue.

With the Interim Accord, the Greek side managed to have FYROM´s Constitution interpreted in a way that does not, at least verbally, challenge the territorial status. Yet, the Agreement did not regulate nor controlled the irredentist activities of political parties in the country, individuals or NGOs conducted from Skopje or abroad.

Regarding the use of symbols, the Accord provided for the removal of those symbols associated with Greek history and Greek territorial sovereignty, such as the Vergina Star, that implied association of Slav-Macedonians with Greek territory, namely Greek Macedonia. For Slav Macedonians these were negotiable issues that could be given away in order to support the main cause of the dispute, that is the name.

On the practical level both nations need to accommodate the dispute through a win-win approach. There are no superior or blessed nations in the region. The sociologi-cally-oriented approach to national identity issues as recently publicised by an Amer-ican researcher is highly problematic since it is formulated in a vacuum of scrutinizing political expediency, political aims and above all security implications. These views mainly stem from clear ideological and idiosyncratic beliefs of those who try to bal-ance Slav Macedonian irredentism with a process of questioning Greek national iden-tity. At times the role of intellectuals or alleged intellectuals has been non-facilitating. According to Maria Todorova “the role and record of Southeast European intellectu-als vis-à-vis intra-Balkan cooperation has been diverse, complex and contradictory”.

There are nations and political milieu haunted by outdated great idea, expansionist beliefs that destabilize the Balkans. These fall within the ontological and epistemo-logical scope of an international relations scholar. Unfortunately they have been ex-ploited by intruding actors in order to serve their geopolitical expedience and great power antagonism. The issue at hand is not history but stability. History is just a means to an end, that is revisionism.

In 2002 I asked professor Maria Todorova, one of the leading Bulgarian historians of the region and a great scholar of high calibre to make a comment on my long-established view that the Balkans and their peoples have been used as a political guinea pig by the great powers of the past. Her answer was “yes and yes. Southeast-ern Europe has been more often than not a subject of power plays completely extra-neous to the interests of its inhabitants rather than an agent of its own fate, and there is overwhelming evidence to support that. The whole historiography dealing with Southeastern Europe from the Eastern Question until today illustrates this abundantly and unambiguously, no matter whether it is written by Balkan nationals or outsiders. The issue is not in doubting these propositions but in how to deal with this predica-ment in the most flexible way and how to articulate it so as to avoid at least two disas-trous consequences.”.

When the political establishment in Skopje manages to turn this view into the axis of the country´s international mode of behavior, the Balkans will be safer from foreign interference. Yet, this security premium presupposes the existence of a functioning democracy and an advanced political system as well as the application of the rule of law.

The recent elections in FYROM illustrated blatantly that Greece and its operating as a defender of the territorial status is not the only “hurdle” in FYROM´s course to EU and NATO membership. The most critical issue is the democratization of the political system in FYROM. The EU, the European Parliament and the Organization for Secu-rity and Cooperation in Europe sent worrying signals on the recent electoral process. It is clear that emancipation from past practices is the first prerequisite for entering NATO and the EU.

Plato and his writings may provide a useful base of analysis of the current situation in the region. The social evils he described depicted the problems of the time, namely disunity, incompetence and violence. He wrote about society and the state looking for principles. Political elites in FYROM could learn a lot from Plato´s writings by focus-ing on their prescriptive basis. Yet, it seems that time and the healing process has had no effect on the views of a limited core of political vampires that jeopardize the very survival of their country and lead their people to isolation. These are the Balkan ghosts of the past we all need to ostracize in the same way ancient Greeks did. This is an act of valor, a process of immunizing local societies against self-destructing poli-cies and incompetent leaders. It is a fundamental prerequisite for stability, peace, de-velopment and inter-Balkan cooperation.

1] This was in line with the EU decisions taken ever since 1991

2] This term satisfied one of the first Greek demands set in 1991 by the inter-party conference.

3] See “Slav or not?”, The Economist, August 2001, p. 22. See also the analysis in George Voskopoulos, Greek Foreign Policy, from the 20th to the 21st Century, Pa-pazisis publishers, Athens, 2005 (publication in Greek).

http://www.americanchronicle.com/articles/64427

Διάβασα σήμερα στο αρκετά ενημερωτικό blog Το Μακεδονικό Ζήτημα σήμερα μια αναδημοσίευση άρθρου απο την εφημερίδα Έθνος της κ. Αγγελικής Κωττή. Το άρθρο είχε θέμα την αναβίωση της αμφισβήτησης εκ μέρους συγκεκριμένης, μικρής μερίδας Ιστορικών και αρχαιολόγων, με κύριους εκφραστές σήμερα, τον γνωστό Αμερικάνο Ακαδημαϊκό Eugene Borza και της Ελληνίδας Καθηγήτριας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Αρχαιολόγου κ. Όλγας Παλαγγιάς.

Ο κ. Borza και οι διφορούμενες απόψεις του περί της Ελληνικότητας των αρχαίων Μακεδόνων, μας έχει απασχολήσει σε αυτό το blog και παλαιότερα. Στην προκειμένη περίπτωση θα ασχοληθούμε με την τοποθέτηση πάνω στο θέμα της κ. Παλαγγιάς.

Στις 12/07/1998, είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα ‘Το Βήμα’, ένα άρθρο της κ. Χαράς Κιοσσέ, στο οποίο φιλοξενούσε τις απόψεις και ισχυρισμούς της κ. Παλαγγιάς. Αμέσως υπήρξαν ανταπαντήσεις στην ίδια εφημερίδα, με αντικρουόμενες απόψεις των Αρχαιολόγων και Ιστορικών ερευνητών. Ενδεικτικά αναφέρω το άρθρο του κ. Παναγιώτη Β. Φάκλαρη,  αναπληρωτή καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας του ΑΠΘ και μέλος της πανεπιστημιακής ανασκαφής της Βεργίνας, την τοποθέτηση του κ. Ν. Μάρτη, γνωστού τέως υπουργού και θερμού υποστηρικτή της Ελληνικότητας της Αρχ. Μακεδονίας, καθώς και της έγκριτου αρχαιολόγου, επίκουρου καθηγήτριας της Κλασικής Αρχαιολογίας στο ΑΠΘ και μέλος της Ανασκαφής στη Βεργίνα, κ. Χρυσούλας Σαατσόγλου-Παλιαδέλη. Παράλληλα μπορείτε να διαβάσετε και την επιστολή της κ. Σ. Δρούγου, (σ. στο τέλος του link) Διευθύντριας της Ανασκαφής της Βεργίνας και Καθηγήτριας Κλασικής Αρχαιολογίας ΑΠΘ.

Αναδημοσιεύω το απόσπασμα-απάντηση της κ. Χρυσούλας Σαατσόγλου-Παλιαδέλη στην κ. Παλαγγιά, επειδή κατα την γνώμη μου πάντα, είναι η πιο εμπεριστατωμένη τοποθέτηση απο όσες διάβασα.

Οσοι πήραμε μέρος στην ανασκαφή της Μεγάλης Τούμπας στη Βεργίνα, και συνεχίζουμε την έρευνα στον αρχαιολογικό της χώρο, βρισκόμαστε συνεχώς αντιμέτωποι με ένα εξαιρετικά σημαντικό εύρημα, αλλά και με τις επιπτώσεις του, καθώς η τόλμη του Μανόλη Ανδρόνικου να το αντιμετωπίσει σφαιρικά ήταν φυσικό να προκαλέσει τις αναμενόμενες αντιδράσεις. Οι διαφορετικές απόψεις δεν αναιρούν ούτε τη γνώση ούτε την επιστημοσύνη του και η φυσική απουσία του δεν ανέστειλε ούτε την ανασκαφική δραστηριότητα ούτε την επιστημονική δράση μας στη Βεργίνα. Το κοινό, όμως, που διάβασε τις απόψεις της κ. Παλαγγιά στο άρθρο της κυρίας Κιοσσέ («Το Βήμα της Κυριακής», 12.8.98) για την τοιχογραφία του μεγάλου τάφου της Βεργίνας, ίσως πραγματικά ένιωσε ότι του «κλέβουν ένα μέρος του ονείρου».

Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Η άποψη της κ. Παλαγγιά δεν είναι, κατ’ αρχήν, νέα. Πρώτη, το 1980, η αμερικανίδα αρχαιολόγος Phyllis Lehmann αμφισβήτησε την απόδοση του μνημείου στον Φίλιππο Β’, αντιπροτείνοντας την ταύτιση του νεκρού του θαλάμου με τον Φίλιππο Γ’ Αρριδαίο, και εγκαινιάζοντας έτσι έναν επιστημονικό διάλογο που συνεχίζεται ως σήμερα. Ο Μανόλης Ανδρόνικος είχε πολλές φορές την ευκαιρία να απαντήσει αμέσως στις περισσότερες από αυτές, εκθέτοντας ακόμη αναλυτικότερα τα επιχειρήματα που τον οδηγούσαν στην προτεινόμενη απόδοση.

Από τη θέση του μελετητή της τοιχογραφίας, μπορώ να καταθέσω με βεβαιότητα πως λιγοστές από τις παρατηρήσεις της συναδέλφου ανταποκρίνονται στα εικονογραφικά στοιχεία της παράστασης, επηρεάζοντας, ως ένα βαθμό, και τις ερμηνείες της. Ο νεαρός Αλέξανδρος, για παράδειγμα, στο μέσον της τοιχογραφίας, φορεί ελληνικότατο, πορφυρό ­ καθότι διάδοχος ­ χιτωνίσκο και όχι χιτώνα ανατολίτικο, επηρεασμένο από την περσική ενδυμασία, ενώ ο ώριμος, θριαμβευτικός, γενειοφόρος ιππέας, που ετοιμάζεται να σκοτώσει (χωρίς λεοντή) το λιοντάρι, δεν μπορεί να ταυτισθεί με τον Φίλιππο Γ’ τον Αρριδαίο, όπως πρότεινε η συνάδελφος, καθώς γνωρίζουμε πως ήταν μόλις δύο χρόνια μεγαλύτερος από τον Αλέξανδρο. Επιπλέον, ανήμπορος για έντονη δραστηριότητα, μπορούσε, ενδεχομένως, να ιππεύει, μάλλον όμως αδυνατούσε να κυνηγά.

Ο κυνηγός με το δίχτυ δεν έχει μουστάκι, είναι πράγματι μελαψός (όπως συνήθως αποδίδονται στα περισσότερα ζωγραφικά έργα της αρχαιότητας οι ανδρικές μορφές), αλλά δεν είναι Ινδός ή Πέρσης. Η ιδιόμορφη ενδυμασία του (ίσως η διφθέρα των αρχαίων πηγών, που φορούσαν οι άνθρωποι της υπαίθρου) μάλλον τον ταυτίζει με νεαρό, αμούστακο, ηλιοκαμένο, ορεσίβιο Μακεδόνα, επειδή δεν υπάρχουν ενδυματολογικά παράλληλα που να ερμηνεύουν την καταγωγή του, κυρίως όμως επειδή κανένα εικονογραφικό στοιχείο της παράστασης δεν παραπέμπει στην Ανατολή. Το κυνήγι της τοιχογραφίας διαδραματίζεται στον ευρωπαϊκό χώρο, προφανώς, κάπου στη Μακεδονία παραπέμποντας σε ένα γεγονός που προηγείται της εκστρατείας του Αλεξάνδρου και ενισχύοντας έτσι τη χρονολόγηση του τάφου πριν από τον θάνατό του. (Τεχνητοί παράδεισοι, μεταφυτευμένα πλατύφυλλα δένδρα, μελαψοί μυστακοφόροι και άλλα συναφή δεν συμβάλλουν στην κατανόηση της παράστασης.)

Δεν κατανοώ, κατ’ αρχήν, τις υποθέσεις που ερμηνεύουν ορισμένα πολιτισμικά στοιχεία των αρχαίων Μακεδόνων, ως αποτελέσματα της εκστρατείας του Αλεξάνδρου στην Ανατολή, όταν είναι γνωστή από τον Ηρόδοτο η σχέση τους με τους Πέρσες, ήδη από τα τέλη του 6ου π.Χ. αι. Τέτοιοι θεσμοί, όπως το βασιλικό κυνήγι, για παράδειγμα, θα μπορούσαν να εισαχθούν (αν τελικά εισήχθησαν) στη μακεδονική αυλή πολύ νωρίτερα από τον Αλέξανδρο. Λιοντάρια, άλλωστε, υπήρχαν στη Μακεδονία πριν από τα τέλη του 4ου π.Χ. αι., όπως μαρτυρεί ο Ξενοφώντας στον Κυνηγετικό του και ο Παυσανίας στην Περιήγησή του, περιγράφοντας τον γνωστό άθλο του Θεσσαλού Πουλυδάμαντα, που είχε σκοτώσει με τα χέρια του, ως νέος Ηρακλής, ένα λιοντάρι στον Ολυμπο, στα τέλη του 5ου π.Χ. αι. Το κυνήγι τους ήταν γνωστό στον βορειοελλαδικό χώρο τουλάχιστον από τα χρόνια του βασιλιά Αρχελάου (413-399 π.Χ.), που εξέδωσε νομίσματα με λιοντάρι στην πίσω πλευρά, το οποίο δαγκώνει σπασμένο δόρυ (σαφής μαρτυρία για κυνήγι λιονταριού στη Μακεδονία ήδη από τα τέλη του 5ου π.Χ. αι.). Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφέρει πως ο ίδιος βασιλιάς δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια ενός προφανώς ανάλογου κυνηγιού.

Τον σημαντικό ρόλο του κυνηγιού για τη μακεδονική κοινωνία τον αντανακλά ανάγλυφα η περίπτωση του Κασσάνδρου, που, μη έχοντας ως τα τριάντα πέντε του κατορθώσει να σκοτώσει κάπρο χωρίς δίχτυ, ήταν ταπεινωτικά αναγκασμένος να μετέχει στα συμπόσια της μακεδονικής αυλής, καθισμένος και όχι ανακεκλιμένος, όπως οι άλλοι συμποσιαστές.

Η τοιχογραφία με το κυνήγι στην πρόσοψη του μεγάλου τάφου της Βεργίνας υπήρξε σαφώς πολιτική επιλογή εκείνου που φρόντισε με τόση επιμέλεια για την ταφή του νεκρού. Ο Κάσσανδρος δύσκολα θα διάλεγε ένα θέμα που ως τα 35 του μάλλον θα προσπαθούσε να ξεχάσει. Είναι εντελώς απίθανο, επομένως, να τον αναγνωρίσουμε σε κάποια από τις μορφές της τοιχογραφίας, όπως προτείνει η κ. Παλαγγιά, σε μια ετεροχρονισμένη και ανακριβή σχέση με το κυνήγι. Αντίθετα, ο νεαρός Αλέξανδρος είχε κάθε λόγο ­ στους ταραγμένους μήνες που ακολούθησαν τη δολοφονία του πατέρα του και τη δική του ανάρρηση στον θρόνο ­ να επιλέξει ένα τέτοιο θέμα, που τον εικόνιζε, μαζί με τον νεκρό βασιλιά, σε μια κατ’ εξοχήν σημαντική ­ για τη μακεδονική αυλή ­ δραστηριότητα.

Αν από την ερμηνεία της τοιχογραφίας προκύπτει ένα ακόμη επιχείρημα για την ταύτιση του νεκρού με τον Φίλιππο Β’, λυπούμαι να διαπιστώνω συνεχώς πως ­ ακόμη και ανεξάρτητα από την ερμηνεία της ­ όσοι από τους συναδέλφους αμφισβήτησαν την άποψη του Μανόλη Ανδρόνικου (ανάμεσά τους συγκαταλέγεται τώρα η κ. Παλαγγιά) δεν έλαβαν σοβαρά υπόψη τους το μέγιστο, κατά τη γνώμη μου, λογικό και αρχαιολογικό του επιχείρημα: η πρωτογενής ταφή που καταγράψαμε κατά τη διάρκεια της ανασκαφής δεν μπορεί με κανέναν τρόπο να αποδοθεί στον Φίλιππο Γ’, που εξετάφη από τον Κάσσανδρο, αρκετούς μήνες αργότερα από τον θάνατό του, για να ξαναταφεί (δευτερογενώς) μαζί με τη γυναίκα του, Ευρυδίκη, στις Αιγές.

Φαίνεται πως ο επιστημονικός διάλογος συχνά συγκροτείται από μοναχικούς μονολόγους, που κινούνται παράλληλα, χωρίς πουθενά να συναντώνται. Μοναχικά κείμενα, για μοναχικά περιοδικά, που απευθύνονται σε μοναχικούς αναγνώστες.

Εντέλει, είμαστε όλοι εκτεθειμένοι στην κρίση της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας.

Το ευρύ κοινό μπορεί, εν τω μεταξύ, να διαφυλάσσει το όνειρό του.
Η κυρία Χρυσούλα Σαατσόγλου-Παλιαδέλη είναι επίκουρος καθηγήτρια της Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και μέλος της Ανασκαφής στη Βεργίνα.

The Sun of Vergina is a symbol that was widely used by Ancient Greeks.
Although it is a Panhellenic Symbol, it became famous because of the Macedonians, who were using it as Symbol of the Argead Dynasty-the Royal house of Macedon:

The typical Sun of Vergina is a 16-pointed Sun. It can also be found in other styles: 12-pointed or 8-pointed.

What was the meaning of this symbol??

–In the typical 16-pointed Sun , the 4 rays represent the 4 elements: Earth-Ocean-Fire-Air.
The other 12 rays represent the 12 Gods of Olympus.
You can see the explanation in the following animation :

–In every form, the Sun of Vergina symbolized Virginity: Goddess Athena was a Virgin, so this Sun was associated with her.
We can also find this symbol associated with Apollo.

–All the versions (16,12 and 8-pointed Sun) are associated with another famous Greek symbol, the “Delphian Epsilon”, symbol of Apollo:

The Sun of Vergina became common art design in coins, craters, wall-drawings etc LONG BEFORE the Macedonian royal house (the Argead Dynasty) used it.

After the unification of the Greek (Hellenic) nation under the leadership of Alexander the Great, the Sun of Vergina became the symbol of the Hellenic Ethnogenesis.

In the following replies, you will be able to see some pieces of Ancient Greek art containing the Sun of Vergina, BEFORE THE RISE OF THE GREEK KINGDOM OF MACEDONIA. These sun symbols are found in various Greek places, apart from Macedonia.

Moreover, there will be a small historical flashback, in order to see the evolution of this symbol throught the ages :

2000 BC: This is the time where ancient Greeks first started using the Sun symbol.
It was not standardized yet, it was a early form of the Sun of Vergina:

780BC: The Sun of Vergina has been standardized. The following art work shows the destruction of Troy. We can clearly see the Sun symbol in the warrior’s hump.
It was found in Mykonos island :

The following images are just a small sample, showing the wide usage of the Sun of Vergina in Greek Art:

Spartan Hoplite 780 BC:

Spartan Amphoreus of 6th Century BC-Museum of Louvre:

Achilles and Ajax playing dice-6th century BC:

The return of Hephestus- 560 BC:

Athena and Hermes- 540 BC

Heracles and Lernaia Hydra- 525 BC:

Oddyseus blinds the Cyclop, Magna Grecia- 520 BC:

Greek Amphoreus, Magna Grecia- 500 BC

Heracles- Olympia- 500 BC:

Godess Athena- 5th century BC:

Godess Athena- 5th century BC:

Ades-the Greek underworld- 5th century BC:

The Greek Hero Achilles, 5th century BC:

Heracles and Athena, 480 BC:

Athenian Hoplite- 480 BC:

Greek hoplite departing- 450 BC

Inside the temple of Nemesis in Thamnous- 436 BC:

Ancient Greek hoplites, 400 BC Museum of Napoli:

The Legent of godess Dimitra-400BC:

Canos Vase -400 BC:

Detail of Canos Vase- 400 BC:

Greek Hoplite vs Persian Soldier, 4th century BC:

Greek Hoplite vs Persian Soldier, 4th century BC:

The Greek hero Perseus:

Inside the temple of Propilaia, in Acropilis:

Inside Thision Temple,under the Acropolis:

Godess Athena figure 4th century BC:

Athenian Oplite,4th century BC:

Greek hoplite, 4th century BC:

Athena and Hercules, 4th centuryBC:

Greek coins:

Godess Athena,4th century BC- Louvre Museum:

Phrixus and Elli- 4th century BC:

Coin of Kerkyra:

Helios(God of Sun)- Temple of Athena , Troy:

Propylaia of Elefsina: 360 BC:

The tradition passed from ancient Greek to Byzantine period.
As I have mentioned in my previous posts, Athena was the virgin Godess. When Christianity “arrived” in Greece, Greeks replaced Athena with the Madonna(the mother of Jesus Christ). So , all the temples of Athena became churches of Madonna (including the Parthenon) and all the symbols that had connection with Athena, became Madonna’s symbols. So did the Sun of Vergina: It became the symbol of Madonna!

The Byzantine Artists were calling the Sun of Vergina as “Aeiparthenon”, that means “For ever Virgin”.
A typical image of Madonna includes 3 Suns of Vergina (Aeiparthena). These 3 suns, as Byzantinologists say, symbolize the fact that Mary remained a virgin before the conception, during the gestation and after the birth of Jesus Christ.

The following images show the usage of the Vergina Sun in the Byzantine Empire:

In addition, here is a collection of images that I have photographed myself:

In my birthplace, Patras, the largest temple of the Balkans is located: St Andrew.
Look at Madonna’s image inside the temple:

Furthermore, here is a collection of Madonna’s images in my house :

We have to note though that the “Aeiparthenon” symbol is not always like the Vergina Sun, it can be different in other Madonna images.
Also we have to mention that other non-Greek christians copied that style of art and started using the “Aeiparthenon” symbol that looked like the Vergina Sun in their churches: We can find the Vergina sun in Serbian,Bulgarian and Russian churches too!

Apart from Madonna, the Vergina Sun was used a s decorative inside churches. Here are some examples:

St Nicolas in Mistras, Peloponnisus:

Osios Loukas church- Beotia:

Last judgment- Mistras , Peloponnisus:

This is the story of the famous Greek symbol-The Vergina Sun.

I hope you enjoyed viewing the images.

I have to say something last, though : Our Slav neighbours in the North of Greece are claiming all these symbols as theirs. After viewing this topic, you may have realized why Greeks oppose to the usurpation of their history.

Truth shines like the Sun of Vergina. Truth will prevail!

The Sun of Vergina is in fact the SUN OF THE GREEKS

BY NIKOLAZ